ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        Episode 10 (ตอนจบ): เงาในเนื้อผึ้ง (The Shadow in the Wax)

        แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้าเหนือแม่น้ำป่าสัก ควันจางๆ ยังคงพวยพุ่งออกจากหน้าต่างโรงพยาบาลร้าง ทีมพิสูจน์หลักฐานและรถพยาบาลระดมกำลังเข้าเคลียร์พื้นที่ ดร.ณัฐ ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันทีภายใต้การคุ้มกันอย่างหนาแน่น ส่วนร่างของ “หมออัครจำลอง” ถูกบรรจุลงในถุงซิปหนาเพื่อส่งไปชันสูตรด้วยเทคนิคขั้นสูง

        ไอริณยืนพิงรถจี๊ปคู่ใจ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืด สายตาของเธอทอดมองไปยังซากหุ่นขี้ผึ้งที่ถูกเข็นออกมาจากอาคาร

        “พี่ไอริณครับ...” พิธาเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางอ่อนเพลียแต่แฝงความตื่นเต้น “ผลตรวจไมโครชิปเบื้องต้นออกมาแล้วครับ มันเป็นเทคโนโลยีส่งสัญญาณคลื่นสมองระยะไกล ที่สามารถควบคุมหุ่นจำลองชีวภาพ (Bio-synthetic) ได้จากที่ไหนก็ได้ในโลก และที่น่ากลัวกว่านั้น...”

        พิธายื่นแท็บเล็ตให้เธอ “รหัสต้นทางของโปรแกรมนี้... มันถูกส่งมาจากเซิร์ฟเวอร์ในเขตเศรษฐกิจพิเศษที่ไม่มีใครเข้าไปตรวจสอบได้ และมันถูกจดทะเบียนในชื่อบริษัท ‘พิกุลโกลบอล เซอร์วิส’"

        ไอริณขมวดคิ้ว “แล้วเรื่องยาเสพติดกับสมบัติของคุณหลวงวิชิตล่ะ?”

        “หายเกลี้ยงครับพี่” พิธาส่ายหัว “ในห้องลับใต้โรงพยาบาล เราพบร่องรอยการขนย้ายหีบไม้โบราณและแล็บผลิตยาที่เพิ่งถูกรื้อถอนไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่เราจะมาถึง ดูเหมือนว่าฆาตกรที่เราสู้ด้วยเมื่อคืน เป็นแค่ ‘ตัวถ่วงเวลา’ เพื่อให้พวกมันขนของหนีไป”

        ไอริณนิ่งเงียบไป เธอเดินกลับเข้าไปในตัวอาคารอีกครั้ง ตรงไปยังห้องผ่าตัดที่เกิดเหตุ พื้นห้องยังคงมีรอยขี้ผึ้งสีเหลืองหม่นติดอยู่ เธอใช้เท้าเขี่ยแผ่นหน้ากากที่ละลายของคนร้ายขึ้นมา และสังเกตเห็นบางอย่างที่เธอพลาดไปในตอนแรก

        ที่หลังแผ่นหน้ากากซิลิโคน มีตัวอักษรเล็กๆ สลักไว้ด้วยเลเซอร์: "Model No. 007: Irin's Shadow"

        หัวใจของไอริณเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่แค่การปั้นหุ่นตามความหลงใหล แต่มันคือการ "ผลิตหุ่นยนต์สังหารรุ่นต้นแบบ" ที่ใช้รูปลักษณ์ของเธอและคนรอบข้างเพื่อทำภารกิจแทรกซึม!

        ปมปริศนาสุดท้าย: ข้อความจากเงามืด

        ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของไอริณดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่ระบุที่มา เมื่อเธอกดรับ กลับไม่มีเสียงพูด... มีเพียงเสียงดนตรีไทยเดิม "เพลงโหมโรง" ที่เบาหวิวและเสียงลมพัดสอดแทรก

        เธอกดตัดสาย แต่เพียงอึดใจเดียว ข้อความภาพถูกส่งตามมา

        มันคือรูปถ่ายของไอริณในนาทีนี้เอง... รูปที่เธอยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลร้าง ถ่ายจากมุมสูงของยอดเจดีย์เก่าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม และมีข้อความกำกับใต้ภาพว่า:

        > “ขอบคุณที่ช่วยทดสอบประสิทธิภาพของระบบ รุ่นต่อไปจะไร้ที่ติยิ่งกว่านี้... แล้วเจอกันที่ ‘คอลเลกชันถัดไป’ นะแม่สาวผิวแทน - A.”

        > 

        ไอริณเงยหน้าขึ้นมองไปยังยอดเจดีย์ที่อยู่ไกลออกไป เธอเห็นเงาร่างคนสวมชุดหนังสีดำยืนเด่นชัดอยู่บนนั้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไปในเงามืดของโบราณสถาน

        บทสรุป: การเริ่มต้นใหม่ของการล่า

        ไอริณพับแท็บเล็ตปิดลง ความอ่อนล้าหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณนักล่าที่พลุ่งพล่าน เธอเดินกลับไปที่รถแล้วสวมแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าและขี้ผึ้ง

        “พิธา... คดีหุ่นขี้ผึ้งฆาตกรอาจจะปิดลงในหน้าหนังสือพิมพ์เช้านี้” ไอริณพูดขณะสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม “แต่สำหรับเรา... มันคือจุดเริ่มต้นของการตามหา ‘The Collector’ ตัวจริง”

        “พี่จะไปไหนครับ?” พิธาถามขณะรีบกระโดดขึ้นรถ

        “ไปที่ที่พวกมันทิ้งรอยเท้าไว้... ในเขตเศรษฐกิจพิเศษนั่นแหละ” ไอริณเหยียบคันเร่ง รถจี๊ปพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินและกลิ่นดอกพิกุลที่ค่อยๆ จางหายไปในลมยามเช้า...

        (The End... for now... ?!)

        **นักอ่านที่สนใจอยากจะอ่านเรื่องราวต่อเนื่องจากตอนนี้ สามารถอ่านต่อได้ในภาค 'ไอริณ ๒๕๖๙ ภาคพิเศษ The Mirrors War' ได้ทันทีครับ ซึ่งในภาคพิเศษ ผมจะขยายให้เป็นเหตุการณ์ใหญ่ๆ เหมือนดูหนังโรงกันเลย**

        **สำหรับนักอ่านที่ชอบการสืบสวนแบบเป็น Series สามารถติดตามอ่าน Series ใหม่ ได้จากที่นี่เลย ไม่นานเกินรอ จะอัพตอนใหม่แล้วครับ**