TW: Body Violence
บทที่ 7 ความกล้าสมชายชาตรีทำให้ใบหน้าและหูของเธอร้อนฉ่า
ร่างสูงที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของฉือฮวนบีบรัดแน่น
สืออวี่ไป๋…
โทสะฉายชัดผ่านแววตาอันเ็าอยู่เป็นิตย์ของเขา หมัดกำแน่นจนกล้ามเนื้อปูด กระทั่งขบฟันขึ้นเป็สันชัด พริบตานั้นเองที่ร่างสูงพุ่งตรงมาต่อยเฉิงจื่อเฉียนดุจดาราร่วงลงมาจากนภากาศ
เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจดวงน้อยของฉือฮวนก็เต้นระรัวราวกับว่าจะะเิออกมา
ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่?
หญิงสาวไม่คิดว่าสืออวี่ไป๋จะทำตัวสมเป็ชายชาตรีในเวลาแบบนี้ เส้นกล้ามเนื้อบนท่อนแขนแทบะเิพลังอันทรงอานุภาพ พร้อมกับแผ่กลิ่นอายความเป็ชายผ่านชุดที่เ้าตัวสวมอยู่ จนทำให้ฉือฮวนหน้าเห่อร้อน กระทั่งใบหูยังร้อนผะผ่าว
ถึงแม่ฉือจะใ แต่เธอก็ยังคลี่ยิ้มออกมาช้า ๆ “ส…เสี่ยวไป๋ ยังไม่ไปทำงานอีกเหรอจ๊ะ?”
กระทั่งเหล่าชาวแตงมุงยังตื่นเต้น เนื่องจากไม่มีผู้ใดคาดว่าอวี่ไป๋ผู้เป็ตัวจริงของฉือฮวนจะมาปรากฏตัวที่นี่!
มีเื่ดี ๆ ให้ชมแล้วสิ!
คนคนหนึ่งพลันะโขึ้น "สืออวี่ไป๋ คุณกับฮวนฮวนยังไม่ได้หย่ากัน แต่มีคนจะเข้ามาแทนที่แล้ว!"
ทำให้เกิดเสียงหัวเราะครืนดังตามมา
ใบหน้าของฉือฮวนขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอพูดไม่ออกและ้าแทรกตัวลงดินเสียเดี๋ยวนี้ หญิงสาวรู้สึกผิดจนแทบไม่กล้ามองหน้าผู้เป็สามีเลย
“แม่ยายครับ ผมได้ยินมาว่าพวกพี่ชายไม่อยู่บ้านแล้วมีคนมารังแกถึงหน้าบ้านก็เลยมาดูน่ะครับ”
สีหน้าของชายหนุ่มยังคงไม่แยแส แม้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นจะน่าอายก็ตาม
ความเยือกเย็นนี้ทำให้ชาวเผือกแตงทั้งหลายต่างเมาท์กันสนุกปาก
สิ่งนี้ยิ่งทำให้แม่ฉือและผู้เป็ภรรยารู้สึกผิดมากขึ้น
อีกด้านหนึ่ง คุณแม่เฉิงช่วยพยุงร่างเฉิงจื่อเฉียนขึ้นอย่าง ‘จริงใจ’ ชายหนุ่มปัดสิ่งสกปรกจากตัวออกด้วยแววตาโกรธขึ้ง
“สืออวี่ไป๋ แกคิดว่าตัวเองเป็ใคร กล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน!”
แม่เฉิงก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเช่นกัน "จื่อเฉียน เล่นมันเลย!"
“คนที่มองคนแค่ภายนอกไม่เหมาะกับลูกหรอก วันนี้พวกเราจะทวงคืนความอัปยศคืนมา!”
ยิ่งแม่เฉิงให้ท้าย เฉิงจื่อเฉียนก็ยิ่งคลั่งขึ้น เขาก็ก้าวไปหาสืออวี่ไป๋ทันที
แพขนตาของอวี่ไป๋ขยับไหว มองฝ่ายที่เข้ามาหาด้วยความเ็า ยามเห็นแบบนี้ หัวใจหญิงสาวยิ่งหนักอึ้ง
ฉือฮวนพลันก้าวไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าสืออวี่ไป๋อย่างเด็ดเดี่ยว
"คุณจะทำอะไร?"
“หลีกทางไป ฉือฮวน ถ้าเขากล้าผลักฉัน เขาจะต้องได้รับโทษ!”
“นี่มันเื่ระหว่างผู้ชาย เธอไม่ต้องยุ่ง!”
“ถ้าจะทุบตีสามีฉัน ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!”
