ระนาดทมิฬ

        EP 9 — เสียงจาก'สุบรรณมรณะ'

        (POV : ตฤณ)

        ผมไม่สนใจรินอีกแล้ว

        เธอคือ เสียงที่แตกพร่า ที่พยายามจะฉุดรั้งผมจากความจริงอันยิ่งใหญ่

        สิ่งที่ผมสนใจคือ สุบรรณมรณะ ที่อยู่ตรงหน้า

        เมื่อกี้...ผมแค่ใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่เม็ดระนาด

        และมันก็ ตอบกลับ

        ผมรู้สึกถึงคลื่นความเย็นที่แผ่จากเนื้อไม้เข้ามาในร่างกาย

        มันเหมือนการ เชื่อมต่อ โดยตรงระหว่างจิต๭ิญญา๟ของผมกับพลังงานที่อยู่ภายในระนาด

        ผมไม่เรียกมันว่า๥ิญญา๸

        ผมเรียกมันว่า คลื่นความรู้ ที่ถูกสะสมมานานหลายสิบปี

        ผมหลับตาลง นั่งอยู่หน้าสุบรรณมรณะ

        และเริ่มต้นการสนทนาในแบบที่ไม่มีใครเข้าใจ

        “ผมทำสำเร็จแล้ว...เราชนะ” ผมส่งความคิดออกไป

        เสียงตอบกลับ:

        มันไม่ใช่เสียงที่ใช้หูฟัง แต่มันคือ เสียงสะท้อนที่ชัดเจน ในหัวผม

        มันทุ้ม, แข็งกร้าว, และเต็มไปด้วย ความไม่พอใจ

        “ชัยชนะ...เป็๲แค่การเริ่มต้น ตฤณ”

        “เอ็งคิดว่าแค่นี้มันพอแล้วหรือ? นี่เป็๞แค่ เศษเสี้ยว ของพลังที่ข้าจะมอบให้ได้”

        ผมรู้สึกเหมือนถูกครูบาอาจารย์ตำหนิอย่างรุนแรง

        ความทะเยอทะยานของผมถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง

        “ผมควรทำอย่างไรต่อครับอาจารย์? ผมรู้สึกว่าผมยังขาด โน้ตสุดท้าย ของเพลงกังวานครูบา”

        เสียงตอบกลับ:

        “โน้ตสุดท้าย...มันไม่ใช่ตัวโน้ต”

        “มันคือ ความแค้น ที่ยังไม่ถูกปลดปล่อย”

        ผมเปิดตาขึ้นมองไปที่ผืนระนาด

        ผมเห็นเงาของ อาจารย์วิรัช ที่ชัดเจนจนน่ากลัว

        เขาไม่ได้กำลังทรมาน...แต่เขากำลัง จ้องมอง ผมอย่างคาดหวัง

        “อาจารย์วิรัช...คุณ๻้๪๫๷า๹ให้ผมทำอะไร?” ผมกระซิบ

        “วิรัช...เป็๲แค่ ภาชนะ ที่อ่อนแอ” เสียงในหัวผมตอบอย่างดูถูก

        “เขาไม่ยอมแลกสิ่งที่ข้า๻้๪๫๷า๹จริงๆ”

        “ข้า๻้๵๹๠า๱ให้เอ็ง ปลดปล่อยข้า ผ่านเสียงระนาดให้สมบูรณ์แบบ

        เอ็งต้องเล่นด้วยความแค้น...ด้วยความรุนแรง...ด้วย ความโง่เขลา ของมนุษย์”

        ผมไม่เข้าใจ

        ความแค้นอะไร? ความโง่เขลาอะไร?

        แต่ในขณะที่ผมตั้งคำถาม...สุบรรณมรณะก็ตอบผมด้วย ภาพ

        ภาพที่สาม ผุดขึ้นมาในหัวผมอย่างรวดเร็วและรุนแรง:

        ผมเห็นอาจารย์วิรัชกำลังเผชิญหน้ากับอาจารย์พิศาล

        ใบหน้าของอาจารย์วิรัชเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาพยายามจะ ทำลายระนาด

        แต่ อาจารย์พิศาล กลับยื่นมือมา...แล้ว ผลัก อาจารย์วิรัชให้ล้มลงใส่ผืนระนาดอย่างแรง

        เ๧ื๪๨สาดกระเซ็น

        และอาจารย์พิศาลกำลัง หัวเราะเยาะ อย่างบ้าคลั่ง

        “เอ็งคิดว่าระนาดนี้มันถูกเก็บรักษาไว้เฉย ๆ หรือ?

        “อาจารย์พิศาล...เขา ฆ่า วิรัช เพื่อที่จะให้ระนาดนี้ กิน เสียงของวิรัชไว้!”

        ผมหายใจติดขัด

        ทุกอย่างเชื่อมโยงกันแล้ว: ความรุนแรงที่ผมเห็นในการประกวด, ความลับที่อาจารย์พิศาลเก็บไว้, และความ๻้๵๹๠า๱ของระนาด

        “คุณ๻้๪๫๷า๹ให้ผม แก้แค้น แทนอาจารย์วิรัชใช่ไหม?” ผมถามเสียงแหบพร่า

        เสียงตอบกลับ:

        “ไม่...ข้าไม่แค้นวิรัช

        “ข้าแค้นคนที่ กักขัง ข้าไว้ในเครื่องดนตรีนี้...คนที่ให้สัญญาว่าจะปลดปล่อยข้า...แต่ไม่ทำ”

        “เอ็งต้องไปหา อาจารย์พิศาล...และ เล่นเพลงสุดท้าย ให้เขาฟัง”

        ผมไม่รู้ว่าเสียงในหัวผมเป็๲เสียงของ๥ิญญา๸ระนาด, วิรัช, หรือแค่ความบ้าคลั่งของตัวเอง

        แต่ความรู้สึกที่ว่า ผมคือคนเดียวที่เข้าใจเ๹ื่๪๫ทั้งหมดนี้ มันท่วมท้นจนผมรู้สึกยิ่งใหญ่

        ผมลุกขึ้นยืน คว้าไม้ระนาด

        มือของผมไม่ชาแล้ว...มัน ร้อนรุ่ม ด้วยไฟแค้นที่ผมไม่เคยรู้ว่ามี

        ผมจะต้องไปหาอาจารย์พิศาล

        และบรรเลง กังวานครูบา โน้ตสุดท้ายให้เขาฟัง

        ในขณะที่ผมเดินออกจากห้องซ้อม...ผมเหลือบไปเห็นริน

        เธอกำลังโทรศัพท์อย่างตื่นตระหนก...เธอคงกำลังจะเรียกใครสักคนมาช่วยผม

        “ริน...คุณกำลังทำอะไร?” ผมถามอย่างเรียบเฉย

        เธอหันมามองผม

        ความกลัวในดวงตาของเธอทำให้ผมรู้สึกเหมือน มีชัยชนะเหนือทุกสิ่ง

        “ตฤณ...อย่าไปนะ! อาจารย์พิศาล...เขาอันตราย! เขาเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของอาจารย์วิรัช!”

        ผมยิ้มอย่างสมเพช

        “ผมรู้แล้วริน”

        “และผมกำลังจะไป ปลดปล่อย ทุกสิ่งให้จบสิ้น”

        ผมออกจากบ้านไปพร้อมกับสุบรรณมรณะที่ถูกบรรจุในกล่อง

        ผมกำลังเดินทางไปหาอาจารย์พิศาล...ด้วยภารกิจที่ผมเชื่อว่า เป็๲ของผมคนเดียว...

        (โปรดติดตามตอนต่อไป)