โฮก! เปรี้ยง!
โฮก! เปรี้ยง!
เสียงคำรามปลดปล่อยออกมาจากซอมบี้ระดับ 6 ทั้ง 2 ตัว ทางฝั่งหนึ่งโก่งคอร้องเสียงทุ้มต่ำสั่นสะเทือนพื้นดินรอบๆ ส่วนอีกตัวปลดปล่อยสายฟ้าบริเวณส่วนก้นทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนกระจายออกไปรอบๆเช่นกัน ทันทีที่ระยะห่างของพวกมันทั้งสองลดเหลือ 50 เมตรเท่านั้น แมงมุงและเต่ายักษ์ก็ได้วิ่งเข้าหากันด้วยความเร็วที่มากขึ้น ก่อนจะใช้ส่วนที่แข็งที่สุดโจมตีกันและกัน
เต่าใช้ปากขนาดใหญ่พุ่งเข้ากัดแมงมุม อีกฝ่ายใช้ขาแหลมคมคู่หน้าแทงสวนกลับมา เมื่อปากและขาปะทะกันเสียงเล็กแหลมเสียดแทงแก้วหูราวกับดาบปะทะกันก็ได้ดังก้องสะท้อนเข้าหูของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อการโจมตีของแต่ละฝั่งไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กันได้ พวกมันจึงพุ่งเข้าชนกันไปมาพลางใช้เท้าคู่หน้าทิ่มแทงกันและกัน
ตู้ม คลืน!
ตึกรามบ้านช่องมากมายถล่มลงมานอนนิ่งบนพื้นดิน ร่างขนาดใหญ่ของซอมบี้ระดับ 6 ค่อยๆไล่กวาดทำลายสิ่งก่อสร้างรอบๆ โยฮันที่พยายามทิ้งระยะห่างจากการต่อสู้ของสองยักษ์ใหญ่ยืนมองพวกมันสู้กันก่อนจะหันมองกลุ่มของลุงพลที่กำลังมีการวิวัฒนาการ เขาจึงกระโจนกลับไปช่วยจนกว่าจะวิวัฒนาการเสร็จ ในระหว่างนี้เขาไม่ลืมมองหาสัตว์แปลกๆมากินเพื่อเพิ่มพลัง
“เกิดมาฉันพึ่งจะเคยพบเคยเห็น นี่เรายังมีชีวิตอยู่จริงๆงั้นเหรอ ไม่ใช่ถูกส่งไปดาวดวงอื่นในตอนหลับหรอกใช่ไหม ”
ลุงพลพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ แม้จะทำงานเสี่ยงตายมาหลายสิบปี เขากลับไม่เคยเข้าร่วมการปะทะกับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่เช่นนี้มาก่อน แม้จะบุกจับพวกลักลอบตัดไม้เถื่อนแล้วเจอช้าง กลับไม่มีใครใช้ช้างวิ่งชนพวกเขา สถานการณ์ตอนนี้แปลกประหลาดไปมาก ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็ตามล้วนแล้วมีซอมบี้แปลกประหลาดพยายามจะเข้ามาฆ่าพวกเขาทั้ง 9 คน
