ปรินเดินมานั่งข้างหน้าแคท เขามองหน้าเธอตรงๆ เขาอยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่แต่เขามองไม่ออก ดวงตาของเธอไม่แสดงอะไรออกมาให้เขารับรู้ได้เลย เธอเฉยจนเขากลัว
“มีอะไรในใจใช่มั้ย บอกพี่ได้หรือป่าว”ปรินถาม
สายตาของเขาที่มองเธอบอกให้รู้ว่า เขาแคร์ความรู้สึกเธอมากแค่ไหน
“พี่ปรินไม่ต้องทำหน้าเป็กังวลอย่างนั้นหรอกค่ะ ที่แคทไม่ได้แสดงว่าดีใจเพราะว่าพ่อโทรมาบอกแคทก่อนแล้วค่ะ”แคทยิ้มให้
แต่ปรินมองหน้าแคท เขารู้ว่าเธอยิ้มแค่หน้าเท่านั้น แต่น่าจะมีอะไรในใจและคงไม่อยากให้เขากังวล
“ไม่ต้องมาหลอกพี่เลย พี่รู้จักเรามานานพอจะรู้ว่าเรามีอะไรอยู่ในใจ บอกพี่มาตรงๆหรือ เราไม่อยากหมั้นกับพี่”ปรินพูด น้ำเสียงจริงจัง
“คิดไปใหญ่แล้วค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นเสียหน่อย”แคทท้วง
“แล้วมันเื่อะไรล่ะคับ”ปรินถาม
“แคท….กลัวว่าจะทำให้พี่ปรินและคนในครอบครัวของพี่ปรินต้องผิดหวัง และอับอายที่พี่ปรินมาหมั้นกับแคท ครอบครัวของแคทไม่ได้เป็ที่รู้จักและมีหน้ามีตาในสังคม แคทกับพี่ปรินต่างกันมากนะคะ แคทอยากให้พี่ปรินลองคิดทบทวนอีกครั้งสำหรับเื่ของเราค่ะ”แคทบอกสิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจออกมา
“จะต้องให้พี่บอกอีกกี่ครั้ง ว่าพี่กับทุกคนในบ้านไม่ได้คิดเื่นั้น ครอบครัวพี่รวมถึงตัวพี่เอง้าแคทและครอบครัวของแคทมาเป็ครอบครัวเดียวกัน พี่ไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไงแล้วพี่ก็ไม่มีวันอายที่จะหมั้นกับเรา ไม่อายที่จะมีเราเป็คู่หมั้นและภรรยาในอนาคต แคทเป็แฟน เป็คู่หมั้นและจะเป็ภรรยาที่พี่ภูมิใจมากที่สุด”ปรินพูด
เขาจ้องตาของเธอตลอดเวลาที่พูด เขาอยากให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกของเขาจริงๆ
“ขอบคุณนะคะพี่ปริน สำหรับทุกอย่างที่พี่ปรินทำเพื่อแคทกับครอบครัว”แคทพูด
เธอมองตาเขาเช่นกันและแคทเองก็รู้สึกดีใจและโล่งใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาบอก
“งั้นเราก็ต้องให้รางวัลพี่น่ะสิ”ปรินเริ่มเ้าเลห์
เขายิ้มให้แคท
“รางวัลอะไรคะ พี่ปรินอย่ามาทำเ้าเล่ห์นะคะ”แคทบอก
เธอรู้ทันเขาหรอก
“แคทไม่ให้รางวัลพี่ก็ไม่เป็ไร แต่พี่อยากให้รางวัลเรานะ”ปรินบอก
เขายื่นหน้ามาหอมแก้มเธอทันทีที่พูดจบ
“พี่ปรินอ่ะ ขี้โกง เดี๋ยวนี้ทำบ่อยนะคะ แคทไม่คุยด้วยแล้ว”แคทหน้าแดง
เธอลุกขึ้นยืนแล้วจะเดินออกไป
“อุ้ย!”แคทร้อง
ปรินจับมือของเธอแล้วดึงให้นั่งบนตักของเขา
“ปล่อยนะคะ เดี๋ยวปรางกับมายด์เข้ามาเห็น”แคทบอก
เธอนั่งบนตักของปรินโดยที่เขากอดเอวเธอแล้วเอาหัวเขามาเกยไว้บนบ่าของเธอ หน้าของเขาจึงอยู่ข้างแก้มของเธอ
“เห็นก็ดี ปรางกับมายด์จะได้รู้ว่าเรารักกันมากไง”ปรินพูดข้างหูแคทที่ตอนนี้แดงไปหมดแล้ว
“ปล่อยเถอะค่ะ แคทตัวหนักจะตาย เดี๋ยวพี่ปรินจะปวดขาได้นะคะ”แคทบอก
เธอหันหน้าไปอีกทาง
“ไม่หนักหรอก แคทตัวเล็ก ผอมจนจะปลิวไปตามลมแล้ว”ปรินพูด
