ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 78 ริน

   เช้าวันที่แปดหลังจากเหตุการณ์ร้านอาหารพัง ณ ที่พักของสายฝน หน้าประตูที่พัก

   “เธอคือใครกันเนี่ย?” ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างสายฝนถามออกมาอย่างสงสัย เบื้องหน้าของเขาคือหญิงสาวที่โคตรสวย แถมยังมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

   “นายไม่รู้จักฉันจริงๆเหรอ?” หญิงสาวถาม เสียงของเธอเบาและอ่อนแรงมาก ดูจากท่าทางแล้วหญิงสาวคนนี้คงเพิ่งพบเจอเหตุการณ์ร้ายๆมาไม่นานนี้

   “ไม่รู้” สายฝนคิดชั่วครู่ก่อนส่ายหัวไปมา ในความทรงจำเขาไม่มีผู้หญิงคนนี้อยู่เลย ผู้หญิงในดาวดวงนี้ที่เขารู้จักมีแค่คนเดียวคือฮันน่า ผู้หญิงที่น่ารำคาญ สายฝนคิดว่าด้วยความน่ารำคาญของเธอเขาคงไม่มีทางลืมผู้หญิงคนนี้ไปชั่วชีวิตแน่

   “นี่นายแกล้งฉัน?” หญิงสาวไม่เชื่อที่สายฝนกล่าว นี่ทำให้สายฝนถึงกับส่ายหัวในใจ เวลาเขาพูดความจริงไม่มีใครเชื่อ ทีตอนเขากล่าวคำโกหกดันเชื่อสนิทใจ

   “ไม่! ฉันไม่ได้แกล้งเธอ ฉันไม่รู้จักเธอจริงๆ” สายฝนส่ายหัวอีกครั้ง พูดกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยนํ้าเสียงจริงจัง เขาอยากให้เธอรู้แล้วรีบๆออกไปจากที่พักเขาซะ แม้ว่าสายฝนจะชอบผู้หญิงสวยๆแต่เขาก็ไม่คิดจะไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเธอแม้แต่นิด

   “ได้โปรด ฉันขอร้องล่ะ ตอนนี้นายอย่าเพิ่งแกล้งฉันเลยนะ...”หญิงสาวดูเหมือนไม่สนใจคำพูดจริงจังของสายฝนเลย เธอกล่าวทว่ายังไม่ทันจบเธอก็หมดสติไป ร่างกายหญิงสาวเริ่มล้มลงกับพื้น สายฝนซึ่งกำลังยืนงงอยู่พลันรีบรับร่างเธอใว้ทันที

   ‘มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน? เหมือนว่าเธอจะรู้จักฉัน ที่เธอมาหาฉันนี่ต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน’ สายฝนคิดภายในใจ ขณะเดียวกันก็อุ้มหญิงสาวไม่ทราบชื่อไปนอนที่โซฟา สายฝนคิดว่าการปล่อยผู้หญิงที่โคตรสวยนอนสลบอยู่หน้าประตูที่พักอาจนำปัญหายุ่งยากมาให้เขาได้ เขาตัดสินใจรอให้เธอตื่นแล้วค่อยไล่เธอออกไป แน่นอนว่าสายฝนระมัดระวังตัวตลอดเวลา ถ้าผู้หญิงคนนี้โจมตีใส่เขา สายฝนจะสังหารเธอทิ้งทันที แม้เขาจะบาดเจ็บแต่ระดับศูนย์จุดห้าก็ไม่อาจสู้เขาได้อยู่ดี

   “ฉันล่ะไม่ชอบสิ่งที่ไม่รู้จริงๆ น่าปวดหัวชะมัด” สายฝนพูดกับตนเองเบาๆพลางมองไปยังหญิงสาวที่งดงามยิ่ง หากเป็นชายอื่นคงต้องหลงใหลไปกับความงดงามนี้แน่ๆ ทว่าสำหรับสายฝนเขารู้สึกเฉยๆ ต่อให้จะมีเทพธิดาสวยล้มสวรรค์มาอยู่ต่อหน้าเขาสายฝนก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

   ครึ่งชั่วโมงถัดมา สายฝนกำลังทำความเข้าใจอักษรลี้ลับอยู่ เพราะโดนโกเลมนํ้าแข็งอัดเข้าจนเกือบตาย ในหลายวันมานี้เขาเลยใช้พลังอะไรมากไม่ค่อยได้ สายฝนได้แต่ทำความเข้าใจอักษรลี้ลับ การฟื้นตัวของสายฝนช่วงนี้เป็นอะไรที่น่าประหลาดใจมาก กระดูกแตกละเอียดถูกฟื้นฟูให้เป็นดั่งเดิมภายในห้าวัน

   “ตอนนี้พลังมากสุดที่ฉันใช้ได้คือสองส่วนสามของพลังทั้งหมดที่ฉันมีอยู่” สายฝนพึมพำ เขาตัดสินใจว่าต่อจากนี้จะเริ่มฝึกดาบและฝึกมีดแบบจริงจัง การต่อสู้กับโกเลมมันทำให้สายฝนได้รู้ว่าเขาไม่สามารถพึ่งพาเพียงแค่มีดได้

   ‘เอาล่ะ คงถึงเวลาที่ฉันจะใช้อัญมณีอำนาจของราชันย์หมาป่าวายุแล้วสินะ’ สายฝนคิดจากนั้นก็นำอัญมณีอำนาจออกมาจาก[มิติคลังเก็บสิ่งของ] เขามองมันอยู่นานก่อนเริ่มใช้สัมผัสรับรู้ครอบคลุมมัน วินาทีถัดมาอัญมณีอำนาจก็ถูกกระตุ้น

   สายลมในอัญมณีอำนาจพลันบ้าคลั่งขึ้นมา สายลมที่บ้าคลั่งทำลายอัญมณีอำนาจภายในชั่วพริบตา อัญมณีสลายหายไปเหลือเพียงสายลมที่บ้าคลั่งอยู่ในอากาศ เวลานั้นมันก็พุ่งเข้าใส่ร่างสายฝน

   ‘มาดูกันว่าฉันจะได้อะไร’ สายฝนกล่าวในใจ ฉับพลันหัวใจเขาเจ็บปวดราวกับถูกใบมีดแหลมคมนับพันบาด ทว่าชั่วพริบตาต่อมาสายฝนก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีกเลย เขารู้สึกสบายตัวอย่างน่าประหลาด ดวงตาสายฝนเปลี่ยนไป ดวงตากลายเป็นดุร้ายมากขึ้น เป็นเหมือนดวงตาสัตว์ร้ายกระหายเลือด

   ‘อ๊ากกกก นี่ฉันได้พละกำลังของราชันย์หมาป่าวายุเหรอเนี่ย?!’ หลังได้รับรู้ว่าตนเองได้รับพละกำลังมาสายฝนก็รู้สึกผิดหวังมากๆ เขาหวังอยากได้ทักษะใบมีดสายลมเอาใว้สูง น่าเสียดายที่ไม่เป็นไปตามที่หวัง ยิ่งตั้งความหวังสูงก็ยิ่งเจ็บหนัก

   “อืม อา” เวลานั้นหญิงสาวซึ่งนอนอยู่ที่โซฟาก็ส่งเสียงแปลกๆออกมาพลางเปิดเปลือกตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล เธอลุกขึ้นนั่งและใช้สายตาจับจ้องไปยังสายฝนที่กำลังนอนกลิ้งไปมาซ้ายขวาอยู่บนโซฟาอีกตัวไม่ไกลจากตัวที่เธอนั่งอยู่มากนัก

   เห็นท่าทางผิดหวังของเขาหญิงสาวพลันหัวเราะเบาๆ มีหรือที่ระดับหนึ่งอย่างสายฝนจะไม่ได้ยิน? สายฝนซึ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วอารมณ์ยิ่งไม่ดีเข้าไปใหญ่ เขาลุกขึ้นนั่งจากนั้นก็มองหญิงสาวด้วยสายตาดุร้าย เห็นดวงตาอีกฝ่ายหญิงสาวยังคงไม่หยุดหัวเราะ เธอไม่คิดว่าสายฝนจะทำร้ายเธอ

