“เก่งมาก... เชื่อฟังแบบนี้แหละถึงจะสมกับเป็ยัยโคนม” ไอวี่รับเสื้อทั้งหมดที่อีกฝ่ายยื่นมาให้หลังจากถอดเสร็จ
ทั้งเสื้อพละกางเกงขาสั้นหรือแม้กระทั่งชั้นในล้วนถูกไอวี่สั่งให้ถอดออกแน่นอนทั้งโทรศัพท์ยังโดนยึดไปในตอนนี้ซีอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าที่สวมเพียงรองท้าคู่เดียว ถึงมือข้างหนึ่งจะพยายามปิดบังส่วนหน้าอกของตัวเองเอาไว้แต่ลำพังมือข้างเดียวนั้นไม่มีทางบดบังเอาไว้ได้ทั้งหมดส่วนมืออีกข้างนั้นปิดส่วนล่างใบหน้าที่เปื้อนสีแดงระเรื่อของเืฝาดเบือนหนีไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย
“ฉันจะเอาเสื้อไปวางไว้ที่เก็บของในโรงยิม ถ้าอยากได้คืนก็ไปหยิบเอาเองแล้วกัน” ไอวี่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของซี
“ส่วนรูปนี้ฉันจะเก็บเอาไว้เป็ใช้ตอนที่เธอขัดขืนคำสั่งครั้งหน้าก็แล้วกัน” เ้าหล่อนเก็บโทรศัพท์พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาจากนั้นก้าวเท้าเข้าหาซีใกล้เสียจนห่างกันเพียงก้าวเดียว
“เป็ไง ฉันค่อนข้างใจดีเลยว่าไหม” เธอโน้มศีรษะให้ริมฝีปากอยู่บริเวณใบหูก่อนกระซิบ “อย่าเอาเื่นี้ไปบอกใครเข้าล่ะแม้แต่รูมเมตของเธอก็ห้ามบอกเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นรูปโคนมได้ว่อนไปทั่วโรงเรียนแน่”
“ข... เข้าใจแล้วค่ะ”ซีตอบรับกลับไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ
“ดีมาก”ไอวี่ขยับตัวกลับมายืนปกติก่อนใช้มือหน้าััไหล่ของอีกฝ่ายจากนั้นเธอก็เดินจากไปโดยปล่อยให้ซียืนเปลือยอยู่คนเดียวแบบนั้น
เมื่อซีเห็นว่าไอวี่เดินลับสายตาไปเธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
เฮ้อ... ทำไมเธอถึงต้องมาโดนกระทำอะไรแบบนี้ด้วยทั้งที่โรงเรียนแห่งนี้ก็มีชื่อเสียงในด้านต่าง ๆไม่ว่าใครก็อยากจะเข้ามาเรียนให้ได้
ทำไมตอนนี้เธอถึงได้เริ่มนึกเสียใจที่สอบเข้ามาด้วยทุนกีฬาแม้แต่แรงที่จะพยุงให้ร่างกายของตัวเองยืนอยู่อย่างมั่นคงยังทำไม่ค่อยจะได้ขาของเธอเริ่มสั่น
ยิ่งนึกย้อนกลับไปก็มีแต่ภาพที่ตัวเองโดนรังแกเพราะมีหน้าอกใหญ่ไม่คิดเลยว่าจะเลยเถิดกันมาจนถึงขั้นนี้ถ้าหากครอบครัวของเธอรับรู้มันจะต้องเป็เื่ที่แย่มากแน่
ระหว่างที่ยืนคิดอยู่ว่าจะเอายังไงกับสถานการณ์ตอนนี้ของตัวเองคำพูดของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในหัว
“แต่ฉันพอจะรู้แล้วล่ะว่าเราจะเอาคืนเ้าพวกนั้นยังไง...เธอจะเอาด้วยกับฉันไหม”
เป็อีกครั้งที่พอตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่้าความช่วยเหลือเธอก็จะต้องนึกถึงเจนอยู่เสมอ ถึงแม้จะพยายามตามหาเหตุผลแล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมตัวเธอถึงได้นึกถึงเจนแบบนั้น
ั้แ่รู้จักกันมานี่เป็ครั้งแรกที่เจนแสดงท่าทีที่น่ากลัวแบบนั้นออกมาไม่ว่าจะน้ำเสียง สีหน้าหรือแม้แต่สายตา ล้วนแล้วเป็ครั้งแรกที่ซีเคยเห็น
ถึงแม้ซีจะไม่รู้ว่าจะเอาคืนด้วยวิธีไหนแต่ถ้าหากเป็เื่ที่เจนเอ่ยปากออกมาแล้วเธอคนนั้นไม่เคยทำให้ซีผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“มันจะดีรึเปล่าถ้าฉันเอาเื่นี้ไปบอกเจน...” เธอพึมพำออกมาด้วยเสียงอันแ่เบาก่อนจะส่ายศีรษะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป
ถ้าหากทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าลากเจนเข้ามาเกี่ยวกับเื่นี้บางทีอาจจะทำให้เจนต้องมาโดนรังแกแบบเธอก็ได้เธอไม่อยากให้เจนที่ถูกรังแกอยู่แล้วโดนรังแกไปมากกว่านี้อีก
สุดท้ายความคิดของเธอก็วนเวียนมาออยู่กับคำถามแรกสุดที่ยังไม่ได้คำตอบเธอจะออกจากสถานการณ์นี้อย่างไร หากมีใครสักคนมาเห็นเข้าคงได้อับอายจนต้องหาอะไรมาคลุมหน้าเอาไว้แน่มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือการรอให้เย็นกว่านี้อีกสักหนึ่งชั่วโมงเพื่อให้ทุกคนกลับหอกันไปให้หมดเสียก่อนที่เธอจะเข้าไปเอาชุดกลางโรงยิม
ในภายหลังที่ไอวี่เดินจากไป เวลาก็ผ่านมาได้ราวสิบห้านาทีแต่สำหรับเธอแล้วมันนานนับชั่วโมง ถ้าหากมือถือไม่โดนรวบไปพร้อมกับชุดด้วยก็คงจะดี
เฮ้อ...
