ดวงตะวันตกเบื้องปัจฉิมเมื่อฉวนเจ๋อกับนางจ้าวหว่านเหนียงกลับจากบ้านญาติที่อำเภอข้างเคียงฉวนลี่ถิงซึ่งยังง่วนอยู่ในครัวเพื่อเตรียมอาหารมื้อค่ำ หูพลันได้ยินเสียงบิดาผู้เมามายคร่ำครวญและเริ่มทุบทำลายข้าวของในเรือน
“ทำไม...ทำไมชีวิตนางไม่เป็ดั่งคำทำนายที่หมอดูเทวดาคนนั้นเคยว่าไว้เลยสักนิด”
“ท่านพี่สงบสติอารมณ์บ้างเถิด”
“ข้าอับอายยิ่งนักพอจะลืมๆ เื่บัดสีนั่นได้ คนพวกนั้นก็ขุดคุ้ยขึ้นมาถามอยู่ร่ำไป” ยิ่งหวนคิดถึงคำพูดของเหล่าญาติ ใบหน้ากรำแดดฝนยิ่งอมทุกข์บิดเบี้ยวเหยเกสำหรับเขานั้น ทุกถ้อยคำถามถึงความเป็ไปของฉวนเหลียนเจวียนไม่ใช่ความห่วงใยแต่มันเป็เพราะทุกคนรอจังหวะที่จะเอาหนามมาสะกิดตำใจเขาอยู่ร่ำไป
“โลกนี้ไม่มีหมอเทวดามีแต่พวกหลอกลวง!” ฉวนเจ๋อเปลี่ยนมาตีอกชกตัวอย่างคลุ้มคลั่ง
ข้าเคยบอกท่านแล้วอย่าโทษหมอเทวดาหรือคำทำนายใดๆ ให้โทษที่ท่านยึดติดมากเกินไป...ฉวนลี่ถิงคิด แต่ไม่พูดออกมา เพราะเกรงจะกวนอารมณ์บิดาให้ขุ่นมัวยิ่งกว่าเดิม
เพราะอดีตโอ้อวดตนไว้มากความอับอายในปัจจุบันย่อมต้องจ่ายราคาสูงเป็ธรรมดาหญิงสาวออกจากครัวมาเพื่อเก็บกวาดข้าวของที่แตกบนพื้นพร้อมเหล่ตามองมารดาซึ่งกำลังประคองบิดานางให้นั่งเป็อีกครั้งที่นางเห็นน้ำตาจากความอดสูใจของเขา
เมื่อตอนนางอายุสิบปีและพี่สาวอายุได้สิบสองนั้น มีหมอดูคนหนึ่งเดินทางผ่านมา ผู้คนในเมืองต่างเล่าลือว่าเขาคือหมอดูเทวดาหยั่งรู้ฟ้าดิน รับดูดวงชะตาให้คนที่เขาอยากจะทำนายเพียงสามคนเท่านั้นกฎของเขาคือบอกแต่เื่ดี เื่ร้ายไม่ทายทักเขาชี้นิ้วเลือกพี่สาวนางให้เป็หนึ่งในผู้โชคดีสามคนจากกลุ่มฝูงชนที่ออกันอยู่คับคั่ง
‘บงกชสระแดนทิพย์จุติจากฟากฟ้า อุบัติโฉมงามค่าควรเมือง...ดวงหงส์ฟ้ามาเกิด หนึ่งนางหงส์หนึ่งันางจะนำลาภยศชื่อเสียงมาสู่สกุลเมืองซานเทียนจะมีชื่อบันทึกในประวัติศาสตร์แคว้นิอาน’
ในเวลาต่อมาเหตุการณ์ต่างๆ ก็ทยอยประจักษ์จริงตามคำทำนายคนหนึ่งคือเศรษฐีหนุ่มซึ่งกำลังกลุ้มใจไร้ทายาท แต่ไม่ยอมแต่งอนุภรรยา อัศจรรย์ใจในปีที่สิบของการแต่งงาน ทั้งสองก็มีทายาทไว้สืบสกุล
อีกคนนั้นคือบัณฑิตจากครอบครัวชาวนาสอบคัดเลือกได้เป็ ขุนนางในเมืองหลวงและตบแต่งลูกสาวขุนนางใหญ่ในราชสำนักเป็ภรรยาคำสรรเสริญของชาวเมืองเหมือนไฟลามทุ่ง ต่างเฝ้ารอคอยว่าเมื่อไรชะตาของฉวนเหลียนเจวียนจะเป็ดั่งทำนายหากนางเป็หงส์ บุรุษที่นางเลือกย่อมต้องโชคดีผงาดดั่งหนึ่งัต่างเกื้อหนุนกันเป็แน่