“ปล่อยค่ะ แคทจะอ่านหนังสือต่อ”แคทบอก
“เราก็อ่านหนังสือไปสิ นั่งตักพี่ก็อ่านได้”ปรินบอกยิ้มๆ
“ไม่เมื่อยหรือคะ”แคทถาม
“ไม่เมื่อยหรอก พี่ชอบ”ปรินบอก
เขาแกล้งกอดเธอแน่นขึ้นอีก
แคทตีมือของเขาที่กอดเอวอยู่
“แหม สวีทกันจังนะคะ”ปรางแซว
ปรางกับมายด์ยืนดูแคทกับปรินมาได้พักหนึ่งแล้ว ก่อนที่จะเดินเข้ามา
“แน่นอนสิ แฟนพี่นี่นา”ปรินยิ้ม
แคทถอนหายใจ
“เราว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน ไว้ติวกันต่อพรุ่งนี้”มายด์บอกยิ้มๆ
“เห็นด้วย เราไปกันเถอะ ปล่อยให้เขาสวีทกันต่อ”ปรางขำ
แล้วปรางกับมายด์ก็เดินเข้าบ้านไป
“พี่ปรินปล่อยค่ะ แคทจะไปนอนแล้ว”แคทบอก
เธออายปรางกับมายด์
“ให้พี่อุ้มเราไปส่งที่ห้องดีมั้ย”ปรินบอกยิ้มๆ
“ไม่ต้องเลยค่ะ แคทเดินเองได้”แคทบอก
“ปล่อยก็ได้คับ”ปรินปล่อยตัวเธอ แต่จับมือไว้ข้างหนึ่ง
แคทลุกจากตักของปริน แล้วหยิบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ
ปรินลุกขึ้นยืนแต่ไม่ยอมปล่อยมือเธอ
“ปล่อยมือได้แล้วค่ะ แคทจะไปห้องแล้ว”แคทบอก
เธอก้มมองมือที่เขาจับอยู่
“พี่เดินไปส่ง”ปรินบอก
เขายังไม่ปล่อยมือแคท
ปรินเดินจับมือเธอเข้าไปในบ้าน เขาเดินไปส่งเธอที่หน้าห้องของปราง
เมื่อถึงหน้าห้องเขาก็หยุดเดินแล้วก้มไปจูบหน้าผากแคท
“ฝันดีนะ”ปรินบอกแล้วปล่อยมือเธอ
“ค่ะพี่ปรินก็ฝันดีเหมือนกันนะคะ”แคทบอก
แล้วเธอก็เปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป เมื่อแคทเข้าห้องไปแล้วปรินก็เดินไปที่ห้องของเขา
การสอบผ่านไปแล้ว แคทมาบริษัทในวันเสาร์พร้อมกับปริน แล้วเริ่มต้นเคลียร์งานกับปรีชาและทีม มีหลายอย่างที่ต้องทำเพราะอีกไม่นานบีมกับโมทต้องไปตกแต่งโรงแรมที่ลาว
แคท ปรีชา อามกับแจ๊คก็ต้องไปสิงคโปร์ เพื่อตรวจของที่สั่งไว้สำหรับตกแต่งคอนโด และตอนนี้ไบรอันก็ส่งงานชิ้นต่อไปมาให้แล้ว
แคทกับทีมทั้งหมดจึงประชุมกันยาวจนเกือบเลยพักเที่ยง โดยมีปรินนั่งฟังด้วย
หลังจากประชุมเสร็จปรินบอกให้ทุกคนในทีมของแคทเข้างานช้าได้เพราะประชุมจนเลยเที่ยง
พอประชุมเสร็จแล้วแคทก็โทรสั่งอาหาร ระหว่างที่รออาหาร แคทเดินออกไปนั่งเล่นที่ระเบียงดูดอกไม้ที่ปลูกไว้
ปรินเดินมานั่งข้างหน้าเธอ
“แคทจะไหวมั้ย พี่ว่างานมันค่อนข้างมากนะ แล้วเดี๋ยวบีมกับโมทก็ไม่อยู่อีก”ปรินถาม
“ไหวค่ะ ยังมีพี่ปรีชา พี่อาม กับพี่แจ๊คอีก ไม่ต้องห่วงค่ะ”แคทบอกแล้วยิ้มให้
“เราน่ะไหวทุกที ั้แ่ทำงานมาพี่ไม่เคยได้ยินเราบอกไม่ไหวสักที”ปรินบ่น
“ก็มันไหวจริงๆนะคะ”แคทบอก
พนักงานเอาอาหารที่โทรสั่งมาให้
ปรินบอกให้เอามาวางที่โต๊ะหน้าระเบียง เขาตักอาหารให้แคทตลอด
แคทมองเขาแล้วยิ้มเธอจึงตักให้เขาบ้าง
ปรินยื่นมือมาจับจมูกเธอบีบเบาๆเพราะแคทเล่นตักมาใส่จานของเขาจนเต็ม
“สนุกมากมั้ยล่ะเรา แล้วพี่จะกินหมดเหรอเนี่ย”ปรินยิ้มมองหน้าแคท
“กินไปเถอะค่ะ เพราะพี่ปรินต้องใช้สมองในการทำงานมาก”แคทบอก
