ยามที่ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกซือคงก็แบกตะกร้าสานหนักอึ้งเต็มไปด้วยข้าวสาร แป้ง และเกลือเดินเข้ามาในเขตหมู่บ้าน
ทันทีที่เข้าเขตหมู่บ้านก็มีเสียงะโดังมาจากริมนา “คงเกอ! บ้านท่านไฟไหม้ รีบไปดูเร็ว!”
ซือคงสะดุ้งราวกับิญญาหลุดจากร่าง
เขาวิ่งขึ้นเนินราวกับเหาะประหนึ่งตะกร้าที่แบกอยู่เบาราวปุยนุ่น ลมหายใจหอบกระชั้น แววตาตื่นตระหนกแม้แต่ใบหน้าสีทองแดงยังซืดเซียวราวไร้โลหิต
เมื่อก้าวขึ้นเนินเห็นชาวบ้านมุงกันอยู่เต็มไปหมด ความคิดอัปมงคลถาโถมเข้ามา
“หลันเอ๋อร์! เสี่ยวหลง!”เขาะโสุดเสียง ก้องสะท้อนจนูเาด้านหลังะเื
ชาวบ้านพากันหยุดมองเสียงใครบางคนเอ่ยขึ้น “ซือฟู่![1]ท่านกลับมาแล้ว!”
แต่เขาไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น
สายตาสั่นไหวกวาดหาภรรยาและลูก แต่ละย่างก้าวหนักอึ้งดุจถูกพันธนาการด้วยตรวนหนาหนักกระทั่งเสียงแ่เบาหนึ่งดังขึ้น
“ท่านพี่...”
ซือคงสะท้านขึ้นทั้งร่างรีบมองไปทางแคร่ด้านหลัง เห็นจูซื่อนั่งอยู่ ดวงใจพลันคลายลงวูบความยินดีเอ่อท้นจนแขนขาอ่อนแรงแทบยืนไม่อยู่
“ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว”
เสียงเล็กๆ ดังมาจากอีกมุม บุตรชายกำลังหาบน้ำมาพร้อมกับเด็กหนุ่มในหมู่บ้านเขาก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ยามเรียกชื่อบุตร น้ำเสียงยังแตกพร่าสั่นไหวไม่คลาย “เสี่ยวหลง”
ลมหายใจเฮือกยาวถูกพ่นออกมาร่างใหญ่โงนเงนเล็กน้อย เหมือนความตึงเครียดตลอดทางถูกปลดปล่อยออกไปในคราวเดียว ความร้อนรนในอกค่อยๆ สงบลง
“ไม่เป็ไรแล้วล่ะ ทั้งคู่ปลอดภัยดี”ผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาตบบ่าเขาเบาๆ “ส่วนเื่บ้าน จะสร้างใหม่บนพื้นที่เดิมหรือจะย้ายไปปลูกที่อื่น ชาวบ้านก็จะมาลงแรงช่วย”
“ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านที่ช่วยพวกนางสองแม่ลูกไว้”ซือคงประสานมือโค้งต่ำอย่างซาบซึ้ง
ผู้ใหญ่บ้านจับมือเขาไว้ พลางเอ่ย“ซือฟู่เกรงใจไปแล้ว ท่านช่วยชาวบ้านไว้มากมายเครื่องมือเหล็กพวกนี้ไม่ใช่ของหาซื้อง่าย แต่เพราะได้ท่านช่วยทำให้ ชาวบ้านเราจึงได้มีเครื่องไม้เครื่องมือทำเกษตรอาวุธล่าสัตว์หาเลี้ยงชีพได้อย่างทุกวันนี้ เมื่อถึงคราวท่านลำบากพวกเราต้องช่วยเหลือสุดความสามารถอยู่แล้ว”
ซือคงก้มหน้าไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
“โชคยังดีโรงตีเหล็กไม่ได้รับความเสียหาย ข้ากับภรรยาและลูกจะย้ายไปอยู่ที่นั้นเป็การชั่วคราวสร้างบ้านต้องใช้เงิน แต่หลันเอ๋อร์ก็ขาดยาไม่ได้ หากข้าพร้อมเมื่อไหร่จะบอกผู้ใหญ่บ้านทันที”