่เวลาสี่ปีผ่านไวเหมือนติดปีกฉวนเหลียนเจวียนเมื่อวัยสิบหก ความงามยิ่งเลื่องลือความสามารถเื่งานทองานปักก็ขจรขจายแก่สายตาผู้คนนางคือความภาคภูมิใจของสกุลฉวนและเครือญาติเป็ที่หมายปองของชายหนุ่มตระกูลใหญ่ทั้งเมืองซานเทียนและใกล้เคียงทว่าหญิงสาวกลับเชื่อมั่นว่าัหนุ่มที่หมอดูเทวดากล่าวถึงจะต้องไม่ใช่คนที่พบเจอได้ดาษดื่นรอบกายนาง
“กับคนอื่นหมอดูคนนั้นก็ทำนายแม่นยำเป็ดั่งคำเขาพูดแล้วทำไมกับเจวียนเอ๋อร์ของเราจึงเป็เช่นนี้ได้ หงส์คู่ัรึ!” นางจ้าวหว่านเหนียงคร่ำครวญบ้าง
“เบื้องบนคงส่งบทพิสูจน์มาให้ระหว่างทางแต่ความใจเร็วของนังลูกไม่รักดีทำเสียเื่ และต้องโทษเ้าที่ดูแลลูกสาวไม่ดี!”ฉวนเจ๋อพาลเอากับเมียรัก
เมื่อคำตำหนิล่วงสู่หูคนฟังก็เหลืออดกี่ครั้งกี่คราวเขาก็โทษแต่นาง ว่าปล่อยปละให้อิสระกับลูกสาวจนเกินไป
“ท่านอย่ามาโทษข้านะหากท่านไม่หน้าใหญ่ อวดข่มคนอื่นไว้ก่อน คนอยากสมน้ำหน้าเยาะหยันเราคงน้อยกว่านี้”
“เ้า...” ฉวนเจ๋อชี้หน้านางจ้าวหว่านเหนียง ผู้คอยตามสามีด้วยดีเสมอมาถลึงตากลับ
เห็นท่าไม่ดีฉวนลี่ถิงที่กำลังนั่งเก็บเศษกระเบื้องบนพื้นชิงพูดขึ้น
“ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่คิดหรือว่าผู้ชายคนนั้น อีกไม่นานเขาจะกลับมารับพี่เจวียนเอ๋อร์” นางพยายามคิดแง่ดีตามคำบอกเล่าของพี่สาว ผู้ชายคนนั้นมีธุระสำคัญกะทันหันเขาบอกว่ารีบไปแล้วจะรีบกลับมา
ฉวนเจ๋อมองไพล่ไปด้านหลังของฉวนลี่ถิงเห็นฉวนเหลียนเจวียนกำลังเดินเข้ามาในห้อง จึงพูดทิ่มแทงใจนางราวกับว่าพูดไปแล้วตัวเองจะเ็ปใจน้อยลง
“คงมีหวังหรอกนะผึ้งมันดูดกลืนน้ำหวานจนหมดรสแล้วจะมีใจกลับมาไยดีอีก ฮึ...ฝันไปเถอะ”
คำของบิดากระแทกเข้ากลางใจของหญิงสาวผู้ช้ำรักด้านมารดาก็เอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมา
“ไม่น่าเลย...ไม่น่าเลยช่างอับอายยิ่งนัก”
ก่อนทั้งสองจะแยกย้ายออกจากห้องโถงของเรือนฉวนลี่ถิงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก้มเก็บเศษซากข้าวของในเรือนต่อเมื่อได้ยินเสียงจังหวะก้าวเดินเข้ามาใกล้จากเื้ั จึงหันกลับไปดู