   ‘ฟู่วว~ ฉันไม่น่าพาเธอเข้ามาเลย’ อย่างรวดเร็วสายฝนรีบสงบอารมณ์ตนเอง เขาถอนหายใจก่อนส่ายหัว ผู้หญิงบนดาวดวงนี้เกิดมาเพื่อทำให้เขาหัวเสียรึไง? ไม่คิดว่าหนีพ้นจากฮันน่าแล้ว ยังจะมาเจออีกคน

   “บอกมาได้แล้วว่าเธอคือใคร? ต้องการอะไรจากฉัน?” สายฝนเปลี่ยนเรื่อง เขาถามหญิงสาว หญิงสาวเมื่อได้ยินคำถามก็หยุดหัวเราะ จากนํ้าเสียงของสายฝนแล้ว เธอสามารถรู้ได้เลยว่าเขาไม่รู้จักเธอจริงๆ รู้เช่นนั้นหญิงสาวก็รู้สึกเศร้า

   “ทำไมนายถึงไม่รู้จักฉันล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกับนายกัน?” หญิงสาวไม่ตอบ เธอถามเขากลับมา การกระทำของเธอทำให้สายฝนถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่เคยเจอเธอแล้วจะไปรู้จักเธอได้อย่างไร? ถามแปลกๆ

   “เธอตอบคำถามฉันมาก่อน” สายฝนกล่าวและคิดบางอย่างภายในใจ ‘ถ้าเธอไม่ตอบ ฉันจะโยนเธอออกจากที่พักของฉัน’ ฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่ญาติพี่น้องของเขา เพราะงั้นสายฝนจึงไม่มีความรู้สึกผิดใดๆทั้งสิ้นที่คิดเช่นนั้น

   หญิงสาวเงียบอยู่นานก่อนจะเปิดปากขึ้น “นายถามฉันแบบนั้นแสดงว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนายแน่ๆ ฉันคือริน ผู้หญิงที่นายช่วยตอนนั้นไง นายจำไม่ได้เหรอ? ครั้งล่าสุดที่พวกเราเจอกันคือเมื่อสามเดือนก่อน ส่วนคำถามที่ว่าฉันต้องการอะไรจากนาย ฉันไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น ฉันแค่อยากมาหานาย”

   สายฝนตกตะลึง หลังจากฟังสิ่งที่หญิงสาวพูดเขาก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมตัวเองถึงไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ นั่นก็เพราะหญิงสาวคนนี้คือคนรู้จักของคิง!

   ‘เดี๋ยวนะ จากที่เธอพูดออกมา คิงดูเหมือนจะช่วยเธอใว้จากอะไรซักอย่าง หืม? คิงมันไม่น่าจะใช่คนที่ชอบช่วยคนเหลืออื่นหนิ ทำไมมันถึงช่วยผู้หญิงคนนี้ น่าปวดหัวจริงๆดันมีคนรู้จักคิงซะได้ บ้าเอ้ย! โชคดีที่ฉันไม่โดนจับได้’ คิดแบบนั้นในใจ ภายนอกกล่าวว่า “เธอแค่อยากมาหาฉัน? มาทำไม?”

   “หลายวันก่อน พ่อของฉันเสียชีวิต ฉันเสียใจมากและไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เป็นเวลานั้นที่ฉันคิดได้ว่ามีนายอยู่ ในเมืองแห่งนี้นอกจากนายแล้วฉันไม่รู้จักใครเลย มีแค่นายคนเดียวที่ฉันอยู่ด้วยแล้วมีความสุข ฉันก็เลยตามหานาย สุดท้ายฉันก็เจอนายเดินมาที่พักอาศัยแถวนี้ ฉันไม่คิดว่านายจะได้มีที่พักหรูขนาดนี้ ดีใจด้วยนะ” รินกล่าวด้วยนํ้าเสียเศร้า

   ‘แล้วแบบนี้ฉันควรทำยังไงเนี่ย?’ สายฝนไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น เขาถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว สายฝนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับรินสักเท่าไหร่เพราะมันอาจทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมาภายหลังได้ แค่ความงดงามของเธอมันก็สามารถทำให้เขามีปัญหาได้แล้ว

---

จบบทที่ 78 ริน