Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยเก้าสิบแปด  Damsel ofDistress 8

ปืน Z-Gunเป็นอะไรที่ผมเชื่อถือปานดาบไคมีเรี่ยนของโคแนน

มันสามารถนำพาผมปราบพวกกลุ่มก๊กต่างๆในช่วงโลกเก่าได้จนแม้กระทั่งต่อสู้กับเทพเจ้าในมิติแห่งวิญญาณ

ปืน Z-Gunก็ยังทำงานของมันเสมอมา

แม้กระทั่งพวกมิโกะของแดนอาทิตย์อุทัยที่เชี่ยวชาญบาเรียพลังจิตป้องกันก็ยังป้องกันZ-Gun ไม่ได้อย่าหวังว่าแค่ลัทธิปีศาจจะทำอะไรได้

ข้อดีของการรรวมร่างกับปีศาจคือการใช้พลังของปีศาจได้ง่ายขึ้นในโลกมนุษย์

ข้อเสียก็คือหากใกล้ชิดกับร่างกายภาพมากเกินไปปีศาจเองก็บาดเจ็บได้เช่นกัน

แตกต่างไปจากการแค่เข้าสิงหรือครองร่างธรรมดาที่ความผูกพันจะน้อยกว่าการเป้นร่างทรง

การทำร้ายสาวกก็คือการทำร้ายปีศาจหรือเทพเจ้าตนนั้นเช่นกัน

เสียงประสานกลายเป็นเสียงที่บ้าร้องสูงบ้างร้องต่ำ

ราวกับเส้นเชือกถูกตัดไปหลายเส้นในเปียโน

เด็กบางคนโชคดีที่ตายไปก่อน

เด็กที่โชคไม่ดีบางคนฟื้นสติขึ้นมาและกรีดร้องกับร่างกายของตนเอง

แม้แต่ร่างที่เป็นยักษ์ใหญ่สูงสามเมตรก็มีพฤติกรรมขดตัวงอลงราวกับพฤติกรรมของเด็กที่หวาดกลัวภูตผีหรือจะถูกพ่อแม่ทุบตี..เพราพวกเขาก็คือเด็กจริงๆและโลกนี้มีภูตผีปีศาจที่จ้องจะกินพวกเขาจริงๆ

“มาม่า มาม่า ช่วยด้วย”

“แมม แมม อยู่ไหน ฮือ”

“กร๊ซ กร๊ซซซ”

บางคนก็ยังโชคดีที่ยังสามารถพูดเป็นภาษามนุษย์ได้

บางคนโชคร้ายที่คอและกล่องเสียงของตนเองกลายสภาพไปเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีตัวตนอยู่ในโลกและมสามารถส่งเสียงได้แบบมนุษย์ปรกติอีกต่อไป

ผมไม่อยากจะบอกพวกเขาว่าผมคือคนที่ยิงปืนใส่แมมหรือ มาม่าของพวกเขาเองแต่ผมต้องจบละครสยองขวัญบทนี้ลง

“แค่ก ช่างเป็นคนรที่ก้าวร้าวเหลือเกิน”

หญิงชราคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า

ร่างนั้นผมาขาวดพลนหลังงองุ้มราวกับจะเดินไม่ไหวทั้งที่ดาวของผมมีเทคโนโลยีช่วยเรื่องความชราของร่างกายตั้งนานแล้ว

แต่เนื่องจากพวกนี้เลือกเบียวไซเบอร์พังก์จนมาอยู่ในสถานที่สวัสดิการของรัฐมาไม่ถึง

การทำตนให้ดูแก่คือทางเลือกที่บางคนอาจะจต้องการความน่าเชื่อถือในสังคมมากกว่าความสวยงาม

แต่ไม่ใช่แก่โดยธรรมชาติหรือเหนือธรรมชาติอย่างนี้

“เมื่อชราอย่างข้าก็ไม่อยากใจร้อนอย่างท่านและหวนนึกถึงอดีตเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นมา”

ทันใดนั้นเวลาไหลย้อนกลับ

ร่างกายที่ไร้ศีรษะของหญิงผู้ดูแลกลับคืนสภาพเดิม

พร้อมกับการแก่ชราที่มากขึ้นของหญิงชรา

“แต่ทว่าพวกเราไม่คิดจะย้อนกลับไปอยุ่แบบเดิม”

ทั้งสองคนประสานเสียง

พร้อมกับเสียงที่สามที่ดังขึ้น

เด็กผมสีขาวตาเรืองแสง

“เพราพวกเราคอือนาคตของเด็กๆทุกคนบนดาวดวงนี้”

“เรามอบความหวังในอนาคตให้กับพวกเขา”

ทั้งสามคนประสานเสียงกัน

เด็กที่ร้องไห้อยู่ฉีกผิวหนังสีเขียวตะปุ่มตะป่ำภายนอกของตนเองกลายเป็นไร้สิ้นซึ่งผิวหนังของมนุษย์โดยสิ้นเชิงกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปอย่างแท้จริง

“เพื่อให้พวกเขาเติบโตมาอย่างเข้มแข็งยืนหยัดในจักรวาลนี้ได้”

เด็กที่เหลือก็ฉีกร่างกายของตนเองที่มีความเป็นเด็กทิ้งออกจากร่างกาย

พัฒนาอย่างรวดเร็วเป็นร่างปีศาจที่ปรากฎตัวในโลกกายภาพอย่างสมบูรณ์