สายลับจับอ๋องใหญ่ (จบแล้วมีEbook)

            คุณชายสือผู้มีภาพภายนอกเป็นคนหนุ่มสุภาพเรียบร้อยเฉกเช่นบัณฑิต    ทรงภูมิแต่แท้จริงชมชอบการร่ำสุรากับสหายที่เหลาสุราต้นสนซึ่งเป็นสถานที่นัดพบของเหล่าคนหนุ่มที่พอจะมีฐานะเหลาสุราแห่งนี้มีจำหน่ายตั้งแต่สุราหมักรสชาติดีไปจนถึงดีเลิศจึงมีชื่อเสียงขจรขจายไปในหมู่ผู้นิยมสุรา

            สือเหวินกวางไม่ค่อยถูกชะตากับถานมู่เจ๋อนักเพราะเขาเคยได้ยินเรื่องไม่ดีของคุณชายถานผู้เสเพลจากสหายมาไม่น้อยบ่อยครั้งที่เขากับถานมู่เจ๋อเจอกันในภัตตาคารมู่กงฝ่ายนั้นชอบส่งสายตามีประกายประหลาดที่ชวนขนลุกอยู่บ่อยๆ

            นับตั้งแต่เกิดคดีฆาตกรรมอันลือลั่นในโรงเตี๊ยมเหวินหน่วนเมื่อสามเดือนก่อนเขาก็แทบจะไม่เยื้องกรายไปยังโรงเตี๊ยมใดๆ อีกเลยโรงเตี๊ยมระดับบนที่คนนิยมไปพักมีอยู่สามแห่ง โรงเตี๊ยมเหวินหน่วนอยู่นอกเมืองสำหรับผู้ที่เดินทางมายังเมืองหลวงแล้วประตูเมืองปิดก่อนก็จะแวะพักที่นี่เพราะเป็นสถานที่พักที่โอ่อ่าราคาไม่แพงและปลอดภัย

            คืนนั้นเป็นความผิดพลาดที่สือเหวินกวางไม่อาจจะลืมได้เขาซมซานกลับมาถึงจวนเกือบเช้าตรู่ภายหลังมีผู้พบศพคุณชายปานอนเสียชีวิตอยู่บนเตียง ดีที่     มือปราบกลุ่มที่เข้าไปสอบสวนคดีนี้ล้วนเกรงใจบิดาผู้ครองตำแหน่งเจ้ากรมกลาโหม     ทำให้ชื่อของเขาหายไปจากรายชื่อผู้ที่เข้าออกโรงเตี๊ยมเหวินหน่วนในคืนนั้น

            “คุณชายเหมือนมีคนตามพวกเรานะขอรับ?”ผู้ติดตามของสือเหวินกวางเป็นอดีตมือปราบฝีมือดีที่บิดาของเจ้าว่าจ้างให้คอยดูแลบุตรชายคนโตของตระกูลสือ

            “ใช่คนของสำนักมือปราบหรือไม่?”

            “มิใช่ขอรับข้าน้อยไม่คุ้นหน้าเลย” ไช่หานกระซิบตอบผู้เป็นนาย ก่อนจะหันไปสบตากับเหยาเท่อ“เจ้าเหลือบมองที่ด้านขวาทีสิ”

            อดีตมือปราบหนุ่มหมายเลขสองที่ทำหน้าที่ติดตามคุณชายสือเหลือบมองด้านข้างเพียงเล็กน้อยฝีเท้าของคนที่ลอบตามพวกเขามาดูเหมือนจะมิใช่ผู้มีวิทยายุทธ์น่าเกรงขามเพราะน้ำหนักที่เท้าของเขานั้นดูจะหนักเกินไป

            “เจ้าพาคุณชายเข้าจวนไปก่อนทางนี้ข้าจัดการเอง”

            ร่างที่ดูลับๆ ล่อๆอยู่ข้างกำแพงนั้นเมื่อเห็นคนทั้งสามเร่งรุดเดินเข้าประตูใหญ่จวนตระกูลสือไปก็ตามด้วยอารามรีบร้อนทว่าพอถึงประตูที่ปิดอยู่เขากลับยืนเท้าสะเอวมองซ้ายมองขวาเหยาเท่อจึงกระโจนลงจากบนกำแพงลงมาขวางตรงหน้า พร้อมควักกระบี่ออกมาพาดบ่า

            “ผู้ใดให้เจ้ามาตามคุณชายสือ?”

