เพียงชายารักพึงใจล้วนดีงาม(อ่านฟรี)

บทที่ สี่สิบ

ลานหินหยกหน้าตำหนักฟู่ตงแม้แดดอุ่นจะทอดเงาไปทั่วทว่าความตึงเครียดที่ปกคลุมที่นี่กลับหนาหนักยิ่งกว่าอากาศก่อนพายุใหญ่

ซูเหยาก้าวเดินตัวตั้งตรงมาจากทางฝั่งเฉียงของตำหนักนางอยู่ในชุดนางกำนัลขั้นสูงเช่นกัน ด้านข้างของนางคือหม่าหงนางกำนัลร่างใหญ่สายตาเฉียบคมทั้งสองต่างเคยถวายงานอยู่ตำหนักเฉียนชิงมานานนับสิบปีเป็นมือซ้ายมือขวาของหลี่ต้ากงในยามที่ยังไม่มีใครได้รับความไว้วางใจมากเท่าทั้งสองได้รับคำสั่งให้ย้ายมาดูแลตำหนักฟู่ตงความหมายของราชโองการก็มิใช่เพื่อดูแลหลี่ผินเพียงผิวเผิน หากแต่หมายให้ทั้งสองคุมกลไกภายในวังหลังอย่างลึกซึ้ง

เซินมามาในสวมผ้าคลุมสีหมึกนางยืนอยู่หน้าตำหนักฟู่ตงท่ามกลางนางกำนัลและข้าหลวงฝ่ายในนับสิบสายตาจับจ้องไปยังบานประตูไม้หอมที่ยังไม่เปิดออกเพียงซูเหยากับหม่าหงปรากฏตัว เสียงกระซิบกระซาบรอบด้านจึงเงียบหายลงทันที

“ซูเหยา..หม่าหง” เซินมามายกยิ้มบางแต่ดวงตากลับไม่เผยรอยยิ้มแม้แต่น้อยนางรู้จักนางกำนัลทั้งสองคนอยู่ก่อนแล้วจึงเอ่ยนามด้วยเสียงต่ำ

ซูเหยาและหม่าหงหยุดยืนที่บันไดหน้าตำหนักสามขั้นเบื้องหลังเป็นบานประตูไม้หอมปิดสนิท ข้างกายมีสาวใช้ตัวน้อยประจำตำหนักฟู่ตงยืนหลบตาอยู่อีกคนสตรีมากประสบการณ์ในตำหนักในพยักหน้าช้าๆ พลางกล่าวเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ

“เซินมามา พวกเราได้รับเรื่องแล้วแต่ถ้าหากท่านมาขอเข้าตรวจค้นตำหนักฟู่ตงโดยไร้ที่มาที่ไป เกรงว่า..จะต้องขอรายละเอียดให้ชัดเจนสักหน่อยเถิด”

หม่าหงที่ยืนเคียงข้างแทรกคำขึ้นทันทีสีหน้านางคมกริบแฝงด้วยความไม่ยอมอ่อนข้อ “ใช่แล้วสถานที่นี้มิใช่จะย่างเท้าเข้าได้โดยเอ่ยคำเพียงคำเดียว หากไม่มีคำสั่งชัดเจนเกรงว่าจะยากต่อการอธิบายภายหลัง”

เซินมามาแม้จะยังยิ้มไม่หุบแต่มือซ้ายที่วางทับบนข้อมืออีกข้างกลับกำแน่นจนเส้นเลือดลำแขนโป่งชัด“พวกเจ้าทั้งสอง..ข้ามาในนามของฮองไทเฮานี่คือพระเสาวนีย์จากตำหนักฉือหนิง เรื่องภายในตำหนัก ข้ามิอาจเอ่ยรายละเอียดได้”

ซูเหยาผินหน้ามองหม่าหงนิดหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงราบเรียบ “ถึงจะเป็นเรื่องของตำหนักฉือหนิงแต่เมื่อจะตรวจที่ตำหนักฟู่ตงย่อมไม่ใช่เรื่อง ‘ส่วนตัว’ อีกต่อไปเช่นนั้นขอให้ชี้แจงให้กระจ่าง”

“นี่! พวกเจ้า..กล้าขัดรับสั่งของฮองไทเฮาหรือ!” เสียงเซินมามาเริ่มดังขึ้นริมฝีปากที่เคยยกขึ้นคว่ำลงพลางขมุบขมิบเร็วด้วยความไม่พอใจ

หม่าหงยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างน่าขันแล้วกล่าวตอบเรียบเย็น “ตำหนักฟู่ตงเองก็มีกฎเกณฑ์ของตำหนักที่นี่มิใช่จะมีผู้ใดผ่านเข้าออกได้ดั่งใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..เมื่อฝ่าบาทโปรดประทับพักที่ตำหนักนี้บ่อยครั้งสมบัติข้าวของส่วนพระองค์ย่อมมีอยู่ มิอาจปล่อยให้ผู้ใดเข้าแตะต้องลวกๆ”

เซินมามาถอนใจพลางปรายตามองนางกำนัลข้างกายของตนเล็กน้อยแล้วแค่นเสียงเบาๆ “คนที่ข้านำมานี้ล้วนเป็นข้ารับใช้ใกล้ชิดฮองไทเฮามานาน จะเรียกว่า ‘คนอื่น’ ได้หรือ?”

หม่าหงยิ้มเย็นแววตาไม่สะท้านสักนิด“หากเป็นเช่นนั้นก็ให้กรมวังทำหนังสือรับรองมาเถิดพร้อมรายชื่อและผู้รับผิดชอบโดยตรง เขียนไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรว่าเหตุใดจึงต้องเข้าตรวจค้นตำหนัก หากเกิดเรื่องใดขึ้น..อย่างน้อยเราก็จะมีพยานบุคคลที่สาม”

เสียงลมพัดผ่านต้นหลิวดังหวิวไหวเสียดหูดังกลบเสียงคลื่นอารมณ์กระทบเปี่ยมด้วยโทสะบรรยากาศอึมครึมเหมือนน้ำต้มเดือดในหม้อทองเหลืองแววตาของเซินมามาที่เคยนิ่งเฉยเริ่มปริด้วยอารมณ์ นางกัดฟันจนแน่นกรามมือในแขนเสื้อสั่นระริก สุดท้ายนางจึงถอนหายใจอีกเฮือกเอ่ยเสียงแผ่วแต่น้ำเสียงบีบแน่นด้วยอารมณ์ที่กดไม่อยู่

“ในงานชมบุปผาวันก่อน..มีของขวัญชิ้นหนึ่งที่ฮูหยินผู้หนึ่งมอบถวายให้ฮองไทเฮาหายไปเป็นของล้ำค่ามาก และตำแหน่งที่สูญหายคือพื้นที่ใกล้สนมขั้นผินทั้งหกคน…” เสียงของนางค่อยๆแผ่วลงเหมือนลมราตรี ทว่าทุกคนที่ยืนอยู่กลับได้ยินชัดเจน

หม่าหงเลิกคิ้วเพียงเล็กน้อยซูเหยานิ่งไปอึดใจแล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนลง แต่มิได้แปลว่าถอย “เช่นนั้นก็หมายความว่า..ตำหนักฟู่ตงกลายเป็นที่ต้องสงสัยอันดับแรกหรือ?”

เซินมามายิ้มจืดจางมิได้เอ่ยตอบตรงๆ แต่เพียงพยักหน้าเบาๆ หนึ่งครั้งท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่เบิกโพลง หม่าหงหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะกล่าวเสียงดังชัดถ้อยชัดคำ

“ในเมื่อท่านกล่าวเหตุผลมาแล้วเช่นนั้นเราจะรายงานเรื่องนี้เข้าสู่เบื้องบนให้กรมวังรับรู้เพื่อขอแนวทางที่เป็นธรรม ข้าว่าต่อให้เป็นตำหนักใน ก็ไม่ควรให้ผู้ใดใช้อารมณ์ส่วนตนชี้ว่าใครผิดโดยไร้มูลความจริง”

“ใช่แล้ว” ซูเหยาเสริมเสียงเรียบ “ใต้ฟ้าไร้ที่ซ่อนเงา ใต้หล้าไร้ที่ซ่อนควันหากมีผู้คิดร้ายย่อมมิอาจซ่อนได้นาน เช่นนั้นก็ควรให้เป็นไปตามระเบียบของราชสำนักอย่าใช้เพียงความหวาดระแวงบดบังสายตา”

ทั้งลานพลันสงัดชั่วอึดใจลมพัดผ่านใบไม้ร่วงอย่างหม่นหมอง เสียงกระพือของแขนเสื้อดังกระทบกันเบาๆซูเหยาและหม่าหงยังยืนหยัดหน้าบานประตูไม้หอม เสมือนเสาหลักมิอาจโค่น

เซินมามาก้าวฝีเท้าขึ้นหน้าอีกหนึ่งก้าวดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย เสียงที่เปล่งออกมานุ่มนวลขึ้นหลานส่วน “ข้าหาได้อยากปฏิเสธเรื่องขอเอกสารจากกรมวังไม่แต่เหตุที่ตำหนักฟู่ตงต้องถูกตรวจเป็นแห่งแรก ก็เพราะมีเหตุผลอันควร” เสียงของนางราบเรียบแต่ชัดเจนท่วงท่าภายใต้ชุดคลุมสีหมึกยืนตระหง่านกลางลาน คำพูดนั้นแม้ฟังดูอ่อนโยนทว่ากลับสั่นสะเทือนความสงบในอากาศ

“สนมขั้นผินผู้อื่นล้วนพักอยู่รวมกันในตำหนักใหญ่ไม่มีผู้ใดได้พักเพียงลำพังเช่นหลี่ผิน” นางเหลือบสายตาไปทางบานประตูไม้หอมที่ยังปิดสนิท“การจะซุกซ่อนสิ่งของโดยไม่มีผู้ใดรู้เห็น..ย่อมง่ายกว่าผู้อื่นเป็นแน่”

หม่าหงกัดริมฝีปากแน่นดวงตากลมโตวาวโรจน์วาบหนึ่งคล้ายไฟลุกโชนเงียบอยู่ชั่วขณะก่อนจะยกมือกำผ้าคลุมเล็กน้อยอย่างระงับอารมณ์ทว่ายังมิทันที่นางหรือซูเหยาจะโต้ตอบ เสียงฝีเท้าเร่งรีบเบาๆก็ดังมาจากมุมระเบียงข้างตำหนัก

นางกำนัลผู้น้อยผู้หนึ่งในชุดสีอ่อนรีบเร่งมาหยุดอยู่ข้างกายซูเหยาก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบถ้อยคำบางอย่างอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากเคลื่อนไหวน้อยๆขณะสายตาชำเลืองไปทางกลุ่มของเซินมามา

ซูเหยาฟังจบเพียงพยักหน้าเบาๆดวงตานิ่งเรียบก่อนจะเหลือบมองเซินมามาด้วยแววตาที่ไม่ต่างจากหินเย็นใต้น้ำลึกนางยกมือเรียวขึ้นประสาน พลางกล่าวอย่างเด็ดขาด

“เซินมามา ท่านว่าเพียงแต่ขอเข้าค้นก็ย่อมแสดงว่ามีความเชื่ออยู่แปดส่วนแล้วว่าตำหนักนี้เกี่ยวข้องกับของหาย” นางเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ถ้อยคำกลับแหลมคมจนบาดผิว “เพียงแค่นี้ก็ทำให้ตำหนักฟู่ตงต้องมัวหมองแล้วกระมัง”

หม่าหงเสริมขึ้นอย่างทันควันน้ำเสียงของนางดังกังวานกว่าผู้เป็นสหาย ดวงตาสะท้อนแสงอาทิตย์คล้ายคมดาบ “หากสนมหลี่ผินไม่อนุญาตพวกท่านก็คงจะกล่าวอ้างอย่างอื่นต่อว่าขัดรับสั่งฮองไทเฮาครั้งนี้ว่าเป็นการปิดบัง..ใช่หรือไม่?”

เสียงในลานเงียบลงอีกครั้งคล้ายทุกถ้อยคำที่เปล่งออกจากปากของทั้งสองพัดกระทบใบหน้าเซินมามาอย่างไร้ปรานีซูเหยายืนนิ่ง สีหน้ามิได้แปรเปลี่ยนแม้สักน้อย “หากเซินมามาต้องการตรวจค้นอย่างจริงจัง..แล้วหาไม่พบสิ่งที่ต้องการเช่นนั้นจะมีสิ่งใดมาแลกกับชื่อเสียงของตำหนักฟู่ตงที่ถูกทำลายไป?”

คำถามนั้นคล้ายหอกปลายเรียวที่แทงเข้าไปตรงจุด

เซินมามาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยฟันกรามล่างของนางขบเข้าหากันจนแน่น เส้นเลือดเล็กบนขมับค่อยๆนูนขึ้นชัดเมื่ออารมณ์ถูกต้อนจนมุมแม้แต่เหล่านางกำนัลฝ่ายตนเองที่ยืนล้อมอยู่ก็ยังมองหน้ากันเลิ่กลั่กบรรยากาศหนักอึ้งดั่งเมฆก่อนฝน เสียงลมหยุดพัดแม้เสียงใบไม้ก็เงียบงันไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใด

สุดท้ายเมื่อผ่านไปครู่ใหญ่เซินมามาจึงหลุบตามองพื้น ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกยอมจำนนต่อถ้อยคำที่ตนมิอาจโต้กลับนางเอ่ยออกมาช้าๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังรักษาศักดิ์ศรี “ถ้าเช่นนั้น หากมิพบของที่ต้องการข้าพร้อมจะรับโทษฐานล่วงเกินหลี่ผิน” ดวงตาของนางหรี่นิดหนึ่งก่อนกล่าวต่ออย่างมั่นคง“ให้พวกเราถูกโบยเถิดข้อหาไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ล่วงเกินพระสนม”

ถ้อยคำสุดท้ายของนางหล่นลงพื้นดังหนักเท่ากับหินนิลกาฬตกกระทบใจกลางบึงทั้งสองฝ่ายยืนนิ่ง รอคำตอบที่จะตามมา

หม่าหงเบือนหน้ามองซูเหยาด้านซูเหยาเพียงถอนหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้า “เช่นนั้น..โปรดรอคำตอบจากหลี่ผินก่อน หากพระสนมอนุญาตพวกท่านย่อมเข้าได้..แต่ถ้าไม่อนุญาต แม้เพียงปลายเท้าก็อย่าหวังจะย่างกรายเข้ามาในเขตตำหนักนี้”

ภายในตำหนักฟู่ตงเงาร่างบางของหญิงสาวผู้หนึ่งที่ยืนอยู่หลิวชิงเซียงทอดมองออกไปยังลานด้านหน้าตำหนักในเวลานี้กลับเปล่งประกายกร้าวระคนหม่นลึก

หลังจากเงาของซูเหยาและหม่าหงที่เพิ่งก้าวออกไปเจรจากับเซินมามายังไม่จางจากสายตานางก็มิอาจทนนิ่งเฉยริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำแต่เฉียบขาดไปยังอิงหลานที่ยืนอยู่ใกล้“ให้เรียกข้ารับใช้ทุกคนที่ประจำตำหนักออกมาที่ลานหน้าเดี๋ยวนี้ไม่มีข้อยกเว้น”

เสียงของนางไม่ดังมากนักทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่ผู้ฟังมิอาจบิดเบือน อิงหลานพยักหน้ารับคำทันทีแล้วหมุนกายรีบออกจากไปโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยถามถึงเหตุผล ไม่ถึงหนึ่งเค่อลานหินเบื้องหน้าตำหนักก็เต็มไปด้วยเหล่าข้ารับใช้ทั้งชายหญิงที่ประจำอยู่ตำหนักฟู่ตงทั้งนางกำนัลผู้ใหญ่ผู้น้อย ขันทีเก่าใหม่ต่างมารวมตัวกันเงียบงันด้วยท่าทีระแวดระวัง

หลิวชิงเซียงยืนอยู่กลางลานเงาของนางทอดยาวบนพื้นหินสีเทาเรียบใบหน้านวลขาวเปล่งประกายเยือกเย็นอย่างน่าพิศวง นางกวาดสายตาไล่ดูคนทีละคนสายตาแน่วแน่จ้องมองโดยไม่เอ่ยถ้อยคำใด ความเงียบบีบรัดจนผู้คนเริ่มกระสับกระส่ายสายตาหลบเลี่ยง

“มีคนหายไป” นางเอ่ยขึ้นในที่สุดเสียงของนางนิ่งเหมือนสายน้ำ แต่กลับเย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำค้างยามรุ่ง “เขาหายไปไหน?”

เหล่านางกำนัลหันมองหน้ากันอย่างตกใจไม่มีเสียงตอบใดพักใหญ่ จนในที่สุดเป็นนางกำนัลคนหนึ่งที่นึกขึ้นได้ว่าใครหายไป “ลู่เจ่อเพคะหลี่ผินเห็นว่าวันก่อนป่วยหนักจึงขอลาพัก เขาน่าจะส่งหนังสือให้สำนักฝ่ายในแล้วเพคะ”

หลิวชิงเซียงเพียงหรี่ตาสีหน้าไม่มีวี่แววแปลกใจ ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้อยู่ในคำนวณของนางอยู่ก่อนแล้ว “อิงหลานฟ่านหรู” นางหันขวับไปยังทั้งสอง “เจ้าคนหนึ่งไปที่หน้าตำหนักบอกซูเหยากับหม่าหงว่า ข้าอนุญาตให้พวกเขาจัดการตามแต่เห็นสมควร..” นางเว้นจังหวะเพียงครู่แววตานิ่งสงบดุจดวงจันทร์บนผิวน้ำแล้วกล่าวต่อ “แต่ให้จำไว้ว่าตำหนักฟู่ตงของข้าห้ามขาดทุน!”

เป็นอิงหลานที่ค้อมศีรษะรับคำก่อนสาวเท้าเร็วออกไปทันที

หลิวชิงเซียงหันกลับมามองกลุ่มข้ารับใช้ที่ยังตัวแข็งทื่ออยู่กลางลานก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบอีกครั้ง “ฟ่านหรูเช่นนั้นเจ้าเฝ้าคนทั้งหมดไว้ห้ามให้ใครแยกตัวไปไหนจนกว่าข้าจะกลับมา ไม่ว่าจะข้ออ้างใดก็ไม่อนุญาตทั้งสิ้น!”

สตรีข้างกายรับคำในทันทีพร้อมพยักหน้าร่างของฟ่านหรูที่ดูนุ่มนวลในยามปกติ บัดนี้กลับยืดตรงเต็มความสูงสีหน้าจริงจังราวกับทหารยามเฝ้าประตูเมือง

หลิวชิงเซียงก้าวเท้าออกจากลานเพียงผู้เดียวเสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินไปตามทางเดินไม้หอม บานประตูไม้ห้องหนึ่งเปิดออกช้าๆนี่คือห้องที่เกิดเหตุเมื่อวันก่อน วันที่ขันทีผู้นั้นแตะต้องหีบใบหนึ่งท่าทางไม่น่าไว้ใจนางไม่รอช้าก้าวเข้าไปด้านใน เดินตรงไปยังหีบที่ตั้งอยู่มือขาวยกขึ้นปลดกลอนทองเหลือง เมื่อฝาเปิดขึ้นภายในหีบมีเพียงข้าวของจับวางเป็นระเบียบไม่มีร่องรอยของผ้าดำพันสิ่งหนึ่งสิ่งใดไว้เช่นวันที่ขันทีผู้นั้นแตะต้อง

หายไปไหน..ริมฝีปากบางเม้มแน่นไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะความแน่ชัดที่ผุดขึ้นในใจยามนี้ “ของก็หาย..คนก็หาย หรือว่าเขา..จัดการแล้ว” เสียงพึมพำแผ่วเบาราวลมกระซิบนางหลุบตาลงครู่หนึ่งก่อนจะผุดลุกขึ้นรวดเร็วดึงผ้าคลุมขึ้นอีกครั้งแล้วหมุนกายกลับออกจากห้องอย่างไม่รั้งรอ

ระหว่างที่เดินกลับมายังลานหินเสียงฝีเท้าของนางหนักแน่นขึ้นกว่าก่อนหน้า เมื่อมาถึงลานเก่านางกำนัลคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในจังหวะพอดีใบหน้าแดงก่ำจากการเร่งฝีเท้าและลมหายใจถี่กระชั้น

“รายงานเรื่องเซินมามาเพคะ” อิงหลานกล่าว

“ว่ามา” เสียงของหลิวชิงเซียงเรียบเย็น

“เซินมามายอมเสนอเงื่อนไขว่า..หากค้นตำหนักแล้วไม่เจอสิ่งที่ต้องการนางและพวกจะยอมถูกโบยข้อหาล่วงเกินสนมเพคะ” ได้ยินดังนั้นหลิวชิงเซียงกลับมิได้แสดงความแปลกใจ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มจางสีหน้าสงบนิ่งจนคล้ายว่าจะเย็นยะเยือก

“โบยหรือ? น้อยไปเสียด้วยซ้ำ” เสียงของนางคล้ายจะเป็นเพียงถ้อยคำรำพึงแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่กดลึกไว้ในอก นั้นเพราะหากตนถูกนับว่าเป็นขโมยนางจะไม่ได้แค่ถูกโบยไม่กี่ไม้ อาจจะไม่ใช่เพียงแค่ชื่อเสียงแต่สุดท้ายชีวิตก็จบสิ้นเห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดวางของในตำหนักนางเพื่อใส่ความ ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะปลายคางเบาๆอย่างใช้ความคิด

“ในเมื่อพวกเขายอมให้โบย..ข้าก็จะให้พวกเขาได้ถูกโบยอย่างสมใจ” วาจานั้นไม่ดังทว่าเฉียบคมยิ่งกว่าคำสั่งใด นางหันไปหาอิงหลานทันที “ไปบอกซูเหยากับหม่าหงว่าหากพวกนางตรวจสอบทุกอย่างแล้วเห็นว่าสมควรข้ายินยอมให้พวกเขาเปิดตำหนัก เชิญเซินมามาเข้ามาค้น!” สายลมเย็นพัดวูบผ่านลานศีรษะของนางกำนัลโน้มต่ำลงรับคำ ก่อนจะหมุนตัววิ่งจากไปโดยไม่แม้แต่หันหลังกลับ

นางเอ่ยไปเช่นนั้นเพราะสองนางกำนัลเก่าแก่ที่ฮ่องเต้ส่งมาน่าจะรู้แผนการผู้เป็นนายเหนือหัวอยู่ก่อนแล้วถ้าเตรียมแผนมาช่วยนาง..นางก็รอดแต่ไม่แล้วสุดท้ายนางอาจจะเป็นเหยื่อรอให้สองย่าหลานเหยียบย้ำแต่นางกลับเชื่อใจเขาขึ้นมาเสียได้ เช่อว่าเขาอยู่ข้างนางถ้าเขาวางแผนทั้งหมดนี่กับฮองไทเฮาเพื่อจะประหารนางออกจะลงทุนไปเสียหน่อย