คุณพ่อยอดพระกาฬ

จางฮ่านทำความสะอาดครัวเรียบร้อย ก็เดินมาหยิบเงินใส่ไปที่ลิ้นชัก

เป็นเวลาแปดโมงเช้า จื่อเหยียนก็โทรเข้ามาคุยกับเหมิงเหมิง

“จางฮ่าน”

“อือ”

“พูดแต่อือๆ อาๆ พูดอย่างอื่นไม่เป็นแล้วใช่มั้ย?” จื่อเหยียนไม่สบอารมณ์

“เอาโทรศัพท์ให้เหมิงเหมิงพูดสายหน่อย” จื่อเหยียนพูดขึ้น

“อ่อ” จางฮ่านเดินไปหาเหมิงเหมิง พลางถามเรื่องงานของเธอ “MV ถ่ายไปถึงไหนแล้ว? เสียงคุณฟังดูเหนื่อยๆ นะ”

“ค่อยพูดเหมือนคนขึ้นมาหน่อย” จื่อเหยียนเสียงอ่อนลงมาบ้าง “เหนื่อยทีเดียวเลย เมื่อคืนกว่าจะเสร็จก็ตีสาม เดี๋ยวต้องหาที่ถ่ายทำแถวชานเมืองอีก บลาๆ ๆ ๆ ”

จางฮ่านหน้านิ่ว “มีความจำเป็นต้องลำบากขนาดนี้มั้ย?”

“ฉันเองก็อยากจะใช้เวลากับเหมิงเหมิงให้มากกว่านี้ แต่ฉันต้องหาเงิน อีกหน่อยเหมิงเหมิงจะได้กินดีอยู่ดี อีกอย่างฉันหายไปตั้งห้าปี ผู้คนคงจะลืมฉันไปหมดแล้ว ต้องทุ่มเทกว่าที่เคย ถึงจะเอาชื่อเสียงพวกนั้นกลับมาได้” จื่อเหยียนอธิบาย

“คุณก็ดูหนักเบาเอาเองแล้วกัน ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย ไม่ต้องไปกังวลเรื่องเงินมากนักหรอก มีผมอยู่ทั้งคน” จางฮ่านบอกเธอ

“ขอบคุณนะ” เธอเสียงอ่อนลงไปอีก “ใช่แล้ว ได้ยินเหมิงเหมิงบอกว่าคุณทำอาหารอร่อย?”

“อือ”

“เชอะ มั่นอกมั่นใจขนาดนี้คงจะมีดีอะไรกับเขาบ้างแหละมั้ง?” จื่อเหยียนหัวเราะ “อีกอย่าง อย่าไปยัดอะไรพิเรนทร์ใส่สมองให้เหมิงเหมิงมาก เอะอะ อะไรก็มดปลวกๆ ไม่งั้นฉันกลับไปเมื่อไหร่ละก็น่าดู เอาโทรศัพท์ให้เหมิงเหมิงได้แล้ว”

“อ่อ” จางฮ่านยื่นโทรศัพท์ให้เหมิงเหมิง

ลูกค้าเข้าร้านมาอย่างไม่ขาดสายในช่วงเช้า แต่เนื่องจากจางฮ่านไม่ทำกับข้าว ก็ได้แต่ออกจากร้านไปอย่างเซ็งๆ

จางฮ่านเห็นว่าเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ ก็เลยเขียนประกาศตั้งไว้ที่หน้าร้าน

เวลาเปิดบริการ ：เช้า 7.00 - 8.00，เที่ยง 12.00 - 13.00，เย็น 18.00 - 19.00 ปิดร้านเป็นบางวัน นอกเหนือจากเวลานี้ ห้ามรบกวน

เมนู：ข้าวผัดไข่จานละ 280 หยวน นมวัว แก้วละ 80 นมแพะ (มีเฉพาะบางวัน) แก้วละ 80 หยวน

ขายแต่ข้าวผัดไข่แถมราคายังแพงลิบลิ่ว คงจะมีแต่ผีมากินแหละ สาวข้างร้านเจ้าเก่าพึมพำ......