            “อ๊าก! มะไม่มีผู้ใดให้มาตาม ข้าแค่อยากเป็นนักสืบสมัครเล่นเท่านั้น”

            มือปราบเหยาทำหน้าเหยเก“หา! นักสืบสมัครเล่น”

            เจ้าคนขี้ขลาดผู้นั้นรีบสารภาพแต่โดยไวว่าตนเองเป็นเพียงบัณฑิตสอบตก     ผู้หนึ่งที่ได้เห็นประกาศการรับข้อมูลของคุณชายสือจากผู้ใดก็ได้ข้อมูลที่ได้จะถูกประเมินออกมาเป็นเงินตามความสำคัญ

            “ขะข้าเห็นคุณชายเดินอยู่แถวนี้พอดีจึงตามมาดูเผื่อว่าจะได้ข้อมูลอันใดเอาไปขายได้บ้าง?”

            เหยาเท่อดูแล้วเห็นว่าคนผู้นี้ตกใจกับกระบี่ในมือเขามากจริงๆและยังไม่พกอาวุธใดๆ มาด้วย “เจ้าคงมิได้โกหก เช่นนั้นคราวหน้าอย่าให้เจอเจ้าอีกอย่าลืมว่ากระบี่ไม่มีตา ข้าอาจจะยั้งมือไม่ทัน”

            “ขอรับๆ ขอบคุณท่านมือปราบ”

            สือเหวินกวางฟังแล้วก็แปลกใจวันก่อนเขาก็เพิ่งไปโรงน้ำชามวลมิตร แต่วันนี้กลับได้ยินว่าบุตรชายของเถ้าแก่จู้ได้เปิดสำนักข่าวเปี่ยนฝูซึ่งอ้างว่าเป็นแหล่งรวมข่าวอันดับหนึ่งในเมืองหลวง

            “คุณชายจู้ประกาศว่าต่อไปพวกเขาจะขายข่าวสารที่สำคัญในแคว้นจินของเราขอรับ”

            “อืม...ข้าเพิ่งเคยได้ยินคนที่คิดเช่นนี้ช่างน่าสนใจนัก”

            “มิใช่แค่คุณชายที่รู้สึกเช่นนั้นทว่ายามนี้เหล่าขุนนางใหญ่ก็ล้วนสนใจเรื่องนี้ด้วยขอรับ”

            “เหตุใดพวกเขาจึงเชื่อถือในตัวจู้หย่งปัง?คนผู้นี้เป็นบัณฑิตระดับซิ่วไฉก็จริงแต่มิใช่จอหงวนเสียหน่อย?”ตามธรรมดาแล้วผู้ที่สอบได้อันดับหนึ่งในแต่ละปีหรือที่เรียกกันว่า “จอหงวน” นั้นจึงนับว่าเป็นบุคคลที่สมควรได้รับความเชื่อถือต่างหาก

            “คุณชายคงไม่ลืมว่าโรงน้ำชามวลมิตรเป็นแหล่งที่เหล่าจอมยุทธ์ล้วนไปพบปะสังสรรค์กันเรื่องเล่าลือซุบซิบนินทาล้วนมาจากที่นั่นนับเป็นแหล่งรวมข่าวอยู่แล้วแต่เดิมเพียงแต่ยามนี้มีจู้หย่งปังหยิบเอาเรื่องพวกนั้นมาคัดกรองว่าสิ่งใดเชื่อถือได้บ้างจดหมายข่าวฉบับแรกในวันเปิดตัวสำนักเปี่ยนฝูกลายเป็นของมีค่าและหายากไปแล้วในยามนี้ขอรับ”มือปราบไช่เองก็คุ้นเคยกับการหาข่าวและสืบคดีต่างๆ มาก่อนเมื่อได้เห็นว่ามีผู้คิดจะทำตนเป็นแหล่งรวมข่าวก็รู้สึกประหลาดใจและนับถืออยู่ในที

            “อืม...ข้าก็ลืมไปว่าพวกเจ้าสองคนก็เคยอยู่สำนักมือปราบเมืองหลวงมาก่อนย่อมรู้ดีถึงความสำคัญของโรงน้ำชามวลมิตรดีกว่าข้า”

            เหยาเท่อเหมือนจะนึกขึ้นได้ก็รีบหันมา“คุณชาย ตอนที่คนผู้นั้นสารภาพกับข้าเหมือนจะบอกว่าท่านกลายเป็นหัวข้อบนกระดานประกาศของสำนักเปี่ยนฝูมิใช่มีคนอยากสืบเรื่องของท่านล่ะหรือ?”

            “เห็นทีเรื่องนี้ปิดไว้ไม่มิดจริง”ใบหน้าของสือเหวินกวางเผือดซีด

            “อย่ากังวลไปเลยคุณชายหากพวกเขาตามท่านไปอีกสักพักแล้วรู้ว่าไม่พบเบาะแสใดก็คงจะเลิกราไปเอง”ไช่หานรีบกล่าวปลอบใจ

            “ข้าก็หวังเช่นนั้นว่าแต่พรุ่งนี้พวกเจ้าไปตรวจสอบกระดานสำนักเปี่ยนฝูให้ข้าด้วยข้าอยากรู้ว่าพวกเขาหวังจะพบสิ่งใด?”