“ระวังเหยียบเศษกระเบื้องด้วยนะพี่เจวียนเอ๋อร์”นางปราดเข้าไปประคองพี่สาวให้นั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง
ตอนนี้ร่างกายของฉวนเหลียนเจวียนซึ่งเคยอ้อนแอ้นบอบบางเปลี่ยนแปลงไปมากหน้าท้องนูนใหญ่มองเห็นชัดเจน ความสุขของมารดาคือการดำรงอยู่ของลูกน้อยในครรภ์ทว่าพี่สาวนางยามนี้กลับมีสีหน้าซีดเซียว แววตาแห้งแล้งยิ่งนัก
“ข้าทำให้เ้าลำบาก”
คนเป็น้องส่ายหน้า
“อย่าปฏิเสธสิ่งที่ข้ากับเ้ารู้และเห็นเลยท่านพ่อท่านแม่อารมณ์ไม่ดี พวกคนงานก็ถูกไล่ออกไปหมดเหลือท่านอาหลิ่วช่วยงานเ้าเท่านั้นเอง”
“โรงย้อมของเราไม่ได้มีงานมากพอให้ข้าเหนื่อยนักหรอก”พอพูดไปแล้วก็คิดได้ว่าเื่บางเื่พูดความจริงใช่เป็สิ่งน่าฟัง “ขะ...ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ”
ฉวนลี่ถิงไหนเลยจะกล้าผลักความผิดว่าโรงย้อมต้องมาทรุดลงเพราะความรักอันผิดประเพณีของพี่สาว
“เพราะข้าไม่มีใครอยากใช้ผ้าที่ทอจากมือผู้หญิงซึ่งเป็ที่น่ารังเกียจหรอก” ในตอนนี้เหตุการณ์อะไรที่ร้ายๆ ก็มักมาโยงเข้ากับเื่ของนางตั๊กแตนลงทุ่งข้าว อากาศร้อนผิดปรกติ ก็ต่างรุมกล่าวหาว่าเพราะนางคือกาลกิณี
“พี่คิดแง่ร้ายเกินไปแล้วการค้ามันก็มีรุ่งมีแย่แบบนี้แหละ พี่ลืมแล้วหรือ สมัยเมื่อเรายังเด็กกว่านี้โรงย้อมผ้าของเราใช่จะมีงานสม่ำเสมอล้นมือ เอาน่า...อะไรปล่อยได้ก็ปล่อยไปเสียบ้างประเดี๋ยวหลานข้าจะไม่แข็งแรงเอานะ ว่าไง...เป๋าเป่า[1]เมื่อไรจะออกมาเล่นกับน้าสักที”
ฉวนลี่ถิงจับท้องของพี่สาวน้ำเสียงหยอกล้อกับก้อนเืในอกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกของนางทำให้คนเป็พี่ตื้นตันใจ ที่อย่างน้อยก็ยังมีน้องสาวเคียงข้างนางดึงมือน้องสาวมากุมไว้
“ขอบใจเ้ามากนะถิงเอ๋อร์กี่ปีๆเ้าก็ยังเป็น้องสาวที่น่ารักเสมอพี่เห็นเ้ารักและเอ็นดูเป๋าเป่าน้อยก็วางใจ หากมีวันหนึ่งวันใดพี่จากโลกนี้ไปก็ยังมีเ้าที่จะช่วยดูแลเขาได้”
“ไม่เอานะพี่อย่าพูดเป็ลางร้ายเช่นนี้สิ การมีเด็กเกิดในบ้านเป็เื่มงคลพี่ต้องอยู่และเลี้ยงดูลูกของตัวเอง อีกไม่นานเขาคนนั้นก็จะกลับมารับพี่”
สาวงามยิ้มขมขื่นกับคำปลอบโยนท้องโตขึ้นทุกวันแล้ว เขาจากไป ทิ้งเพียงป้ายหยกกับสัญญาปากเปล่าหลายเดือนไม่ติดต่อมา นางคงเป็ได้แค่ดอกหญ้าไร้ราคานับแต่วันนี้มิสู้ยอมรับชะตากรรม ตัดใจจากเขาให้สิ้นเื่ราว...
[1] คำเรียกเด็กเล็กด้วยความเอ็นดู
7K
