พอพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าฝูงนกกาก็พากันบินกลับรังแต่เหล่านกฮูกในเมืองกรุงกลับเพิ่งลืมตาตื่น พอความมืดเริ่มโรยตัวตามสถานบันเทิงต่างๆ ก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล เสียงเพลงฮิตในจังหวะเร้าใจดังอึกทึกสลับกับเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าบรรดานักท่องราตรี กลิ่นของบุหรี่ที่คละเคล้ากับกลิ่นของแอลกอฮอล์ที่เพิ่มดีกรีความแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามความมืดที่คืบคลานดูเหมือนจะเป็สิ่งที่ชาชินซะแล้วสำหรับภาคิน กว่าหนึ่งเดือนแล้วที่เขาอาศัยที่แห่งนี้เพื่อให้ลืมความทุกข์ที่เขาเผชิญอยู่
" ขอเพิ่มอีก" ชายหนุ่มร้องสั่ง
บาเทนเดอร์หนุ่มวัยกลางคนที่พ่วงตำแหน่งเ้าของร้านมองจำนวนแก้วที่ตั้งเรียงงรายอยู่จนแทบจะกินพื้นที่ทั้งหมดบนโต๊ะซึ่งไม่นับจำนวนขวดอีกหลายใบที่ถูกเก็บไปก่อนหน้าเขารู้เลยว่าอีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้ลูกค้าหนุ่มของเขาจะต้องเมาจนหมดสติหลับคาโต๊ะแน่ๆ ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับทุกคืน
เขาผสมเหล้าแล้วส่งให้ชายหนุ่มเสร็จแล้วก็เดินเลี่ยงออกไปกดโทรศัพท์ต่อสายหาชายหนุ่มอีกคนซึ่งคงจะชาชินกับเหตุการณ์นี้พอๆ กับเขา
พอบาเทนเดอร์เดินกลับเข้ามาในร้านอีกทีก็พบว่าไม่ผิดจากที่เขาคาดการณ์ไว้เพราะตอนนี้ภาคินฟุบหลับไปแล้วมีเหล้าที่เขาเพิ่งผสมให้หกรดนองอยู่บนโต๊ะ
" ไอ้ต๋อง! เคลียร์พื้นที่ด้วย" เขาะโสั่งเด็กในร้านที่ถูกวางตัวไว้แล้วว่าให้มีหน้าที่ดูแลชายหนุ่ม
" อีกแล้วเหรอเฮียวันนี้ไปไวกว่าที่คิดนะ"
เด็กต๋องมองสภาพของลูกค้าที่หนึ่งเดือนหลังมานี้มาฝังตัวเป็ขาประจำทุกคืนแล้วก็เข้าอีหรอบเดิมทุกครั้งคือเขาต้องหามขึ้นรถดีอยู่หน่อยที่ลูกค้ารายนี้ติ๊บหนักทำให้เขาพอจะลืมๆ เื่ที่ต้องออกแรงแบกหามไปได้บ้างแต่เขาก็อดเวทนากับสภาพที่เห็นไม่ได้
" ขอบใจมากนะน้องฝากขอบคุณเฮียด้วยที่โทรตาม" เหมวัตพูดหลังจากที่เขาจัดการยัดเพื่อนรักให้เข้าไปนอนอยู่บนเบาะหลังของรถได้แล้ว
" ไม่เป็อะไรครับมันเป็บริการของร้านเราอยู่แล้วว่าแต่คุณเขามีเื่ทุกข์ใจอะไรเหรอครับผมเห็นเขาซดเหล้าแทนน้ำมาเป็เดือนแล้วอย่าคิดว่าผมยุ่งเลยนะพี่ผมแค่เป็ห่วง"
" ขอบใจนะที่เป็ห่วงพี่เองก็ไม่อยากให้มันเป็แบบนี้เหมือนกันเห็นสภาพมันแล้วทุเรศลูกกะตา"
สิ้นคำของเหมวัตทั้งสองคนก็ต้องหันไปให้ความสนใจกับคนที่นอนไม่ได้สติอยู่ในรถเมื่อภาคินส่งเสียงโอ้กอ้ากแถมยังลุกขึ้นมาโก่งคอทำท่าจะอาเจียน
" ไอ้คินอย่าอ้วกนะโว้ยรถข้าเพิ่งล้าง!"
.............