            “ขอรับ”

            สือเหวินกวางอดจะมือสั่นน้อยๆมิได้ มีดสั้นที่พกไปในคืนนั้นถูกซ่อนไว้ในหีบห้องเก็บของหลังจวนที่คิดว่ามิดชิดที่สุดท่านพ่อของเขายืนยันหนักแน่นว่าเรื่องนี้จะไม่มีผู้ใดรื้อฟื้นขึ้นมาอีกเหตุใดจึงยังมีคนให้ความสนใจในตัวเขาอีก?

            ‘จู้หย่งปังเจ้ามีจุดประสงค์อันใดกับข้ากันแน่?’

          ท่านอ๋องใหญ่รู้สึกว่านักสืบทั้งสองหายไปหลายวันจึงส่งองครักษ์เงาหรือ    แมวดำออกไปตามหาพวกเขาจึงกลับมารายงานว่ามือปราบไป๋กับนักสืบซินเกาะติดอยู่กับตุลาการเหลียงที่กรมตุลาการ

            “เช่นนั้นข้าก็คงต้องไปเยือนตุลาการเหลียงสักหน่อย”

            องครักษ์ซ่งรีบออกสั่งการเตรียมรถม้าโดยด่วนไม่นานนักท่านอ๋องภายใต้หน้ากากอสูรสีขาวมีลวดลายสีแดงวาดตกแต่งอยู่บางส่วนก็มาก้าวเท้ามาถึงหน้าห้องทำงานของตุลาการเหลียง

            มือปราบชิวอวิ๋นจึงรีบเข้าไปแจ้งให้คุณชายใหญ่ของตนทราบก่อนจะออกมาเชิญท่านอ๋องให้เข้าไปด้านใน

            “ท่านอ๋องเสด็จมาถึงห้องทำงานของกระหม่อมมิทราบว่ามีพระประสงค์สิ่งใดพะยะค่ะ?”

            “ได้ยินว่านักสืบซินมาคลุกคลีอยู่กับเจ้าที่นี่สองวันแล้วเปิ่นหวางจึงมาตาม  กลับวังหลวง”น้ำเสียงของท่านอ๋องใหญ่ดูจะขุ่นเคืองนิดๆ จนเหลียงเจาหลินพอจะจับสังเกตได้

            “ตามกลับวังหลวงหรือพะยะค่ะ?”ตุลาการหนุ่มนึกแปลกใจ น้องสาวของเขาบอกว่าเข้าไปช่วยงานไป๋ฉิงเหวินมิใช่หรือ?เหตุใดจึงกลายเป็นคนของท่านอ๋องใหญ่  ไปได้? เขาไม่กล้ากระโตกกระตากจึงได้แต่นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

            “คุณชายน้อยเหลียงเคยช่วยชีวิตเปิ่นหวางมาคราหนึ่งซ้ำยังมีชื่อเสียงว่าเป็นนักสืบอันดับหนึ่งแห่งเมืองเป่าจูเปิ่นหวางจึงขอให้เขามาช่วยงาน ตุลาการเหลียงเห็นว่าไม่สมควรหรอกหรือ?”

            เหลียงเจาหลินสะอึกไปหนึ่งครั้งมิใช่เรื่องของความเหมาะสมแต่เป็นเพราะกลัวความลับจะแตกต่างหากเล่า?

            “มิได้พะยะค่ะเป็นพระกรุณาอย่างยิ่งที่มองเห็นความสามารถของน้องของกระหม่อม แต่คนผู้นี้วิชาความรู้มิได้สูงมากนักซ้ำยังก่อเรื่องวุ่นวายอยู่ในจวนเสมอๆกระหม่อมเกรงว่าจะทำให้ท่านอ๋องใหญ่เสียงานพะยะค่ะ”เขาพยายามหลีกเลี่ยงคำว่าน้องชายเพราะเกรงว่าตนเองจะกลายเป็นผู้เพ็ดทูลเสียเองว่าเหลียงเจินซินเป็นบุรุษ

            “เรื่องวุ่นวายนั้นเปิ่นหวางพอจะรู้แล้วแต่ไม่เป็นไร...ขอเพียงนักสืบซินช่วยข้าปิดคดีสำคัญได้สำเร็จก็ถือว่าเหมาะสมที่จะอยู่ข้างกายของเปิ่นหวางแล้ว”รอยยิ้มมีเลศนัยของท่านอ๋องทำเอาเหลียงเจาหลินผงะไปเล็กน้อย

            ‘เห็นทีซินเอ๋อร์คงไปสร้างวีรกรรมให้ท่านอ๋องจับได้เสียแล้ว’

****************

ไรท์แนะนำ....นิยายเรื่องใหม่ พร้อมเปิดเรื่องกลางสิงหาคม 2564 นี้ค่ะ 

************