ระหว่างที่เ้าหล่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก็ได้ยินเสียงของคนที่คุ้นเคยดังทักขึ้น
“ซี เอานี่ไปใส่สิ เร็วเข้า”เสียงของผู้หญิงที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับยื่นเสื้อผ้าพละที่ถูกเจนแย่งไปจากมุมเสาของอาคารที่เป็จุดอับสายตา
“เจน!?” ซีอุทานเสียงหลงเธอรีบเดินไปคว้าชุดในมืออีกฝ่าย
“ขอบคุณนะ... แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”
“รีบใส่เสื้อเถอะ เดี๋ยวถึงหอแล้วฉันจะเล่าที่เหลือให้ฟังเอง”
“เจน กางเกงในของฉันหายไปไหน”ซีว่าแบบนั้นระหว่างเรียงลำดับการสวมเครื่องแต่งกายแต่ดันไม่พบสิ่งแรกที่ควรสวมเสียแบบนั้น
“อืม... ฉันเห็นมันวางเอาไว้ก็มีแค่นี้นะ” เจนที่รู้ว่าชั้นในของเพื่อนสนิทนั้นหายไปไหน แต่ในตอนนี้มันก็ยังไม่ใช่เวลาดีที่จะบอกเื่นั้นกับเ้าหล่อน
“เหรอ...”ซีจำใจสวมกางเกงพละทั้งที่ไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในยังดีที่ส่วนของบราไม่ได้ถูกขโมยไปด้วย
เมื่อซีจัดแจงสวมเสื้อผ้าจนเสร็จทั้งสองคนก็รีบตรงดิ่งกลับหอพักในทันทีเพราะต่อให้ไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดนักเรียนของซีก็ไม่ได้อยู่ในตู้แล้ว
ย้อนกลับไปไม่กี่นาทีที่แล้วทางฝั่งของเจนที่ยืนแอบดูเหตุการณ์ของซีกับไอวี่อยู่บริเวณมุมอับสายตา
“ได้...ฉันจะให้อภัยให้กับความโง่ของเธอก็ได้ แต่เอาเป็ว่าเป็โคนมมันก็ไม่ต้องใส่เสื้อหรอกจริงไหมงั้นก็ ถอดเสื้อซะสิ”
“ค...ค่ะ”
เจนได้ยินคำพูดนั้นถึงกับต้องกระชับกำปั้นแน่นเธอไม่คิดเลยว่าเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอกำลังโดนกลั่นแกล้งอยู่ซึ่งเป็การกลั่นแกล้งกันที่ไม่ใช่การทำร้ายร่างกายแต่เป็การทำให้อับอายอย่างสั่งให้ถอดเสื้อแล้วถ่ายรูปเก็บเอาไว้ใช้เป็เครื่องมือในการบังคับให้ทำเื่ไม่เป็เื่
แต่ถ้าหากเจนไม่คิดหน้าคิดหลังแล้วโผล่เข้าไปช่วยตอนนี้ก็คงพบกับจุดจบแบบเดียวกับที่กำลังประสบอยู่ตอนนี้อย่างแน่นอนระหว่างที่กำลังคิดตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าหน้าต่างภารกิจก็เด้งขึ้นมาบดบังทัศนวิสัยของเธอ
[ภารกิจฉุกเฉิน: ความลับที่ไม่เคยบอกของเพื่อนสนิทเสร็จเรียบร้อย
ท่านได้รับรางวัล“น้ำยาชะลอการหลั่ง S (15 นาที) 1 ชิ้น”]
หลังจากเจนอ่านเนื้อหาจนจบก็มีตัวเลือกสำหรับหน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นมันเป็เมนูสำหรับเรียกใช้หน้าต่างช่องเก็บของราวกับเกมที่เธอเคยเล่นมาก่อนภายในช่องเก็บของดังกล่าวมีรูปไอค่อนของ ‘น้ำยาชะลอการหลั่ง (15 นาที)’ จำนวนหนึ่งชิ้น ซึ่งระหว่างที่ตรวจสอบหน้าต่างถัดไปก็เด้งซ้อนขึ้นมา
[เนื่องจากท่านทราบถึงต้นตอที่ทำให้ฟอร์มการเล่นวอลเลย์บอลของซีไม่มั่นคง
ทำให้ท่านได้รับรางวัลเพิ่มเติมจากการผ่านเงื่อนไขลับ
“ปลดล็อคเมนูร้านค้า”]
ถึงจะเป็หน้าต่างที่น่าสนใจอย่างเมนูร้านค้าแต่สำหรับเจนในตอนนี้นั้นการคิดหาวิธีช่วยเหลือเพื่อนสนิทของเธอสำคัญกว่าถ้าหากถูกสั่งให้ถอดเสื้อแบบนี้แสดงว่ามีโอกาสไม่มากก็น้อยที่เสื้อผ้าของซีจะถูกยึดหรือทำลายทิ้งไป
