เสน์รักทายาทเศรษฐี

ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด

พฤกษ์มองหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ หลังจากที่ณิชาตัดสินใจโทรหาเขา เขาคิดว่าเธออาจจะ๻้๵๹๠า๱คำตอบอะไรบางอย่างจากเขา แม้ว่าตัวเขาจะไม่สามารถบอกได้ว่าเธอจะเลือกทางไหน แต่หัวใจของเขาก็ยังคงเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็๲มาก่อน

"พฤกษ์..." เสียงของณิชาผ่านสายโทรศัพท์ทำให้เขาตื่นขึ้นจากความคิด "ฉันได้คิดแล้ว..."

พฤกษ์รู้สึกเหมือนเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ เมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้นจากเธอ "คิดยังไงแล้วเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผสมปน

ณิชาหยุดเงียบไปครู่หนึ่ง รู้สึกถึงความหนักหน่วงในใจ "ฉันรู้ว่า... ฉันต้องเลือกแล้ว แต่จะว่าไปก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายเลย"

พฤกษ์ถอนหายใจ เขารู้ว่าเธอจะต้องเจอกับความยากลำบากในการตัดสินใจครั้งนี้ เขาเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เขาจึงพูดออกไปอย่างใจเย็น "ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน ฉันจะเคารพการตัดสินใจของเธอ แต่ฉันก็หวังว่า... เธอจะเลือกสิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุด"

ณิชารู้สึกถึงความอ่อนโยนในคำพูดของเขา แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกหนักหน่วงมากขึ้น "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าควรเลือกใครดี"

เสียงของพฤกษ์เบาลง "หากเธอเลือกฉัน... ฉันสัญญาว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข"

ณิชาหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ "ฉันคิดว่าฉัน๻้๵๹๠า๱เวลา... เพื่อหาคำตอบที่ชัดเจนในใจ"

พฤกษ์เงียบไป ก่อนจะพูดออกมาอย่างแน่วแน่ "ฉันจะให้เวลาเธอ... แต่ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว ฉันอยากให้เธอบอกฉันด้วยตัวเอง"

ณิชาไม่ตอบอะไร เธอแค่ฟังเสียงหายใจของพฤกษ์ และรู้ว่าเวลานี้ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เธอก็ต้องอยู่กับการตัดสินใจของตัวเอง

ในวันถัดมา

ณิชานั่งอยู่ในคาเฟ่เล็ก ๆ ที่เธอมักจะมานั่งคิดอะไรเงียบ ๆ และวันนี้เธอก็ต้องมาคิดเกี่ยวกับการตัดสินใจที่หนักหนาสำหรับเธอ เธอนั่งจิบกาแฟในมือและมองออกไปที่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาในเมือง แต่ในใจของเธอกลับไม่มีอะไรที่เธอสามารถเข้าใจได้ดีนัก

เธอรู้ว่าเธอจะต้องเลือกทางที่ทำให้ตัวเองมีความสุข แต่การตัดสินใจครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เ๹ื่๪๫ของความรู้สึกเพียงอย่างเดียว การเลือกทั้งพฤกษ์หรือธนัทหมายถึงการเลือกเส้นทางชีวิตที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

แต่ในที่สุดเธอก็รู้ว่า... ความจริงมันไม่ง่ายนัก

ณิชามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์และตัดสินใจส่งข้อความไปหาใครบางคน

"ฉันคิดแล้วค่ะ... ฉันอยากคุยกับคุณ"

ในเย็นวันนั้นที่คฤหาสน์พฤกษ์

พฤกษ์ยืนอยู่ในห้องรับแขก ขณะที่หูของเขาคอยฟังเสียงของโทรศัพท์ เขารู้ว่า ณิชากำลังจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง และเขาก็ไม่สามารถหยุดการคิดถึงเธอได้

เมื่อโทรศัพท์ของเขาสั่น เขากดรับทันที "ณิชา?"

เสียงของเธอที่มาจากสายโทรศัพท์ทำให้พฤกษ์ใจหายไปชั่วขณะ

"พฤกษ์... ฉันอยากให้คุณรู้ว่า... ฉันได้เลือกแล้ว"

พฤกษ์หายใจออกอย่างหนักและถามเสียงเบา "เธอเลือกแล้วใช่ไหม?"

ณิชาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ชัดเจน "ฉันเลือกที่จะเดินไปกับคุณค่ะ... เพราะคุณคือคนที่ทำให้ฉันรู้สึกถึงความจริงใจและความมั่นคงที่ฉัน๻้๪๫๷า๹ในชีวิต"

คำตอบของณิชาทำให้หัวใจของพฤกษ์เต้นแรงขึ้น เขารู้ดีว่าเธอเลือกแล้ว เขายิ้มด้วยความโล่งใจและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "ขอบคุณมากที่เชื่อใจฉัน ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข"

ณิชาฟังคำพูดของพฤกษ์แล้วรู้สึกถึงการตัดสินใจที่ถูกต้อง ในที่สุดเธอก็พบทางเลือกที่ทำให้เธอรู้สึกว่า... ตัวเองมีคุณค่าและไม่ต้องถูกบังคับให้เลือกในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของเธอ