ไลฟ์สดเกมสยอง : ความสวยของฉันคือบัฟระดับเอส!

บทที่ 32 เซฟโซน

"สมแล้วที่เป็นเทพ A!"

"เทพสุด ๆ คนอื่นเอาแต่หลบในห้องรอให้คืนนี้ผ่านไป แต่เขาเล่นลุยเดี่ยวจัดการไอ้พวกข้างนอกนั่นจนเกลี้ยงเลย"

"เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอเทพ A บ้าง? นี่มันไม่ใช่การผ่านดันเจี้ยนแบบสบาย ๆ เลยหรอ?"

"คุณคิดอะไรอยู่? ตอนนี้เทพ A ถูกยกย่องเชิดชูขนาดนี้ แต่ไม่มีใครจำสิ่งที่เขาเคยทำมาก่อนหน้านี้เลยหรือไง? เขาไม่ใช่นักบุญนะ"

"ใช่แล้ว"

"..."

อวี้เจียวได้ยินเสียงจากทางนั้นแล้วจึงดึงความสนใจกลับมา

"006 คนนั้นเป็นใครหรอคะ?"

006 ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว [นั่นคือผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งของเกมระทึกขวัญครับ]

"อันดับหนึ่งเหรอ?"

อวี้เจียวตกใจทันที เธอหันไปมองอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ แต่ชายคนนั้นไม่ปรากฏตัวอีกแล้ว ตอนนี้กลายเป็นความมืดไปหมดแล้ว

"ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะคะ?"

[......] 006 เงียบไปครู่หนึ่ง [นี่คือระบบปิดกั้นความเป็นส่วนตัว ตอนที่คุณอาบน้ำก่อนหน้านี้ หน้าจอก็แสดงแบบนี้เหมือนกันครับ]

อวี้เจียวพอได้ยินแค่นี้ ใบหน้าก็แดงซ่านขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกอึดอัดที่จะอยู่ที่นี่ต่อ จึงตัดสินใจหันหลังเดินจากไป

แต่พอหันไป เธอก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่ง

เป็นไต้ฮุ่ยหนิง เธอยังคงสวมชุดเดิมที่ใส่ตอนเข้าดันเจี้ยน เป็นชุดกระโปรงลายดอกไม้เล็ก ๆ เรียบ ๆ

 ตอนนี้เธอกำลังจะเดินออกจากประตูใหญ่ แต่ถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางไว้

"006 ที่นี่... ไม่มีพวกปล้นใช่ไหมคะ?"

อวี้เจียวเห็นผู้ชายร่างใหญ่หลายคนกำลังพูดคุยกับไต้ฮุ่ยหนิง ทำให้ฝีเท้าของเธอลังเลทันที

โชคดีที่ไม่ใช่อย่างที่คิด

[พวกนั้นคือผู้ประกอบการที่พักในละแวกนี้ พวกเขาใช้แต้มดาวของตัวเองซื้ออสังหาริมทรัพย์ในเขตเซฟโซนของเกมระทึกขวัญ เพื่อเอามาปล่อยเช่าให้กับเด็กใหม่อย่างพวกคุณที่ยังไม่มีที่อยู่ครับ]

"แล้วพวกคนเก่า ๆ ล่ะ?" อวี้เจียวถอนหายใจโล่งอก

[พวกผู้เล่นเก่าส่วนใหญ่ซื้อบ้านอยู่เองกันหมดแล้ว]

"อ้อ..."

อวี้เจียวคิดว่าตัวเองคงไม่มีเงินมากขนาดนั้นแน่ จึงไม่ได้ถามว่าการซื้อบ้านต้องใช้แต้มดาวเท่าไหร่

แน่นอนว่าเธอคงซื้อไม่ไหวหรอก...

และเป็นไปตามคาด เมื่อเธอเดินเข้าไป ก็มีหลายคนเข้ามาต้อนรับ

ขณะที่พวกเขามองสำรวจใบหน้าเธอ การแนะนำก็ทำอย่างกระตือรือร้น

"คุณลองดูสิครับ พวกเรามีห้องหลายแบบ แบ่งตามระดับของแต้มดาว"

อวี้เจียวเห็นคนมากมายล้อมอยู่ตรงหน้า รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจึงถอยหลังไปสองก้าว แล้วเงยหน้ามองพวกเขาอย่างว่าง่าย

"ฉันยังไม่ได้สรุปดันเจี้ยนของฉันเลย รอสักครู่แล้วค่อยตัดสินใจได้ไหม?"

คนตรงหน้าพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วรีบบอกให้เธอตามไป

"งั้นเราไปที่นั่นก่อนเถอะครับ พอไปถึงที่นั่นผลสรุปก็น่าจะออกมาพอดี"

อวี้เจียวพยักหน้า แล้วเดินตามพวกเขาไป

เมื่อออกจากอาคารรูปครึ่งวงกลม ด้านนอกเป็นถนนคล้ายกับในเมืองในโลกความเป็นจริง

ตอนนี้ริมถนนเต็มไปด้วยร้านค้าเล็ก ๆ ส่วนด้านบนเป็นที่พักอาศัย

คนที่มาเมื่อครู่ไม่ได้ออกไปหมด ตอนนี้มีแค่ผู้ชายสองคนพาอวี้เจียวเดินไปข้างหน้า

คนทางซ้ายเป็นคนผมสั้น ใบหน้ามีรูปร่างค่อนข้างกระชับ ทำให้ดูค่อนข้างเฉียบขาด

ส่วนคนทางขวาดูเปิดเผยกว่าเล็กน้อย สายตาชอบเหลือบมามองอวี้เจียวเป็นระยะ แต่ดูเหมือนจะไม่กล้าพูดคุยกับเธอ

ไม่นานนัก คนทางซ้ายก็เริ่มแนะนำตัว "คุณเรียกผมว่าโหวจื่อก็ได้ นั่นเป็นชื่อเล่นของผม"

อวี้เจียวเบิกตากว้าง ความจริงแล้วเธอรู้สึกว่าชื่อเล่นนี้ฟังไม่ค่อยดีนัก แต่เนื่องจากเขาเป็นคนขอเอง เธอจึงเรียกตามนั้น

"สวัสดีค่ะโหวจื่อ ฉันชื่ออวี้เจียว"

"อวี้เจียว?"

ทันใดนั้นชายทางขวาก็แสดงความประหลาดใจ เขาหันมามองอวี้เจียวด้วยดวงตาที่ชัดเจน เต็มไปด้วยความตกตะลึง

อวี้เจียวไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไร เธอรีบพยักหน้า "ค่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"คุณคือคนใหม่ที่เพิ่งเข้าดันเจี้ยนใช่ไหม?" ชายคนนั้นดูตื่นเต้นขึ้นมา เหมือนจะยื่นมือออกมาสัมผัสอวี้เจียว แต่ก็รีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว

"ผม... ผมเคยดูไลฟ์สตรีมของคุณ เมื่อกี้รู้สึกว่าคุณหน้าคล้ายคลึง ไม่คิดว่าจะเป็นคุณจริง ๆ"

"ผมชอบคุณมาก คุณตัวจริงสวยกว่าในไลฟ์สตรีมอีก"

อวี้เจียวมองเขาด้วยความรู้สึกเหมือนได้รับเกียรติ ในดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจอย่างชัดเจน "ขอบคุณนะ~"

ชายคนนั้นดูเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เขานำทางอยู่ข้างหน้า แล้วคิดอะไรได้จึงหันกลับมาพูดว่า

"เอ่อ ผมชื่อเสี่ยวไห่ ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไร เรียกผมได้ตลอดเลยนะ"

อวี้เจียวพยักหน้า ตอนนี้เธอก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็พาอวี้เจียวเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ

อวี้เจียวเคยเข้าไปในสถานที่แบบนี้ในโลกแห่งความเป็นจริงมาก่อน

แต่ในโลกเสมือนนี้ สถานที่ห่างไกลแบบนี้ ห้องพักมักจะไม่ค่อยสะอาดนัก เธอคิดไปเช่นนั้น

แต่ไม่ได้คาดคิดว่า หลังจากเข้าไปในตรอกและขึ้นบันไดไปหลายชั้น 

พอผลักประตูเข้าไป ข้างในกลับตกแต่งคล้ายโฮมสเตย์มาก

"ยินดีต้อนรับ นี่คือโรงแรมของพวกเรา"

เสี่ยวไห่เดินอย่างเขินอายไปที่หลังเคาน์เตอร์ แล้วชี้ที่กล่องใบหนึ่งบนโต๊ะ

"แค่ยื่นมือเข้าไปข้างใน ก็สามารถจ่ายแต้มดาวได้แล้ว ผมดูการแสดงของคุณในเกมนั้นแล้ว ดีมากจริง ๆ แน่นอนว่าต้องได้รับรางวัลแต้มดาวจำนวนมากแน่ ๆ"

อวี้เจียวไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้มากนัก แต่พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เธอก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

"ฉันขอดูก่อน"

พูดจบ เธอก็เริ่มมองหารายการสรุปผลใต้หน้าจอเสมือน

[รายการสรุปผลดันเจี้ยนสโนว์ไวท์ได้จัดทำเสร็จแล้ว]

[การแสดงโดยรวมของดันเจี้ยน : A การพัฒนาเนื้อเรื่องสายรอง A คะแนนประเมินอัตโนมัติจากระบบ A ขอแสดงความยินดี แรงค์ของโฮสต์เลื่อนจาก F เป็น B โปรดพยายามต่อไป]

[สำเร็จการผ่านดันเจี้ยน รางวัลแต้มดาว 60,000 รางวัลการเป็นพยานในเนื้อเรื่องสายรองแต้มดาว 30,000 รางวัลจากการเลื่อนแรงค์ แต้มดาว 88,888 ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์]

ข้อความเหล่านี้ปรากฏขึ้นทีละข้อ ดวงตาของอวี้เจียวเปล่งประกายเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

[โฮสต์ อย่าเพิ่งปิด ยังมีข้อมูลตามมาอีก]

เสียงของ 006 ปรากฏขึ้นในความคิดอย่างฉับพลัน

ตอนแรกอวี้เจียวกำลังจะปิดหน้าต่างข้อมูล แต่พอได้ยินคำพูดนั้น เธอก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที

"หรือว่ายังมีรางวัลอีก?"

ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของอวี้เจียวหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่า น้ำเสียงของ 006 ดูแปลกไป

[โฮสต์ลองดูเองก็ได้ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ]

"ได้เลย"

อวี้เจียวรอดูอย่างว่าง่าย และแล้วเธอก็เห็นข้อมูลทั้งหมดถูกเพิ่มเข้าบัญชีของตัวเอง

หลังจากนั้นมีข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ 

[ทีมทำภารกิจสำเร็จ แต่บอสได้ทำลายดันเจี้ยนระหว่างการต่อสู้ เจ้าของร่างมีส่วนทำให้ดันเจี้ยนไม่สามารถใช้งานได้ต่อ หัก 200,000 แต้มดาว]

"......"

อวี้เจียวมองดูยอดคงเหลือที่เพิ่งจะกลายเป็นตัวเลขยาว ๆ แต่ตอนนี้กลับน้อยกว่าเดิมอีก เธอถึงกับอึ้งไปทันที

"006 ทำไมล่ะ?"

เสียงของเธอแฝงความน้อยใจโดยไม่รู้ตัว

006 ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ

[โฮสต์ไปหาห้องอะไรสักห้องพักก่อนเถอะครับ พอกลับไปแล้วผมจะบอกคุณ]

อวี้เจียวรู้สึกอัดอั้นตันใจมาก เมื่อมองดูแต้มดาวที่ผู้ชมของเธอโดเนทให้ ความรู้สึกของเธอก็ดิ่งลงเหวในทันที

"ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้แต้มดาวจากดันเจี้ยนเลย เปิดห้องที่ถูกที่สุดได้ไหมคะ?"

หลังจากที่เสี่ยวไห่ได้ยินเสียงน้อย ๆ จากคนตรงหน้า ก็ตกตะลึง

"เป็นไปไม่ได้..."