“เราสิที่ต้องกินมากๆ งานของแคทใช้สมองมากกว่าพี่อีก”ปรินพูด
“ค่ะ ตกลงว่าเราสองคนต้องกินมากทั้งคู่ใช่มั้ยคะ แล้วถ้าแคทอ้วนขึ้นมาพี่ปรินห้ามบ่นนะคะ”แคทบอกแล้วขำ
“ไม่ว่าแคทจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนพี่ก็ไม่บ่น เพราะพี่รักแคทที่ใจไม่ใช่รูปร่างหน้าตานะ”ปรินบอก เขาจ้องเธอ
“กินข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวจะได้ทำงานต่อ”แคทบอก
เธอรีบเปลี่ยนเื่เมื่อเห็นเขาจ้องมอง
ปรินยิ้มแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ
แคทเขินทุกครั้งที่เขาจ้องมองตรงๆถ้าเธอละลายได้คงจะละลายหายไปแล้ว
อาทิตย์ต่อมาแคทกับปรีชา อาม แจ๊คก็ไปสิงคโปร์เพื่อตรวจของที่จะใช้ตกแต่ง แคทไม่ให้ปรินไปด้วยเพราะเธอไม่ได้ไปค้าง
ปรินจึงไปส่งเธอที่สนามบินและบอกว่าจะมารับเธอตอนกลับ
งานที่สิงคโปร์เรียบร้อยดีเหลือแค่ให้อามกับแจ๊คลงไปทำงานที่นั่น
หลังจากที่กลับมาอีกสองอาทิตย์อามกับแจ๊คก็ไปอยู่ที่สิงคโปร์เพื่อคุมการตกแต่ง
แคทกับปรีชาต้องช่วยกันออกแบบและตกแต่งโรงแรมของไบรอันต่อ
วันนี้เป็การเรียนวันสุดท้ายของเทอมนี้ วันจันทร์หน้าจะเป็การสอบไฟนอล
หลังจากเรียนคาบสุดท้ายจบแล้ว อ.ปวีนาก็เรียกให้แคทไปพบที่ห้อง
ปรางกับมายด์เลยเดินออกมานั่งคอยเธออยู่ที่หน้าตึก
ปริน ชยากับเอกยังไม่มา
วันนี้อาจารย์ปล่อยเร็ว หลังจากออกมานั่งได้สักพัก ปริน ชยากับเอกก็มาถึง
“ทำไมมานั่งกันแค่สองคนล่ะ”ปรินถาม
“จะถามหาแคทถามตรงๆก็ได้ค่ะ”ปรางแซว
“งั้นว่ามา แคทไปไหน”ปรินถาม
“อ.ปวีนาเรียกให้ไปพบค่ะ ไม่รู้ว่าเื่อะไรอีก”มายด์ตอบแทนปราง
“จะใช่เื่ทูตมั้ย ชั้นได้ยินรุ่นพี่ปี4เขาพูดๆกัน ว่าจะมีการส่งนักศึกษาไปเป็ทูตที่เวียนนาเทอมหน้า”ปรางหันไปพูดกับมายด์
“ไม่น่าใช่ เพราะรู้สึกว่าให้เฉพาะพี่ปี4ไปนะ ”มายด์พูด
“แล้วมันเื่อะไรอีกล่ะเนี่ย”ปรางทำหน้าคิด
“ไม่ต้องสงสัยกันมากหรอก แคทเดินมาโน้นแล้ว”ชยาบอก
เขาเห็นเธอเดินตรงมา
“มาถึงกันนานแล้วเหรอคะ”แคทถาม
เธอเดินมาถึงก็นั่งลงข้างหน้าปราง
“สักพักแล้วล่ะ เอ้า!นี่น้ำส้มพี่ซื้อไว้ให้เรา”ปรินส่งน้ำส้มให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ”แคทบอกปริน
“อ.ปวีนาเรียกไปทำไมอ่ะแคท”ปรางถาม เมื่อเห็นแคทดื่มน้ำส้มแล้ว
“เื่ทูต ที่คณะเราจะส่งไปเวียนนาเทอมหน้าน่ะ”แคทบอก
เธอถอนหายใจยาว
“เขาให้พี่ปี4ไปไม่ใช่เหรอ”มายด์ถาม
“ใช่ เขาให้พี่ปี4ไป แต่อาจารย์ปวีนาขอให้ชั้นไปกับพวกพี่ๆด้วยนี่สิ”แคทบอก หน้าตาเครียดๆ
“แล้วแกว่าไงล่ะ”มายด์ถาม
“ชั้นไม่อยากไป แต่ขัดอาจารย์ไม่ได้ ก็เลยต้องตกลง”แคทบอก
“ทำไมอาจารย์ต้องให้แคทไปด้วยล่ะ”เอกถาม
“อาจารย์บอกว่าพี่ปี4ปีนี้ ไม่มีใครเก่งเื่ภาษาเลยสักคน อาจารย์ก็เลยเป็ห่วงว่าจะสื่อสารกันไม่เข้าใจเพราะปีนี้ไม่มีอาจารย์ไปด้วยค่ะ”แคทบอก
“แล้วต้องไปเมื่อไหร่ล่ะ”ชยาถาม
“ต้นเดือนธันวาค่ะ ไปสองอาทิตย์”แคทบอก
ปรินมองหน้าเธอ สองอาทิตย์เขาจะขาดใจตายก่อนมั้ย