“ หัวหน้า สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ” ชายที่วิวัฒนาการเป็นคนแรกถามด้วยใบหน้าโล่งอกหลังจากรู้ว่าตนเองยังไม่ถูกฆ่าตายระหว่างวิวัฒนาการ พลจึงรายงานสถานการณ์คร่าวๆก่อนที่เขาจะให้อีกคนฆ่าซอมบี้ระดับ 4 แล้วสั่งให้คนที่วิวัฒนาการเสร็จเมื่อครู่มาป้องกันแทน โยฮันเห็นว่าผู้ที่วิวัฒนาการเริ่มได้สติกลับมาเรื่อยๆ เขาจึงกระโจนออกไปนอกกลุ่มแล้วลากคอซอมบี้ระดับ 4 กลับมาอีกครั้ง ทันใดนั้นสัญชาตญาณของเขาก็แจ้งเตือนดัง โยฮันจึงหันมองไปด้านหลังแล้วบอกให้ทุกคนกระโดดขึ้นไปบนฟ้าสูงในทันที
“ อะไรนะ ”
“ 3 2 1 กระโดด!” โยฮันพูดทวนอีกครั้งพร้อมให้จังหวะกระโดด หลายคนที่ไม่ได้ยินคำพูดของโยฮันก่อนหน้าต่างอุ้มร่างเพื่อนที่กำลังนอนดิ้นบนพื้นเพื่อวิวัฒนาการแล้วกระโดดขึ้นไปบนอากาศ ด้วยพละกำลังขาของพวกเขาทำให้สามารถกระโดดได้สูงเป็นสิบเมตร ทันใดนั้นเองซอมบี้มากมายที่อยู่รอบข้างต่างแหงนหน้ามองแล้วเตรียมกระโจนไล่ตามไป เพียงแต่ว่าแมงมุมตัวใหญ่กลับกระแทกก้นของมันไปยังใบหน้าของเต่าก่อนจะมีสายฟ้าฟาดแตกกระจายออกมารอบๆ ซอมบี้ทั้งหมดที่อยู่ใกล้ล้วนแล้วถูกสายฟ้าช็อตตาย ตัวที่อยู่ไกลออกมาต่างล้มตัวลงไปนอนนิ่งบนพื้นดิน ท่ามกลางสายฟ้าที่กระจายไปทุกทิศ มันได้หยุดการต่อสู้ของกองทัพซอมบี้เอาไว้ชั่วขณะหนึ่ง
เสียงกระพือปีกด้านหลังพยุงร่างของโยฮันให้ลอยอยู่บนอากาศครู่หนึ่ง เมื่อเขาเห็นว่าสายฟ้าหายไปแล้วจึงกระโดดลงไปเหยียบพื้น ก่อนจะเข้าไปดูอาการลุงพลและคนอื่นๆที่ตกลงพื้นก่อนสายฟ้าจะหมดไป นับว่าโชคดีที่พวกเขาอยู่ห่างจากซอมบี้ตัวใหญ่ สายฟ้าที่หลงเหลือจึงทำให้กล้ามเนื้อตามร่างกายกระตุกเท่านั้น
“ ลุงลุง ตื่นๆ เหลือใครยังไม่วิวัฒนาการ”
ตำรวจค่อยๆฟื้นตัวจากอาการชา ซอมบี้ที่อยู่รอบๆก็เช่นเดียวกัน เมื่อมองไปยังใจกลางจุดที่มีสายฟ้าฟาด โยฮันรู้สึกเสียดายไม่น้อย ในจุดนั้นมีซอมบี้หลายหมื่นตกตาย หากเขาอยู่ใกล้ๆคงได้เชื้อเพิ่มอัตราวิวัฒนาการจำนวนมากอย่างแน่นอน
กรี๊ด!
ซอมบี้ที่หายจากอาการด้านชาคำรามลั่น ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปฆ่าซอมบี้ที่มีกลิ่นตัวต่างกัน มันเป็นกลิ่นเฉพาะถิ่นทำให้แยกแยะได้ว่าตัวใดมาจากที่อื่น ทางฝั่งตำรวจที่พูดได้อีกครั้งจึงยกมือทำให้รู้ว่าเหลืออีก 2 คนเท่านั้นที่ยังไม่วิวัฒนาการ โยฮันจึงวิ่งออกไปรอบๆแล้วลากคอซอมบี้ระดับ 4 มาให้ลุงพลและตำรวจอีกนายฆ่าสังหาร ก่อนที่ทั้งสองจะลงไปนอนดิ้นบนพื้นดินด้วยความทรมานจากการวิวัฒนาการ
“ ผมจะพาทุกคนออกไปแล้วนะ ไม่มีใครลืมอะไรใช่ไหม ”
ทุกคนส่ายหน้า ไม่มีใครลืมอะไร คนที่วิ่งไม่ได้ถูกยกขึ้นหลังเตรียมตัววิ่งหนี โยฮันจึงเปลี่ยนส่วนเท้าให้เป็นจิ้งหรีดก่อนจะพุ่งแหวกฝูงซอมบี้เปิดทางให้ตำรวจวิ่งตามมา
เหล่าซอมบี้ระดับ 4 ที่กลับมาขยับร่างกายได้ปกติหันมองโยฮันและกลุ่มของลุงพลก่อนจะวิ่งตามมา ซอมบี้ระดับ 3 ที่เริ่มก้าวขาได้พยายามลากร่างของมันไล่ตามหลัง โยฮันรู้สึกเสียดายกับโอกาสที่หลุดมือไป หากเขาอยู่กับแอลลี่คงจะชวนเธอฆ่าซอมบี้รอบๆเพื่อวิวัฒนาการไปอีกระดับอย่างแน่นอนเพราะซอมบี้ระดับ 4 ที่เขามองเห็นมีหลายร้อย ถ้าหากฆ่าพวกมันทั้งหมดเขามีโอกาสจะวิวัฒนาการครั้งที่ 4 เพียงแต่ว่าตอนนี้เขากลับต้องหนีเพราะระดับ 6 อาจจะหันมาไล่สังหารพวกเขา
“ เร็วหน่อยลุง รีบหน่อย! ”
ระดับของตำรวจที่กำลังวิ่งเทียบเท่าโยฮันแล้ว ทุกคนวิวัฒนาการ 3 ครั้งเหมือนกัน เพียงแค่โยฮันแปลกประหลาด ระดับ 4 ของเขาจึงทรงพลังไม่ต่างจากระดับ 5 เหล่าตำรวจที่วิ่งตามมาล้วนแล้วตื่นเต้นกับพละกำลังมหาศาลที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ในตอนนี้พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องง่ายที่จะหลบหนีซอมบี้
ทันทีที่วิ่งมาถึงถนนเส้นหลักโยฮันก็พาทุกคนวิ่งเต็มกำลังไปทางบ้านของตน เขาไม่ได้จะวิ่งไปให้ถึงบ้าน การวิ่งไปทางฝั่งนั้นก็เพราะว่าเขาคุ้นเคยกับทางหลักของถนน หากให้หักเลี้ยวมุ่งหน้าขึ้นเหนือในตอนนี้เลย เขากลัวว่าตนเองจะเดินหลงทางจึงต้องวิ่งอ้อมไปก่อน อย่างน้อยเส้นทางกลับบ้านของเขาไม่น่าจะมีซอมบี้เหลืออยู่เยอะ
“ ยังเหลือแรงอีกเยอะไหม ”
“ ยังได้อยู่ น่าจะวิ่งได้อีก 30 นาที ”
โยฮันเก็บกรงเล็บหลังจากพาทุกคนหนีออกจากจุดที่ซอมบี้ระดับ 6 ต่อสู้กัน เส้นทางตรงหน้าที่กำลังวิ่งผ่านโยฮันไม่ได้หวาดกลัวซอมบี้เลยสักนิด เพียงแค่เขาปลดปล่อยแรงกดดันของผู้ล่าออกไปรอบๆ ซอมบี้ระดับ 2 และ 3 ต่างวิ่งกระเจิงหนีไปทำให้พวกเขาวิ่งได้ง่ายดายกว่าเดิม แม้จะต้องใช้พละกำลังมากกับการวิ่งมหาศาล ความเร็วของทุกคนที่ทำได้ในตอนนี้พุ่งสูงถึง 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เร็วกว่าการขับรถหลบหลีกสิ่งกีดขวางบนท้องถนน
“ ไอ้หนุ่ม ”
“ ฟื้นแล้วเหรอลุง ” ลุงพลขอลงไปวิ่งด้วยตนเองหลังจากวิวัฒนาการเสร็จสิ้น ทำให้ตอนนี้ทุกคนลงมาวิ่งด้วยตนเองพร้อมพลังระดับ 4
“ ฟื้นแล้ว นี่เหรอความรู้สึกของแก เป็นพลังมหาศาลจริงๆ ว่าแต่ฉันขอถามอะไรหน่อย สงสัยนานแล้ว แกทำได้ยังไงถึงไล่ซอมบี้ออกไปได้ ”
ตำรวจหันมองโยฮันพร้อมกัน ทุกคนสงสัยความสามารถของโยฮันเช่นเดียวกัน เพียงแต่ไม่มีใครกล้าถามเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว
“ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันลุง รู้แค่ว่าหลังจากที่ผมวิวัฒนาการครั้งที่ 3 ผมก็มีความรู้สึกหนึ่งผุดขึ้นมา มันบอกให้ผมรู้ว่าผมสามารถเพ่งสมาธิไปยังสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าได้ พอลองทำตามก็อย่างที่เห็น ซอมบี้ตัวเล็กๆที่สู้ไม่ได้พวกมันก็หวาดกลัวแล้วหนีไปเอง”
“ เหมือนกับเสือที่เพียงแค่มองก็ทำให้สุนัขหวาดกลัวน่ะเหรอ น่าสนใจจริงๆ ”
“ ว่าแต่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกลุงหรือเปล่า ”
“ ไม่เลย นอกจากการตอบสนองและพละกำลังที่เพิ่มมากยิ่งขึ้น ไม่รู้สึกถึงอะไรแปลกๆเลย เล็บก็ไม่ยาว ฟันก็ไม่คม เท้าก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรแปลกไปเลย ”
“ ไม่เป็นไรหรอกลุง ไว้ไปหลอมอาวุธใช้เพิ่มเขี้ยวเล็บก็ได้ น่าจะใช้ได้ดีเหมือนกัน ”
ในมือของทุกคนยังคงมีชิ้นส่วนซอมบี้ระดับ 4 พวกเขาเสียดายหนังของซอมบี้ระดับ 4 ไม่น้อยที่ไม่ได้ถลกมันมาด้วย แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าระดับ 4 เริ่มหาได้ง่ายมากยิ่งขึ้น การล่ารอบๆฐานน่าจะปลอดภัยกว่านั่งถลกหนังซอมบี้ท่ามกลางสงคราม
“ โยฮัน หยุดสักหน่อย พวกฉันอยากจะทำอะไรสักอย่าง ”
หลังจากวิ่งมาถึงสะพานที่เคยกระโดดน้ำลงไป ลุงพลจึงขอเวลาสักเล็กน้อยหลังจากมองเห็นศพคนในหน่วยไม่ได้กลายเป็นซอมบี้ พวกเขายังคงนอนตายอยู่ที่ทางขึ้นสะพานจึงอยากจะขุดหลุมฝังให้เรียบร้อย โยฮันจึงให้เวลาอีกฝ่าย อีกเพียง 20 นาทีพวกเขาก็จะกลับไปถึงสถานีแล้ว เสียเวลาอีกเล็กน้อยไม่เกิดผลเสียแต่อย่างใด
หนึ่งในนายตำรวจวิ่งลงไปข้างสะพานก่อนจะขุดดินกองใหญ่จนหลุมมีขนาดพอจะฝังชาย 2 คน หลังจากลุงพลใช้ผ้าห่อมือไม่ให้กลิ่นศพติดตามร่างกายเขาจึงเข้าไปอุ้มร่างเพื่อนร่วมหน่วยไปฝังภายในหลุมแล้วฝังกลบ