" เหมแม่ไม่ไหวแล้วนะ! ตาคินเอาแต่เมาหัวราน้ำทุกวันแบบนี้!" มณฑิรามองสภาพลูกชายตัวเองที่เมาจนไม่ได้สติแล้วควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาพลางบ่นด้วยความอัดอั้นใจ
" คุณแม่ใจเย็นๆ ครับ"
" จะให้แม่เย็นยังไงไหว แม่ทนไม่ได้หรอกนะที่ต้องมาคอยเช็ดอ้วกให้ลูกชายทุกวัน ตอนแรกแม่ก็เข้าใจว่าคินเศร้ากับเื่ของหนูนาแต่นี่มันเดือนนึงแล้วนะเหม!" มณฑิราพูดพลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาอีกครั้ง
" ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคินมันจะรักนาขนาดนี้"
" แม่จะไม่ทนแล้วเหม!" มณฑิราพูดอย่างคนที่ตัดสินใจเด็ดขาด
" แม่ตัดสินใจแล้วแม่จะส่งคินไปอยู่กับคุณนง!"
" คุณนง? คุณแม่หมายถึงแม่นมที่เคยเลี้ยงเ้าคินมาน่ะเหรอครับ"
" ใช่ ถ้าคินเขาไม่ฟังแม่เขาก็ต้องฟังคุณนง อย่างน้อยส่งคินไปให้ไกลๆ จากไอ้พวกเหล้าบ้าๆ นี่ก็ยังดี"
" แล้วคุณนงที่ว่านี่อยู่ที่ไหนเหรอครับ" เหมวัตหยั่งเสียงถามเพราะพอจะจับความผิดปกติในประโยคของมารดาเพื่อนได้
มณฑิราเอ่ยชื่ออำเภอที่อยู่เกือบสุดชายแดนทางภาคเหนือที่เรียกได้ว่าห่างไกลความเจริญให้เหมวัตเบ้หน้า เขาเข้าใจแล้วว่าคำว่าไปให้ไกลจากเหล้าของมณฑิราคืออะไรเพราะเขากล้าฟันธงได้เลยว่าที่นั่นคงไม่มีสถานบันเทิงให้เพื่อนเขาได้เมาหยำเปเป็แน่
" แล้วเ้าคินมันจะยอมเหรอครับ"
" เหมถึงต้องช่วยแม่ไง"
เหมวัตนิ่งคิดไอ้สงสารเพื่อนก็สงสารอยู่แต่เขาเองก็มีความคิดเหมือนมารดาเพื่อนเช่นกันว่าหนึ่งเดือนมันคงจะเพียงพอแล้วที่เขาปล่อยให้เพื่อนรักทำตัวเละเทะจมอยู่กับอดีตคงถึงเวลาสักทีที่ภาคินควรจะกลับมาใช้ชีวิตอย่างคนปกติได้แล้ว
งานนี้เขาคงต้องยอมเสี่ยงบาทาของเพื่อนรักยอมร่วมมือกับคุณมณฑิราสินะ...
..........
อากาศที่ร้อนขึ้นตามเวลาที่ขยับเข้าใกล้เที่ยงวันทำให้ภาคินขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย
...นี่แอร์ที่บ้านเขาเสียหรืออย่างไรกันหรือว่าเมื่อคืนเหมวัตลืมเปิดแอร์ให้อากาศมันถึงได้ร้อนขนาดนี้...
ชายหนุ่มคิดเพราะเขารู้ดีว่าต่อให้เขาเมาจนหมดสติแค่ไหนสุดท้ายเหมวัตก็จะพาเขากลับมานอนตากแอร์ที่บ้านได้เสมอ เขาขยับพลิกตัวอีกครั้งพยายามหามุมที่สบายตัวแล้วเขาก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติเมื่อััได้ว่าที่นอนของเขาในวันนี้มันไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนเคย
ชายหนุ่มลืมตามองไปรอบๆ ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเขาอย่างแน่นอนเพราะห้องของเขาคงจะไม่มีไม้กระดานเต็มฝาผนังห้องอย่างนี้แต่ทว่าที่นี่มันคือที่ไหนล่ะ!
ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เมื่อคืนมันกำลังวิ่งเร่าสร้างความปวดระบมอยู่ภายในหัวของเขา
เขาพยายามคิดทบทวนว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นแล้วทำไมเขาถึงมาโผล่อยู่ในที่ที่มองอย่างไรก็ไม่ใช่บ้านของเขาแบบนี้แต่แล้วก็ต้องหยุดคิดเมื่อความรู้สึกบอกว่ามีสายตากำลังจ้องมองเขาอยู่
เขาค่อยๆ ไล่สายตาไปตามทางที่รู้สึกแล้วเขาก็พบเข้ากับสายตาคู่หนึ่งมองลอดเข้ามาระหว่างบานประตูที่แง้มไว้!
" นั่นใคร!"
ชายหนุ่มะโถามออกไปและดูเหมือนเขาจะทำให้เ้าของสายตาคู่นั้นใเพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าผละวิ่งออกไปทันทีที่เขาส่งเสียง
ชายหนุ่มรีบสาวเท้าก้าวตามออกไปทันทีเช่นกัน!
6K