ผู้ใหญ่บ้านมีท่าทีลังเล แต่สุดท้ายก็ถอนใจยาวพลางพยักหน้า“เอางั้นก็ได้ ข้ารู้ท่านเป็คนดื้อรั้นคนหนึ่ง ต่อให้ข้าและชาวบ้านเสนอให้ยืมเงินท่านก็คงไม่รับ”
ซือคงคำนับผู้ใหญ่บ้านราวกับยอมรับคำพูดเขากลายๆก่อนจะเดินเข้าไปหาภรรยาที่นั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าสตรีด้วยความเป็ห่วงทันที
ความผูกพันของทั้งคู่ทำให้ผู้พบเห็นต่างอดยิ้มไม่ได้
ค่ำนั้นชาวบ้านทั้งหลายที่มาช่วยงานต่างอยู่กินอาหารค่ำร่วมกันก่อนจะแยกย้ายกลับไปเมื่อราวยามซวี[2]
คืนนั้นครอบครัวสกุลซือย้ายข้าวของที่ยังพอใช้ได้มาพำนักที่โรงตีเหล็ก
ซือคงจัดห้องพักด้านในของโรงตีเหล็กให้กลายเป็ห้องนอนอีกครั้งเตียงเตาหลังเก่ายามนี้ปูด้วยฟูกนอนสำหรับสามคนพ่อแม่ลูกราวกับได้ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนตอนที่ยังไม่ได้สร้างบ้าน เพียงแต่ยามนี้บุตรชายไม่ใช่ทารกแบเบาะอีกแล้ว
ซือเฟิงหลงเปิดม่านเข้ามาในห้อง พลางก้มมองเสื้อผ้าชุดใหม่ที่บิดาซื้อมาฝาก
“ท่านพ่อ เสื้อตัวนี้งามเกินไปแล้วข้าใส่ทำงานข้างเตาหลอมมันต้องขาดเป็รูแน่เลย”
รอยยิ้มของซือคงจางลง คำพูดซื่อๆของบุตรชายราวกับดาบเล่มหนึ่งทิ่มแทงใจ แค่เสื้อผ้าฝ้ายอย่างธรรมดาเท่านั้นบุตรชายของเขากลับบอกว่าเป็ของดีจนทำใจใส่ทำงานไม่ได้เสียแล้ว
ปกติเขาดูแลลูกเมียอย่างไรกันแน่?
“เ้าไม่ต้องอดทนขนาดนั้นก็ได้พ่อเ้าไม่ได้ยากจนเพียงนั้น ข้าแค่ตีดาบกระบี่ไม่กี่เล่มก็ได้เงินมาแล้ว”เขาลูบศีรษะบุตรชายพลางเอ่ยปลอบโยน
“แต่กว่าจะตีดาบได้สักเล่มท่านพ่อต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด ข้าไม่อาจใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้” ซือเฟิงหลงตอบพลางหันไปยกหินผลึกก้อนเท่าชามออกจากกล่องใส่ของมาวางไว้ข้างหมอน
ซือคงชะงัก ตามองหินผลึกนิ่งนาน “ลูกไปเอาหินก้อนนี้มาจากไหน”
เด็กชายอ้ำอึ้งตอบไม่เงยหน้ามาสบตาดังเคย “ท่านแม่เก็บมาจากแม่น้ำ... เห็นว่ามันสวยดีจึงเอามาให้ข้าเล่นขอรับ”
ซือคงมองดูหินสลับกับบุตรชายเขาหรี่ตาลงขณะเอื้อมมือไปแตะหิน ประกายในดวงตาคมสว่างวาบทว่าเสียงพูดกลับราบเรียบ “อืม... ของที่ท่านแม่เ้าให้ ก็เก็บไว้ให้ดี”
“ขอรับ” เฟิงหลงเห็นว่าบิดาไม่เอ่ยอะไรเกี่ยวกับหินผลึกอีกจึงแอบถอนใจเบาๆ แล้วเอนกายลงนอน
“หลับเถอะ”
ฝ่ามือใหญ่ของผู้เป็พ่อเอื้อมมาแตะหน้าผากบุตรชายแ่เบาราวกับจะกล่อมเขาให้หลับฝันดี เด็กชายพลิ้มตาหลับลงช้าๆ เข้าสู้ห้วงของการหลับไหลอย่างรวดเร็ว
ทว่าซือคงกลับขมวดคิ้ว สีหน้าหนักอึ้งกังวล