“แล้วรุ่นพี่ที่ไปมีใครบ้าง แคทรู้หรือยัง”ปรางถาม
“รู้แล้วมี4คน มีพี่หนิง พี่สา พี่วิรัชและก็พี่ศิวา”แคทบอก
เธอหันหน้าไปมองปรินที่นั่งข้างๆ
“พี่ศิวา ไปด้วยเหรอ”ปรางถาม
เธอมองหน้าปริน
“ใช่ ชั้นมารู้ตอนที่ตกลงกับอาจารย์ไปแล้ว แต่ก็ช่างเถอะต่างคนต่างอยู่ก็แค่นั้น”แคทบอก
เธอไม่สนใจว่าใครจะไปแต่เธอสนใจความรู้สึกคนที่นั่งข้างๆมากกว่า
“ยังไงก็ต้องไป พักเื่ที่ยังมาไม่ถึงไว้ก่อนดีกว่า เอาเื่สอบวันจันทร์นี้ก่อนดีกว่ามั้ย”ปรางบอก
“ตามนั้น แค่เื่สอบก็เครียดพอแล้ว”มายด์เห็นด้วย“ปรางว่าแคทกับมายด์ไปค้างที่บ้านเราคืนนี้เลยเถอะ จะได้ติวกันแต่เช้า”ปรางบอก
“ก็ได้ วิชามันค่อนข้างหนักเทอมนี้ คงต้องค่อยๆอ่านไปทำความเข้าใจไป”แคทบอก
เธอน่ะไม่เท่าไหร่แต่มายด์กับปรางจะไม่ไหวเอา
“งั้นก็ไปกันได้แล้ว”เอกบอก
แล้วก็พากันเดินไปขึ้นรถ
ปรินขับรถเงียบๆมาตลอดจนถึงบ้านป้ามล
แคทรู้ว่าเขาคิดอะไร รู้ว่าเขาเข้าใจที่เธอต้องไป แต่เขาคงไม่สบายใจที่เธอต้องไปค้างแม้ว่าจะมีผู้หญิงไปด้วยก็ตาม แต่นั่นก็ไม่หนักเท่ากับมีศิวาไปด้วย
พอออกจากบ้านป้ามลเพื่อที่จะไปบ้านของปราง
“พี่ปรินมีอะไร ไม่สบายใจหรือป่าวคะ”แคทถาม เธอมองหน้าเขา
“พี่กำลังคิดว่า จะทำยังไงถึงจะไปเวียนนากับเราได้”ปรินบอกตรงๆ
ก็ในเมื่อเธอต้องไปจริงๆเขาก็ต้องหาวิธีตามไปสิ
“นี่พี่ปรินไม่ไว้ใจแคทหรือคะ เพิ่งจะรู้นะเนี่ย”แคทยิ้ม
“ทำไมพี่จะไม่ไว้ใจเรา พี่แค่เป็ห่วงกลัวว่าใครจะมายุ่งวุ่นวายกับแฟนพี่อ่ะ”ปรินบอก
“ใครจะมายุ่งคะ พี่ศิวาเขาก็รู้ว่าแคทมีแฟนแล้ว ส่วนพี่วิรัชเขาเป็แฟนกับพี่สาที่ไปด้วย พี่ปรินไม่ต้องเป็ห่วงหรอกค่ะ”แคทบอกยิ้มๆ
“ที่ไปด้วยกันเขารู้แล้ว แต่ที่จะไปเจอที่นั่นไม่มีใครรู้นี่”ปรินบอก
เขาต้องนอนไม่หลับแน่ๆถ้าไม่ได้ไปด้วย
“คิดมากค่ะ แคทไม่ได้เป็ที่สนใจขนาดนั้น”แคทบอก
“แน่ใจเหรอ ไม่รู้ล่ะ ยังไงพี่ก็ต้องหาวิธีก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆค่อยว่ากัน”ปรินบอก
“ตามใจค่ะ เอาที่พี่ปรินสบายใจเลย”แคทยิ้ม
วันนี้เป็การสอบวันสุดท้ายแคท ปรางกับมายด์สอบเสร็จเร็วก็เลยตกลงว่าจะไปที่บริษัทกัน ไปนั่งคอยหนุ่มๆที่นั่นและแคทก็จะไปคุยกับปรีชาเื่งานของไบรอันด้วย
พอมาถึงบริษัทสาวๆก็เดินตรงไปที่ห้องของปรินก่อน ลินดาไม่ได้นั่งอยู่หน้าห้อง ปรางจึงเปิดประตูเข้าไปตามด้วยมายด์และแคท
เมื่อปรางเปิดประตูเข้าไปก็เห็นโมนิก้ากำลังจูบปากของปรินที่ยืนหันข้างให้ประตู มายด์กับแคทก็เห็น
ปรินหันมาตอนที่ประตูเปิดออกแล้ว เขาทันเห็นแคทที่เดินหันหลังออกไปทันที
“แคท”ปรินเรียก
เธอไม่หันมาแต่รีบเดินออกไปทันที
“พี่ปริน ทำไมทำแบบนี้คะ”ปรางว่าเขา
“มันไม่ใช่อย่างนั้น โมนิก้าเขาขอจูบลาพี่เป็ครั้งสุดท้าย เพราะเขารู้ว่าพี่มีแฟนแล้วและกำลังจะหมั้น”ปรินอธิบาย
“ปรินคะ เธอคนนั้นเป็แฟนปรินใช่มั้ย ทำไมปรินไม่ตามเธอไปล่ะ โมนิก้าขอโทษที่ทำให้เธอเข้าใจผิด”โมนิก้าเดินมาพูดกับปริน