ฉือฮวนยอมรับว่าเคยชอบมาดแมนและดูแข็งแกร่งของเฉิงจื่อเฉียน แต่เมื่ออยู่ร่วมกับชายคนนี้ เธอจึงได้รู้ว่าเขาอันตรายเพียงใด
แม้รูปร่างของเขาสูงยาวเข่าดีและแข็งแรง แต่ก็เป็คนเ้าอารมณ์ ไม่ต่างกับะเิที่พร้อมปะทุทุกเมื่อ!
เพราะชาติที่แล้ว คนแซ่เฉิงก็เคยทำร้ายเธอ
ความหวาดกลัวแต่กาลก่อนทำให้เธอแข็งทื่อจนเริ่มสั่นเทา แต่ไม่ว่าจะกลัวเพียงใด เธอก็เก็บงำอาการไว้มิดชิด
ไม่ว่าใคร ก็ห้ามทำร้ายสามีเธอทั้งนั้น!
ด้วยความคิดอันแข็งกร้าว ฝีเท้าของเธอก็หยุดนิ่ง เผชิญหน้ากับจื่อเฉียนอย่างห้าวหาญ
ภาพแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวนี้ทำให้สืออวี่ไป๋หวั่นไหวทันที
เรียวคิ้วเข้มกดต่ำด้วยความยากจะเชื่อ หัวใจสั่นไหว
“ฉือฮวน หลีกไป”
นี่เป็ครั้งที่ชายหนุ่มกล่าวกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งที่สุดนับแต่เขาฟ้องหย่า
ฉือฮวนอดไม่ได้ที่จะหันมองเขา
ดวงตาของสืออวี่ไป๋ยากหยั่งถึงและดำหม่น ทว่าเื้ัอารมณ์อันสงบนิ่งนั้นกลับมีวังวนน้ำกระเพื่อมไหวอยู่
“ไม่ ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณ”
“เฉิงจื่อเฉียนพูดถูก ผู้ชายต้องจัดการกันเอง ผมไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดที่คุณต้องปกป้อง”
ประโยคครึ่งหลังราวกับว่าด้อยคุณค่าในตัวเองของเธอ
ฉือฮวนตกตะลึงครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกผลักไปทางด้านหลัง
แม้สืออวี่ไป๋จะดูอ่อนแอ ทว่าการเคลื่อนไหวของเขาว่องไวและดุดันอย่างยิ่ง ราวกับมีแสงสีขาววาบผ่านหน้าเธอไป เมื่อหมัดหนึ่งชกไปทางจื่อเฉียน
ชายหนุ่มชกตรงเข้าใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ จนใบหน้าหันไปอีก
จื่อเฉียนเช็ดคราบเืที่ไหลย้อยออกจากจมูก มองมันครู่ ก่อนที่ความใจะแปรเปลี่ยนเป็โทสะ
เมื่อเฉิงจื่อเฉียนพุ่งเข้าไปหาอวี่ไป๋ หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวก็ดิ่งวูบ
เธอ้าวิ่งไปขวาง ทว่าก่อนที่จะถึงตัวสืออวี่ไป๋ ร่างของเธอก็ถูกผลักจนล้มกระแทกอย่างแรง
ในไม่ช้า ทั้งสองคนก็สู้พัวพันจนแทบแยกไม่ออก
ฉือฮวนวิตกจนกวาดมองขอความช่วยเหลือจากผู้คน ทว่าสายตาของฝูงชนราวกับกำลังรับชมการแสดง พวกเขาไม่แม้แต่จะยุติการวิวาทนี้ ทันใดนั้นเธอก็เห็นหม่าฮว๋ายเหรินขี่จักรยานมาหยุดหน้าประตูบ้านพอดี
“หม่าฮว๋ายเหริน ช่วยแยกพวกเขาทีค่ะ!”
ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายหน้า “ผมเองก็ไม่ชอบหน้าเ้าคนแซ่เฉิงนี่มานานแล้ว ทำไมต้องห้ามด้วยล่ะ”
หญิงสาวราวกับมีก้อนเนื้อจุกแน่นที่ลำคอ
ทั้งที่เื่ราวล้วนเกิดขึ้นมาจากเธอ ทำไมถึงขอร้องให้คนอื่นช่วยอย่างไร้ยางอายแบบนี้นะ?
แม่ฉือเองก็กังวลเช่นเดียวกัน แต่แม่เฉิงกลับทำตัวหน้าไม่อาย พอเห็นลูกชายเสียเปรียบและถูกทำร้ายจนตัวเองเข้าไปช่วยไม่ได้ ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นก้อนอิฐ เธอคว้ามันมาพร้อมกับขว้างไปทางอวี่ไป๋
ใน่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ฉือฮวนพลันเตะสกัดแม่เฉิง
แม่เฉิงตกอยู่ในอาการช็อก พร้อมร้อง "โอ๊ย ๆ!" ฉับพลันนั้น หญิงวัยกลางคนก็ขว้างอิฐไปที่ศีรษะของหญิงสาว!
ทว่าฉือฮวนมีหูตาไว พลันคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้อย่างแรง จนแม่เฉิงหน้าบิดเบี้ยว มือที่ถือก้อนอิฐคลายลง ก่อนที่จะร่วงกระแทกเท้าตน
“ช่างโหดร้ายอะไรแบบนี้!”
ฉือฮวนดีใจที่ตนไม่ได้รับาเ็
แม่เฉิงกลอกตาด้วยความเ็ป
แม่ฉือที่เห็นเช่นนั้นก็ใมากที่อีกฝ่ายกล้าขวางอิฐใส่ลูกสาว เธอตระหนกจนกล่าวย้ำด้วยโทสะ “พวกตระกูลเฉิง พวกแกมันงูพิษชัด ๆ!”
“ผู้ชายทะเลาะกัน กลับทำเื่โหดร้ายขนาดนี้”
“ทั้งที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ถ้าเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ด้วยฐานะยากจนของพวกคุณ คิดเหรอว่าจะจ่ายค่าพยาบาลแพง ๆ ได้น่ะ?”
“เอาละ ฉันจะไม่ยอมให้คนวางอำนาจบาตรใหญ่อย่างคุณทำกร่างอีกแล้ว ไสหัวไปจากบ้านฉันซะ!”
อีกด้านหนึ่ง เฉิงจื่อเฉียนก็ถูกต่อยจนตอบโต้ไม่ทัน ทำเอาคนคาดไม่ถึงว่าผู้ชายที่นุ่มนวลและใจเย็นอย่างอวี่ไป๋จะโเี้ขนาดนี้
หมัดกระแทกใส่จื่อเฉียนครั้งแล้วครั้งเล่า ไอเย็นะเืซึ่งอยู่ในแววตาล้ำลึกคู่นั้นพลันปะทุออกมา พร้อมกับกลิ่นอายความโกรธแผ่ซ่านจากกายของอวี่ไป๋
กระบวนหมัดอันหนักหน่วงเล่นงานอีกฝ่ายจนย่อยยับ
ผู้คนต่างก็ตื่นตาตื่นใจยามเห็นภาพเบื้องหน้า
“เยี่ยมมาก!”
“คนหน้าไม่อายสมควรโดนแล้ว!”
“มาดูกันว่าเขาจะยังกล้าก่อกวนภรรยาของคุณหรือเปล่า!”
สืออวี่ไป๋ไม่กล่าวสิ่งใด เพียงระดมหมัดกระแทกหน้าอีกฝ่ายดุจห่าฝน ยิ่งเห็นฉือฮวนก็ยิ่งระคายเคืองตา
ยิ่งชายหนุ่มโกรธมากเท่าไร กำลังก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น
เฉิงจื่อเฉียนเริ่มร้องขอความเมตตาซ้ำ ๆ
"พอเถอะ! พอแล้ว! ฉันผิดเอง!"
“ฉันจะไม่ยุ่งกับฉือฮวนอีก ได้โปรดไว้ชีวิตฉันเถอะ!”
หมัดของชายหนุ่มหยุดอยู่เหนือศีรษะของจื่อเฉียน รูม่านตาของอีกฝ่ายหดตัวด้วยความกลัว “ขอโทษแม่ยายซะ แล้วฉันจะปล่อยแกไป”
เขาย่อมกล่าวถึงแม่ฉือ
แม่ฉือผู้เคยอ่อนโยนมาตลอด บัดนี้กลับเ็า
“ไสหัวไปซะ! อวี่ไป๋ แม่ไม่้าคำขอโทษของพวกเขา ปล่อยพวกเขาไปเถอะ”
ริมฝีปากของสืออวี่ไป๋เม้มแน่นดุจมีดคมกริบ
“ทำไมยังไม่ออกไปอีก”
แม่เฉิงรีบประคองเฉิงจื่อเฉียนขึ้น วันนี้พวกเขามาเพื่อชำระบัญชีกับฉือฮวน แต่ไม่คาดคิดว่าตนจะเสียหายเพียงนี้
ดวงตาของเขาแดงก่ำอยู่ครู่หนึ่ง "ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันไม่ยอมจบแน่!"
เดิมฉือฮวนคิดว่าเื่ราวระหว่างเธอกับครอบครัวเฉิงจะจบลง ทว่าหญิงสาวกลับเห็นใครบางคนซ่อนอยู่ในกลุ่มคน
เย่ิจู!
เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ความโกรธพลันะเิออกมา!
เพราะเย่ิจูกับเฉิงจื่อเฉียนทำให้ชีวิตของเธอเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!
16K
![ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286087_19211915.webp)