โยฮันที่ยืนมองการฝังศพ เขาสังเกตเห็นรอยแทะบนร่างของตำรวจทั้ง 2 นาย การที่พวกเขาไม่กลายเป็นซอมบี้คงเพราะว่าบริเวณคอได้รับความเสียหาย จึงไม่มีการกลายเป็นซอมบี้แต่อย่างใดต่อให้จะรับเชื้อเข้าไปแล้วก็ตาม
“ ไปกันเถอะ ”
“ พวกลุงวิ่งเต็มกำลังได้ไหม ผมอยากจะไปถึงให้เร็วที่สุด กลัวว่ากลุ่มที่เดินทางไปถึงก่อนจะสร้างความวุ่นวาย ”
“ ได้ วิ่งเต็มกำลังเลย ” แม้จะวิ่งฉีกทุกคนออกไปได้ โยฮันกลับไม่ทำเพราะมันจะทำให้ลุงพลเกิดปัญหาได้ถ้าเกิดมีฝูงซอมบี้ระดับ 4 เข้าปิดล้อม พวกเขายังไม่พร้อมจะสู้เพราะอาวุธภายในมือต้องผ่านการขึ้นรูปให้ดีกว่านี้ก่อน ภายใต้การวิ่งข้ามสะพานทุกคนก็ได้หันมองไปยังจุดที่เคยกระโดดน้ำลงไป เมื่อนึกย้อนกลับไปถ้าหากพวกเขามีพลังเทียบเท่าในตอนนี้คงจะวิ่งฝ่าฝูงซอมบี้ไปได้ง่ายๆ
โยฮันที่วิ่งไต่ขึ้นไปตามสะพานจนมองเห็นได้ไกล หลังจากมองกลับหลังเขาก็พบว่าสองยักษ์ใหญ่อย่างซอมบี้เต่าและซอมบี้แมงมุมยังคงต่อสู้กันเช่นเดิม แม้อยากจะเข้าไปขอเศษเนื้อของพวกมันมากินเพื่อเพิ่มพลังก็ตามที การป้องกันของพวกมันกลับสูงมากๆ แม้จะปะทะกันหลายครั้งกลับไม่มีชิ้นส่วนร่างกายหล่นเลยสักนิดเดียว
“ ไปต่อเลยลุง ไม่ต้องสนใจผม ”
โยฮันกระโดดลงมาวิ่งด้านข้างของลุงพลก่อนที่เขาจะกระโจนขึ้นไปบนยอดตึกเพื่อสำรวจหาสิ่งที่อันตราย เพียงแต่ว่าเขากลับไม่เจอสิ่งใดที่ทำให้เกิดความหวั่นไหวเหมือน 2 ยักษ์ใหญ่จึงกระโดดลงมาวิ่งด้านข้างลุงพลมุ่งหน้ากลับสถานีด้วยความรวดเร็ว
“ วิทยุยังใช้งานไม่ได้เหรอ ”
“ หัวหน้า ดูเหมือนว่ามันจะพังจากการถูกไฟช๊อต ทำยังไงมันก็เปิดไม่ได้ ”
“ ไว้นำกลับไปซ่อมก็แล้วกัน ยังไงเราก็จะถึงฐานแล้ว ”
ชายทั้ง 9 วิ่งสลับกันไปมาบนท้องถนน เพื่อให้สิ่งที่พยายามลอบโจมตีไม่สามารถยิงพวกเขาได้ จนกระทั่งทุกคนกระโจนขึ้นมาบนดาดฟ้าตึกหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากสถานี พวกเขาก็มองเห็นรถบัสทั้งหมดรวมไปถึงกลุ่มของแอลลี่ที่แยกออกมาก่อนหน้า กำลังยืนรวมตัวกันอยู่หน้าสถานี
“ นึกว่าจะไม่ได้กลับมาแล้ว ไปกันเถอะ ”
ลุงพลพาทุกคนวิ่งกลับเข้าไปในสถานี โดยมีสายตาของผู้คนมากมายหันมองตาม แอลลี่ที่เห็นพี่ชายจึงยิ้มรับ แต่เธอก็ต้องทำหน้าสงสัยเมื่อพบว่ากลุ่มของคุณตำรวจมีฝีเท้าที่เร็วกว่าก่อนหน้า เธอจึงรู้ว่าทุกคนน่าจะวิวัฒนาการครั้งที่ 3
“ พี่โย ลุงพล ติดต่อไม่ได้นึกว่าจะเกิดอันตราย ”
ลุงพลให้โยฮันเป็นคนตอบคำถามวิน ส่วนตัวของพวกเขาทิ้งตัวลงไปนั่งด้วยความเหน็ดเหนื่อยกับงานที่สำเร็จลุล่วงลงไป.
1K