“พี่ปรินคะ มายด์ว่าปล่อยให้แคทอยู่คนเดียวสักพักก่อนเถอะค่ะ ถึงพี่ปรินตามไปตอนนี้แคทก็คงไม่รับฟังหรอก เชี่อมายด์นะคะ”มายด์บอก
เธอเห็นว่าปรินจะเดินตามแคทไป
“แต่ พี่”
ปรินพูด เขาทำหน้าเครียดจัด
“เชื่อมายด์เถอะค่ะพี่ปริน ให้แคทใจเย็นลงก่อน”ปรางบอก
ปรินเดินไปเดินมา เขาทำหน้าเครียดมากโมนิก้ากลับไปแล้ว
ในห้องตอนนี้มีพ่อ ชยา เอก ปรางกับมายด์นั่งมองปรินที่เดินไปเดินมาอยู่ เขาผิดคำพูดกับแคท นั่นเป็สาเหตุที่เขากลัวว่าเธอจะไม่ยกโทษให้เขา
ปรินเคยรับปากเธอไว้ว่าจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนมาใกล้ชิดเขาอีก แต่นี่ไม่ใช่ แค่ใกล้ชิดเหมือนคราวก่อน เธอเห็นโมนิก้ากำลังจูบปากของเขา
ปรินไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรจะทำยังไงแล้ว คราวก่อนแคทไม่ปิดมือถือแต่คราวนี้เธอปิด
ทุกคนพยายามติดต่อแคทแต่ไม่เป็ผลเลย
ปรินเดินออกไปนั่งที่ระเบียงคนเดียว ถ้าเธอไม่ยอมกลับมาเป็แฟนเขาอีกจะทำยังไงหรือถ้าเธอไม่ยอมเจอเขาอีกเลยล่ะ
แคทเมื่อเห็นผู้หญิงที่เธอเคยเห็นที่ห้างกำลังจูบปรินโดยที่ปรินไม่ได้หลบเลี่ยง มันทำให้เธอเจ็บมากๆจนอยากร้องไห้ แต่เธอทำได้แค่เดินจากมาเพื่อจะปรับความรู้สึกของตัวเอง แคทไม่อยากใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ เธอจึง้าเวลาในการทำให้อารมณ์มันปกติเสียก่อน
แคทเดินออกมาจากบริษัทและเรียกแท็กซี่ เธอขึ้นไปนั่งโดยที่ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน แล้วปิดมือถือเธอยังไม่อยากคุยกับใครตอนนี้ เธอนั่งแท็กซี่ไปได้สักพักก็บอกให้เขาไปส่งที่สนามบิน
แคทตัดสินใจที่จะไปหากวางที่สิงคโปร์แทนที่จะกลับไปหาพ่อแม่ที่บ้าน เพราะถ้าเธอกลับไปแบบนี้พ่อกับแม่ต้องไม่สบายใจแน่ๆ ดีนะที่เธอเอาพาสร์ปอตใส่กระเป๋าสะพายไว้จึงไม่มีปัญหา ส่วนเสื้อผ้าค่อยไปหาซื้อเอาที่นั่น
เมื่อถึงสนามบินแคทเปิดมือถือแล้วโทรบอกกวางให้มารับที่สนามบิน
กวางแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เขารู้ว่าเธอต้องมีปัญหาแน่ๆไม่อย่างนั้นคงไม่มากะทันหันแบบนี้
เมื่อโทรหากวางแล้วแคทก็ปิดมือถืออีกครั้ง ตอนที่เธอเปิดมือถือมีการเตือนว่ามีสายโทรเข้ามาเป็สิบๆสาย ข้อความไลน์อีกเกือบร้อยข้อความแต่เธอก็ไม่ได้กดเข้าไปดูเลย
แคทมาถึงสิงคโปร์ตอนใกล้จะมืดแล้ว กวางมารอรับอยู่ตรงทางออกของผู้โดยสาร
กวางเดินเข้ามากอดแคทแต่ไม่ถามอะไรแล้วพาเธอขึ้นรถขับตรงไปที่คอนโดของเขา แต่ก่อนที่จะถึงคอนโดแคทบอกให้กวางแวะห้างแถวๆนั้นเพราะเธอจะซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัว กวางก็พาเธอไปซื้อของจนครบและหาข้าวกินกันก่อนที่จะกลับไปที่คอนโด
เมื่อถึงคอนโดกวางก็ให้แคทนอนที่ห้องนอนสำหรับแขก แล้วบอกให้แคทพักผ่อนให้สบายใจก่อนแล้วค่อยคุยกัน
ปรินกับทุกคนพยายามติดต่อแคทแต่ติดต่อไม่ได้กำลังไม่สบายใจเป็อย่างมาก
ป้ามลเองพอรู้ข่าวก็เป็ห่วงแคทมาก ส่วนปรินนั้นไม่กินไม่นอน เขาอยากโทรไปถามพ่อของแคทว่าเธอกลับไปที่นั่นหรือป่าว แต่มายด์บอกกับเขาว่าแคทคงไม่กลับไปแน่ๆ เพราะถ้ากลับไปพ่อกับแม่ต้องไม่สบายใจ ตอนนี้ทุกคนจึงทำได้แค่รอให้แคทติดต่อกลับมาเท่านั้น
เช้าวันรุ่งขึ้นกวางโทรไปลางานที่บริษัท เขาไม่อยากทิ้งแคทไว้คนเดียว
กวางเตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้วก็ไปเรียกแคทมากิน
หลังจากที่กินข้าวเช้ากันแล้วแคทก็เดินออกมานั่งที่ระเบียงและมองออกไปข้างนอก กวางเดินมายืนข้างๆเธอ
“พี่แคท พร้อมจะเล่าให้ผมฟังได้หรือยังคับ”กวางถาม
“…………”แคทเงียบ
“ถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่เป็ไรคับ เอาให้พี่สบายใจก่อน”กวางบอกยิ้มๆ
“เจ๊ดีขึ้นแล้ว เจ๊จะเล่าให้ฟัง”แคทบอก แล้วเธอก็เล่าเื่ทั้งหมดให้กวางฟังอย่างละเอียด
แคทไม่เคยปิดบังน้องเธอจึงพูดถึงความรู้สึกของเธอที่มีต่อเื่นี้ด้วย หลังจากที่แคทเล่าจบกวางก็อมยิ้ม
“ยิ้มอะไร มีอะไรน่าขำเหรอ”แคทถาม
เธอเห็นกวางยิ้ม
“ผมเพิ่งเคยเห็นพี่แคทหึง นี่เป็ครั้งแรกเลยนะ”กวางบอก
“เจ๊ไม่ได้หึง เจ๊ไม่ชอบที่เขาไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ นี่ขนาดยังไม่ได้เป็อะไรกันนะ สงสัยว่าคงไม่ต้องเป็แล้วล่ะ”แคทพูด
“ใจเย็นๆสิพี่ เท่าที่ผมฟังจากที่พี่เล่ามา และจากที่ผมรู้จักพี่ปริน ผมว่ามันต้องเข้าใจอะไรกันผิดแน่ๆ”กวางพูด
“เห็นกับตาจะบอกว่าเข้าใจผิดนี่นะ เราเข้าข้างเขาน่ะสิ”แคทโวย
“พี่แคท ผมว่าพี่รู้จักพี่ปรินดีกว่าผม พี่ลองคิดทบทวนดูให้ดีว่าั้แ่พี่รู้จักกับพี่ปรินมา ก่อนที่จะมาเป็แฟนกันพี่เขาเคยมีนิสัยแบบนี้เหรอ หลังจากทบทวนแล้วพี่ก็จะเข้าใจเอง ว่าคนที่ทำอะไรหลายอย่างให้พี่ั้แ่ที่พี่ยังไม่รู้ว่าเขาชอบ จนกระทั่งมาเป็แฟนกันเขาเป็คนยังไง ค่อยๆคิดไปนะพี่ ไม่ต้องรีบเดี๋ยวผมลงไปซื้อของข้างล่างก่อน”กวางพูด
แล้วเขาก็เดินออกไปจากห้อง
กวางเดินออกไปแล้ว แคทยังยืนอยู่ที่เดิม เธอคิดถึงคำพูดของน้อง ใช่เธอรู้จักปรินมานานั้แ่เธอยังไม่รู้ว่าเขาแอบชอบเธอ เขาทำดีกับเธอมาตลอดสิ่งที่เขาทำให้เธอเรียกว่าเสมอต้นเสมอปลาย เขาเคยเป็ห่วงเธอยังไงก็ยังคงเป็แบบนั้นหรืออาจจะมากกว่าเดิมอีก เขาจะเป็ทุกข์เป็ร้อนแทนเธอในทุกเื่ เื่เ้าชู้นี่พูดจริงๆแบบไม่ใช้แต่อารมณ์เขาไม่เคยทำเ้าชู้กับใครเลยสักครั้ง ขนาดผู้หญิงเดินเข้าหายังหลบเลย แล้วคนอย่างเขาน่ะเหรอที่จะยอมยืนเฉยๆให้ผู้หญิงมาจูบ มันต้องมีเื่เข้าใจผิดแน่ๆ สิ่งที่เราเห็นอาจไม่ใช่อย่างที่เราคิดก็ได้ เมื่อคิดได้อย่างนี้แคทก็โล่งใจมากๆ เธอสบายใจขึ้นแล้ว แต่เธอก็ยังนึกเคืองนิดๆที่เขาไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้
เช้าแล้วแต่ปรินไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เขาเป็ห่วงแคทและยังกังวลว่าเธอจะไม่ให้อภัยเขาและมันอาจร้ายแรงถึงขั้นไม่ยอมหมั้นกันเขาอีกด้วย ปรินนั่งอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืน เขาได้แต่คิดไปว่าแคทจะไปที่ไหนได้อีกถ้าไม่กลับไปบ้าน แต่เขาตัดสินใจแล้วว่าถ้าวันนี้เธอยังไม่ติดต่อมาและไม่มีข่าวของเธอเขาจะไประยอง ไม่ว่าเธอจะไปที่นั่นหรือไม่ก็ตามยังไงเขาก็ต้องไปขอโทษพ่อกับแม่ของแคทที่เขาเป็สาเหตุที่ทำให้เธอหายไป
ครืด ครืด เสียงมือถือของปรินดังขึ้น ปรินรีบหยิบมาทันทีเขาภาวนาให้เป็แคทโทรมา แต่ไม่ใช่เป็กวางที่โทรมา
“ฮัลโหล กวาง”เสียงปรินออกเหนื่อยๆ
“สวัสดีคับพี่ปริน ได้ยินเสียงพี่แบบนี้ แสดงว่าไม่ได้นอนทั้งคืนแน่ๆใช่มั้ยคับ”
“กวางรู้ได้ยังไง ว่าพี่ไม่ได้นอนหรือว่า…”ปรินพูดเสียงเบา
“ก็ ต้นเหตุที่ทำให้พี่ปรินไม่ได้นอน มาอยู่กับผมที่นี่น่ะสิคับ”
“กวางว่าอะไรนะ แคทอยู่กับกวาง? ั้แ่เมือไหร่”ปรินพูดน้ำเสียงตื่นเต้น
“พี่แคทมาหาผมที่นี่ั้แ่เมื่อวานตอนเย็นคับ แต่ที่ผมไม่ได้โทรไปบอกพี่เพราะตอนนั้นพี่แคทยังไม่ยอมเล่าอะไรให้ผมฟัง และผมก็ไม่กล้าถาม พี่แคทเพิ่งจะเล่าให้ฟังเมื่อกี้นี้แหละคับ”
“กวาง พี่ขอโทษเป็เพราะพี่เองที่ทำให้แคทต้องหนีไปแบบนั้น”ปรินบอก น้ำเสียงรู้สึกผิด
“เท่าที่ผมฟังจากพี่แคท ผมว่ามันน่าจะเป็การเข้าใจผิดกันมากกว่าใช่มั้ยคับ”
“คือว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อโมนิก้าเขาเป็ลูกสาวของเพื่อนพ่อพี่ เธอคงจะชอบพี่แต่พอพี่บอกว่ามีแฟนแล้วและกำลังจะหมั้น เขาก็เลยขอจูบลาเป็ครั้งสุดท้าย กวางก็คงพอจะรู้ว่ามันเป็ธรรมเนียมของฝรั่งพี่ไม่ได้คิดอะไร แต่แคทก็เข้ามาเห็นพอดีเื่มันก็มีแค่นี้”ปรินพูด
“ผมก็นึกแล้วว่ามันต้องมีอะไรสักอย่าง เื่นี้จะโทษพี่ปรินก็ไม่ได้ ส่วนพี่แคทจะโกรธก็ว่าไม่ได้ เอาเป็ว่าผมจะช่วยพูดให้ก็แล้วกันนะคับ”
“แล้วตอนนี้กวางไม่ได้อยู่กับแคทเหรอ”ปรินถาม
“ป่าวคับ ผมลงมาข้างล่าง ปล่อยให้พี่แคทได้คิดทบทวนอะไรบ้าง แล้วผมก็โทรบอกพี่นี่แหละ ผมรู้ว่าป่านนี้ทางนั้นคงวุ่นวายน่าดูแล้ว”
“นี่พี่ก็ตั้งใจว่าถ้าแคทยังไม่ติดต่อกลับมา พรุ่งนี้พี่จะไประยอง พี่เป็ห่วงจนจะบ้าตายแล้ว งั้นพี่ไปที่กวางนะอยากไปอธิบายให้แคทฟังเร็วๆ”ปรินบอก
“ผมว่าพี่ปรินอย่าเพิ่งมาดีกว่าคับ ให้พี่แคทได้อยู่คนเดียวก่อนดีกว่า”
“ทำไมล่ะ พี่อยากเจอแคทจะแย่แล้ว”ปรินถาม
“พี่แคทเขาบอกว่าพี่ผิดสัญญาที่ให้ไว้ใช่มั้ยคับ”
“ใช่ พี่เคยสัญญาว่าจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาใกล้อีก นี่กวางคิดว่าแคทโกรธพี่เื่นี้มากใช่มั้ย”
“พี่แคทเป็คนที่รักษาสัญญา และคำพูด แต่นั่นก็ทำให้เขาเกลียดคนที่ไม่รักษามันเหมือนกัน ผมถึงยังไม่อยากให้พี่มาเพราะถึงมาตอนนี้ก็คงจะง้อยากอ่ะคับ”
“ไม่ว่าจะยากแค่ไหน พี่ก็ต้องง้อแคทให้ได้ ไม่ว่าเธอจะโกรธพี่แค่ไหนก็ตาม ขอแค่ให้พี่ได้เห็นหน้าแคทแค่นั้นอะไรพี่ก็ทำได้หมด นะกวางให้พี่ไปหาแคทเถอะ”
“ผมเข้าใจคับ งั้นก็ตามใจพี่ปรินแล้วกัน มาถึงเมื่อไหร่ก็บอกนะคับเดี๋ยวผมไปรับ”
