แสงเย็นท้ายวันที่ลอดผ่านบานเกล็ด กระทบภายในห้องให้ระยิบระยับเหมือนละอองดาว หลังจากเลิกชั้นเรียนฮานะอาสาช่วยรุ่นพี่เก็บอุปกรณ์เพื่อนำไปล้าง ระหว่างที่รุ่นพี่ทามาโอะล้างอุปกรณ์ใกล้เสร็จ ฮานะยืนกอดสเก็ตช์บุ๊กไว้แนบอก หายใจลึกก่อนเงยหน้าถามเสียงแ่
“รุ่นพี่ทามาโอะคะ ทำไมตรงนี้ของหนูถึงร้อนวูบวาบทุกครั้งเวลามีคนแตะคะ” ทามาโอะส่งสายตานิ่ง สุขุมวางพู่กันที่ล้างเสร็จลง ยิ้มอ่อน ๆ แล้วพูดขึ้น
“บางที ร่างกายก็มีพื้นที่ที่ไวต่อแสง…กับัั ลองให้พี่ชี้ด้วย ‘เส้น’ ดูไหม”
เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วปล่อยให้ทามาโอะสอนเธอต่อ เขาใช้ด้ามพู่กันแห้งแตะลงอย่างเบามือที่เอวด้านข้าง วาดเส้นบาง ๆ ไล่ไปตามแนวโค้งเหนือสะโพก
“ตรงนี้คือเส้นน้ำหนัก” เขาพูดเบา ๆ “แค่ปลายพู่กันก็ทำให้ไฟใต้ผิวติดได้” ทามาโอะพูดขึ้น ความเย็นของไม้พู่กันตัดกับไออุ่นจากผิวทำให้ฮานะสะท้าน ราวกับมีประกายไฟเล็ก ๆ วิ่งเป็ทางยาว
จากนั้นทามาโอะก็ใช้มือทั้งสองจับชายเสื้อนักเรียนพร้อมทั้งเสื้อชั้นในดึงออกจากตัวของฮานะทางศีรษะ เผยให้เห็นอกอูมเกินวัยลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เขาใช้ปลายพู่กันที่ไม่อ่อนเกินไป วาดเส้นไล่จากหน้าท้องขึ้นไปตามเนินอกและหยุดหมุนวนบริเวณยอดอกของฮานะ เขาใช้ปลายขนของพู่กันเขี่ยเล่นสลับกันไปทั้งสองข้าง
ฮานะยืนหลับตาพริ้ม มืออ่อนระทวยจนสเก็ตช์บุ๊กหล่นอยู่กับพื้นข้างโต๊ะของครูชิซาโตะ รุ่นพี่ทามาโอะจับให้ฮานะหันหลังให้เขา เขาเข้ายืนชิดประกบทางด้านหลัง ปลายนิ้วของเขาเลื่อนช้า ๆ จาก เอวขึ้นสู่ซี่โครงด้านข้าง
“ค่อย ๆ เติมเงา” เสียงเขาอ่อนนุ่ม “ถ้ารีบเกินไป ภาพจะเสีย” เขากระซิบที่ข้างหูของฮานะ พร้อมไปกับมือที่ไล่สูงขึ้นจนัักับเนินอกทั้งสองข้าง
เสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วผ่านยอดอก ฮานะรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด ความร้อนซึมลึก ร่างกายตอบสนองเองโดยไม่ต้องสั่ง
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หลังใบหู กระซิบพอให้ลมหายใจอุ่นแตะผิว “ตอนนี้รู้สึกยังไง” รุ่นพี่ทามาโอะถาม มือข้างหนึ่งเลื่อนกลับลงมาัักับรอยแยกที่เริ่มเปียกชื้นตรงหว่างขาของฮานะ เหมือนกำหนดกรอบภาพให้เธอ ฮานะหลับตาแน่น แ่เสียง
“มัน…วูบวาบ เหมือนมีไฟวิ่งอยู่ใต้ผิวค่ะ” ฮานะตอบ เมื่อเขาถอนมืออย่างสุภาพ เว้นระยะให้เธอได้ยืนมั่นคง
“จำไว้นะ บางจุดไม่ต้องใช้แรง ใช้ ‘จังหวะ’ กับ ‘ความตั้งใจ’ ก็พอ” รุ่นพี่ทามาโอะพูดเสียงเบา
รุ่นพี่ทามาโอะ สอดแก่นกายของเขาจากทางด้านหลังให้บดเบียดกับกลีบรอยแยกของฮานะ เขาขยับสะโพกเคลื่อนอย่างเนิบช้า มือหนึ่งยังเกาะกุมคลึงเคล้นอกอูมของฮานะ อีกมือก็คลึงบดบี้จุดเสียวของฮานะ ฮานะร้อยอ๊าาา..อ๊าาาซ แก่นกายของรุ่นพี่ทามาโอะก็ผลุบเข้าออกตรงหว่างขา ฮานะก้มตัวใช้สองมือค้ำไปกับขอบโต๊ะของครูชิซาโตะเพราะความรู้สึกเสียวซ่านจนขาอ่อนแรง
ฮานะร่างกายบิดเร่า ร้องเรียกเขาด้วยเสียงแ่ "รุ่นพี่ทามาโอะ ฮานะไม่ไหวแล้วค่ะ"
"อีกนิดนะ อีกนิดนึง" ทามาโอะกระซิบข้างหูพร้อมกับสะโพกที่เร่งน้ำหนักและความเร็วไปพร้อมกับสามนิ้วที่กรีดกรายบี้ลงที่เนินน้อย ๆ ของฮานะ
"อ๊าาซซ อ้าาา ฮานะไม่ไหวแล้วค่ะ" "พี่ก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน โอ้วว อ๊าา" เสียงของทั้งสองสอดประสานกัน แล้วร่างของฮานะก็กระตุกเกร็ง ในขณะที่น้ำแห่งความสุขของรุ่นพี่ามาโอะก็พุ่งทะลักไปที่โต๊ะครูชิซาโตะ และหลายหยดก็หล่นลงบนสเก็ตช์บุ๊กที่หล่นอยู่ตรงหน้า หว่างขาของฮานะเปรอะลื่นไปด้วยน้ำนั้น
ฮานะก้มมองสเก็ตช์บุ๊ก เห็นเส้นโค้งง่าย ๆ ที่เธอวาดเมื่อครู่ ตอนนี้ในใจเธอกลับเห็นเป็เปลวไฟเล็ก ๆ เต้นระยับ
คำตอบของวันนี้ไม่ได้มาเป็คำพูดยาว ๆ แต่มาเป็เส้นวาด และการััลึก ลมหายใจแทนคำพูดที่เปี่ยมด้วยความสุข พอให้รู้ว่า จุดที่ทำให้ร้อนวูบวาบ อยู่ตรงไหน และเหตุใดมันถึง “ติดไฟ” ได้ง่ายเพียงนั้น
เธอแต่งตัวเรียบร้อย หันมองรุ่นพี่ทามาโอะด้วยรอยยิ้มและแก้มที่แดงระเรื่อ และรู้ตัวว่าคำถามถัดไปกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง…
708