เวลาเดียวกัน ที่บ้านของเซียวเชียน

“ไอ้หยา ขยะพวกนี้มันอะไรกัน ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว” หลี่ฟานอารมณ์ไม่ดี “แม่มันสิ เพิ่งจะเรียนรู้เรื่องเพลงไม่เท่าไหร่ ก็ส่งเพลงเข้ามากันแล้ว ตูล่ะเชื่อ ส่งเพลงมาไม่เท่าไหร่ แต่ทำนองนี่ฟังได้ซะที่ไหน นี่พวกแกเล่นเกมฟังคำร้องใส่ทำนองหรือไงกัน?”

“หึๆๆ ” เซียวเชียนหัวเราะ “เดี๋ยวตอนบ่ายฉันฟังเพลงเอง นายไปพักเถอะ ฉันว่านายฟังต่อไปต้องเป็นบ้าเข้าแน่ๆ ”

“ผมบ้าไปแล้ว หิวจนเป็นบ้า” หลี่ฟานยืนขึ้นมาบ่น “ผมจะไปทำบะหมี่กินหน่อย”

“อย่าเลย ไปกินข้างนอกกันไม่ดีกว่าเหรอ? นายเองก็ลำบากมาหลายวันแล้ว ออกไปเปลี่ยนรสชาติซะหน่อย” เซียวเชียนค้าน

“ผมว่าอย่าเลย ใกล้จะถึงวันขึ้นคอนเสิร์ตแล้ว ได้เพลงใหม่ขึ้นไปเล่นสักสองเพลง แฟนเพลงจะได้ไม่ผิดหวัง” หลี่ฟานพูด

“เดี๋ยวฉันสั่งอาหารมากินแล้วกัน อย่ากินบะหมี่พวกนั้นเลย” เซียวเชียนหยิบโทรศัพท์โทรสั่งอาหาร

“งั้นก็ได้ ผมขอพิซซ่าถาดใหญ่นะ แล้วก็เอาสเต๊กเนื้อด้วยสองที่ ของหวานเอาเป็นอะไรก็ได้” หลี่ฟานกลับไปนั่งที่โต๊ะคอมฯ

“ไม่เกรงใจกันเลยเนาะ” เซียวเชียนหลอกด่า

“มีคนที่ทำงานด้วยกันที่ไหนเขามานั่งเกรงใจกันด้วยล่ะ” หลี่ฟานเปิดเพลงชื่อ นักแสดง ขึ้นมาฟัง

“เอ๋? ชื่อเพลงดูเข้าท่าดีนี่ แต่เนื้อหายืดยาวไปหน่อย รวมๆ แล้วก็ครบ แถมยังมีเปียโนบรรเลงแทนคำร้องอีกด้วย...อืม? ล้อกันเล่นหรือไง? เพลงนี้ตั้งราคาไว้ถึงหนึ่งแสน? จะบ้าหรือไง”

“โอ๋? เพลงราคาหนึ่งแสน? ต่อลำโพงเลย ฉันฟังด้วยคน”

เซียวเชียนประหลาดใจ

“งั้นก็ลองฟังดูว่าสมราคาคุยมั้ย?” หลี่ฟานต่อลำโพงฟังทำนองเพลง

พอเสียงเปียโนบรรเลงขึ้นมา หลี่ฟานชะงักไปชั่วขณะ

“พอได้นี่หว่า”

หลี่ฟานเริ่มตั้งใจฟัง ส่วนเซียวเชียนหลับตาซึมซับอารมณ์เพลงนานแล้ว

“ในที่สุดก็มีเพลงที่ดูเข้าท่ากับเขาเข้ามา พวกเราลองฟังเปียโนบรรเลงคำร้องดู” หลี่ฟานเปิดฟังทันที

เขาหันไปคุยกับเซียวเชียน “ผมคิดว่า...เพลงใหม่ที่จะเอาไปในเล่นคอนเสิร์ตได้มาแล้ว”

“ดูเนื้อเพลงหน่อย” เซียวเชียนปรี่เข้ามา

พอดูเนื้อร้องเสร็จ หลี่ฟานก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“ดีๆ ๆ ๆ เนื้อร้องเขียนออกมาได้ดีทีเดียว เจ๋งสุดๆ ผมคิดว่าถ้าคุณเอาไปร้องละก็มันต้องออกมาดีมากๆ เลย”

“นักแสดง....” เซียวเชียนท่าทางใจลอย พึมพำขึ้นมา “เพลงนี้แหละที่ฉันต้องการ”

จบตอน