“ขอบใจกวางมาก พี่จะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย แค่นี้นะแล้วเจอกัน”ปรินวางสาย
ปรินรีบอาบน้ำ แต่งตัวและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เขาโทรไปจองตั๋วเครื่องบินแล้ว
ปรินหิ้วกระเป๋าเดินทางลงมาข้างล่าง พ่อ แม่ ปรางต่างหันมามอง ทุกคนรู้ว่าเขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
“ปรินจะไปไหนลูก”แม่ถาม
“แคทอยู่ที่สิงคโปร์กับกวางคับ ผมจะไปหาเธอ”ปรินบอก
“จริงเหรอลูก หนูแคทติดต่อมาแล้วใช่มั้ย แม่ละโล่งอก”แม่ถอนหายใจ
“แคทไม่ได้โทรมาหรอกคับ กวางโทรมาบอก แคทคงจะไม่หายโกรธผมง่ายๆแน่ ผมจะไปง้อเธอคับ”ปรินบอก
“ไปเถอะลูก ไปตามหนูแคทกลับมา พ่อว่าหนูแคทเป็คนมีเหตุผลคงจะไม่โกรธนานหรอก”พ่อพูด
“ใช่คับ แคทเป็คนมีเหตุผล แต่ปัญหามันอยู่ที่ผมเป็คนผิดสัญญากับเธอ ไม่รู้ว่าแคทจะยกโทษให้ผมมั้ย แต่ไม่ว่ายังไงผมก็จะต้องง้อเธอให้ได้”ปรินบอกหน้าเศร้า
“สู้ๆนะคะพี่ปริน ปรางเชื่อว่าพี่ปรินทำได้อยู่แล้ว”ปรางบอก เธอส่งยิ้มให้เขา
“ขอบใจมาก ผมไปก่อนนะคับเดี๋ยวไม่ทันเครื่อง”ปรินบอก
“ขอให้โชคดีนะลูก เดินทางปลอดภัยนะ”แม่บอก
“ขอบคุณคับ”ปรินบอกแล้วเดินออกไปขึ้นรถที่ลุงยอดจอดรออยู่แล้ว
กวางเมื่อวางสายจากปรินก็เดินไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ต และก็กลับขึ้นไปที่ห้องของเขา
กวางเห็นแคทยังยืนอยู่ที่ระเบียง เขาเอาของที่ซื้อมาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าวแล้วเดินไปยืนข้างแคท
“ได้คำตอบหรือยังพี่แคท”กวางมองหน้าเธอ
“ได้แล้วล่ะ ขอบใจเรามากนะที่เตือนสติ
เจ๊”แคทหันมายิ้มให้เขา
“งั้นพี่แคทก็หายโกรธพี่ปรินแล้วล่ะสิ”
“โดยรวมก็หายแล้ว แต่เจ๊ยังโกรธที่เขาผิดสัญญากับเจ๊ กวางก็รู้ว่าเจ๊ไม่ชอบคนที่ไม่รักษาคำพูดที่สุด”
“พี่แคทคับ พี่ปรินเขาอาจจะไม่ตั้งใจที่จะผิดสัญญาก็ได้นี่คับ”
“ไม่รู้ล่ะ เจ๊ไม่ยกโทษให้เขาง่ายๆแน่”
“พี่จะไม่ลองฟังเหตุผลที่เขาผิดสัญญาหน่อยเหรอคับ”
“เจ๊ยังไม่อยากฟังและก็ยังไม่อยากเจอเขาตอนนี้”
“ตกลงว่าพี่แคทจะยังไม่กลับไปใช่มั้ยคับ”
“เจ๊ว่าจะอยู่ต่ออีกสัก2วัน กวางก็ไปทำงานเถอะไม่ต้องอยู่เป็เพื่อนเจ๊หรอก”
“ไม่เป็ไรคับ วันนี้ผมลาแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไป แล้วพี่แคทอยากไปเที่ยวที่ไหนมั้ยผมจะพาไป”
“ไม่ล่ะ ขอพักอยู่เฉยๆดีกว่า”
“ตามใจคับ ถ้าพี่แคทเบื่อที่หน้าทีวีมีหนังสือให้อ่านนะ ผมขอไปตรวจงานในห้องก่อน”
“ขอบใจมาก ไปเถอะ”
กวางยิ้มให้กับแคทแล้วหันหลังเดินไปที่ห้องของเขา จริงอย่างที่เขาคิดแคทโกรธที่ปรินผิดสัญญาที่ให้ไว้ งานนี้ปรินคงต้องเหนื่อยหน่อยล่ะแต่คงไม่มาก เพราะแคทเองก็คงไม่ได้โกรธมากนัก
กวางอมยิ้มแคทไม่ยอมกลับไม่อยากเจอปรินแต่ปรินกำลังจะมาที่นี่ เขาไม่บอกแคทหรอกถ้าเธอรู้ตอนนี้เขาอาจจะไม่รอด ให้ปรินมาก่อนแล้วให้ได้เจอกันเองก็แล้วกัน กวางยิ้มกับตัวเองแล้วเดินเข้าห้องไป
3K