ดังนั้นสิ่งที่เธอช่วยเหลือได้มากที่สุดโดยไม่ส่งผลกระทบไปถึงเื่ราวที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้นอย่างการถูกคนอื่นนอกจากอีฟแกล้งเพราะแค่อีฟเธอก็รับมือไม่ไหวแล้ว ถ้ามีคนอื่นมาช่วยเสริมอีกละก็ชีวิตวัยเรียนของเธอได้จบสิ้นของจริงแน่
เมื่อตัดสินใจได้แล้วเธอก็ถอนตัวออกมาจากบริเวณนั้นอย่างเงียบเชียบก่อนรีบสาวเท้าวิ่งไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าถ้าหากเป็เวลานี้คนอื่น ๆน่าจะเปลี่ยนกันเสร็จเรียบร้อยจนพากันกลับหอพักไปหมดแล้วโดยระหว่างทางหน้าต่างภารกิจก็ปรากฏขึ้นมาให้เห็น
[ภารกิจต่อเนื่อง: ความลับที่ไม่เคยบอกของเพื่อนสนิทII
รายละเอียด: หมู่นี้มีนักเรียนชอบแอบซุบซิบกันถึงเื่ผีห้องอาบน้ำในหอพักยามเที่ยงคืนมีนักเรียนหญิงบางคนได้ยินเสียงแปลกประหลาดแต่พอเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปกลับพบเพียงห้องอาบน้ำที่ว่างเปล่า จงไปตรวจสอบต้นตอของเสียงปริศนา
รางวัล: Customize Strap-on(s)]
สายตาของเจนไปสะดุดกับรางวัลของภารกิจนี้ทำไมถึงมีชื่อของเล่นที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็รางวัลแบบนี้แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนอย่างแรกที่ต้องทำตอนนี้คือการหยิบเสื้อผ้าสำรองไปให้เจน หากยิ่งปล่อยไว้นานโอกาสที่จะถูกคนอื่นมาพบเห็นก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น
สำหรับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านั้นตั้งอยู่ภายในอาคารเดียวกับโรงยิมมีระเบียงทางเดินไม่ไกลหากเดินต่อไปจนสุดทางก็จะเป็ห้องอาบน้ำสำหรับโรงยิมที่สามารถเข้าได้พร้อม ๆกันหลายคน
เมื่อเจนมาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างแรกที่มองหาคือตู้ล็อกเกอร์ของซีจากตู้ล็อกเกอร์ที่เรียงรายกันอย่างเป็ระเบียบทั้งสองฝั่งก่อนเดินตรงไปยังตู้ดังกล่าวอย่างไม่ลังเลพอเธอยื่นมือไปเปิดก็พบว่ามันไม่ได้ถูกล็อกเอาไว้
“ทำไมซีถึงไม่มีผ้าสำหรับเปลี่ยนอยู่ในล็อกเกอร์เนี่ย...” เจนพึมพำออกมาเบา ๆ ตามสิ่งที่ตัวเองเห็นหลังจากที่เปิดล็อกเกอร์
ชุดนักเรียนทั้งชุดอย่างเสื้อตัวในเสื้อคลุมตัวนอกและกระโปรงที่ใส่ตอนเช้าก็ควรจะอยู่ภายในล็อกเกอร์นี้แต่ทำไมมันถึงหายไปบางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับเื่ที่เจนได้เห็นซีถูกกลั่นแกล้งเมื่อไม่นานนี้ก็ได้
ขณะที่กำลังยืนคิดหาคำตอบให้กับคำถามที่เพิ่งผุดขึ้นมาในสมองเธอก็ได้ยินเสียงเท้าของใครบางคนกำลังเดินตรงมาทางนี้เพียงชั่วพริบตานั้นก็มีหน้าต่างตัวเลือกขึ้นมาให้เธอเห็นสามทางเลือก
[ทักษะติดตัว นักเล่นเกมโป๊มือฉมัง ทำงาน]
[1. หลบเข้าไปในล็อคเกอร์ของซี]
[2. ไปแอบบริเวณด้านหลังล็อคเกอร์สุดท้าย]
[3. นั่งรออยู่ตรงม้านั่งยาวตรงกลางระหว่างล็อคเกอร์สองฝั่ง]
[เหลือเวลาอีก 3 วินาที]
1K