“หรือนี่จะเป็ลิขิต์ที่คนตัวเล็กๆ เช่นข้าก็ไม่อาจขัดขวางได้”
เสียงเดินดังขึ้นอย่างแ่เบาจากนอกห้องซือคงรีบลุกขึ้นไปเปิดม่านประตู ร่างแบบบางของจูซื่อกำลังถือตะเกียงเดินใกล้เข้ามานางห่มผ้าไว้ชั้นหนึ่ง ไอน้ำปกคลุมรอบตัวและเส้นผมเปียกชื้นหลังจากการอาบน้ำ
“เหตุใดสระผมตอนกลางคืนอีกแล้วมานี่ข้าจะเช็ดผมให้” ซือคงรีบเข้าไปประคองภรรยา และฉวยตะเกียงมาถือไว้เอง
หญิงสาวไม่ขัดความ้าสามีนางปล่อยให้เขาพยุงไปนั่งที่เตียง “ข้าทั้งถูกเขม่าไฟรม ทั้งถูกน้ำป่าพัดจะไม่ให้ชำระกายได้อย่างไร”
มือใหญ่ที่กำลังซับผมเปียกของภรรยาชะงัก“น้ำป่า? น้ำป่ามาจากไหน”
“ท่านพี่คงไม่ทราบไฟไหม้เรือนเราหนักมาก น้ำที่ตักจากลำธารคงไม่อาจดับไฟได้ทัน โชคดีที่ฝนตกลงมา”
ไม่รู้คำพูดใดไปสะกิดความคิดของชายหนุ่มเขาเลื่อนปลายนิ้วไปที่ลำคอของภรรยาจูซื่อคล้ายเข้าใจว่าเขากำลังหาอะไรจึงตอบเสียงเบา “จี้ที่ท่านพี่ให้ข้าไว้มันแตกเสียแล้ว”
สิ้นคำจูซื่อบรรยากาศภายในห้องก็ลดฮวบลงทันใด ดวงตาของซือคงคล้ายปกคลุมด้วยม่านหมอกชั้นหนึ่ง
“มีคนแตะต้องเ้าใช่หรือไม่หลันเอ๋อร์บอกข้า บุรุษผู้นั้นเป็ใคร? ข้าจะสับมันเป็หมื่นชิ้น” น้ำเสียงของเขาเรียบเย็นทว่าไม่ทิ้งความแข็งกร้าว
เขามองภรรยาแน่วนิ่งแต่ก็คล้ายไม่ได้มองนาง ดุจดังว่าผู้ที่เขากำลังมองอยู่คือผู้อื่น
จูซื่อชะงักอึ้ง นางลูบลำคอของตนเองเบาๆแววตาสั่นไหวขณะมองสามีราวกับไม่เคยเห็นเขาที่เป็เช่นนี้มาก่อน “ไม่มีใครแตะต้องข้าท่านเอ่ยเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
ซือคงสะดุ้ง คล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทางน่ากลัวออกมาเปลวไฟในดวงตาของเขาค่อยๆ มอดดับลง ปรากฏแววสำนึกผิดขึ้นแทนที่
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่...เพียงแต่ จี้นี้จะไม่แตกเองโดยไม่มีสาเหตุจะต้องเป็แรงมือของบุรุษจึงจะทำมันแตกได้ หลันเอ๋อร์...ข้าไม่ได้สงสัยในความบริสุทธิ์ของเ้าจริงๆ”
เขารั้งร่างบางมากอดแนบอกลูบหลังปลอบโยนภรรยาอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงละล่ำละลัก“หลันเอ๋อร์ข้าเพียงกลัวว่าเ้าจะได้รับอันตราย เชื่อข้า”
จูซื่อเอนกายซบอกกว้างโอบแขนรอบเอวสอบ “ข้าไม่ได้อยากปิดบังอะไรท่านจริงๆแต่ตอนนั้นข้าหน้ามืด แม้แต่แรงจะลุกไปช่วยเสี่ยวหลงยังไม่มี รู้ตัวอีกครั้งก็คือตอนที่น้ำท้วมแล้ว”
“ไม่เป็ไร ข้าเชื่อหลันเอ๋อร์”ฝ่ามือใหญ่ลูบเบาๆ บนเส้นผมชื้นๆของนาง ลูบเพียงไม่กี่ครั้งก็มีไอน้ำลอยขึ้น เส้นผมที่เคยเปียกชื้นก็แห้งสนิทราวกับเป่าด้วยลมร้อน
ซือคงมองผ่านหน้าต่างไปที่ดวงจันทร์ซีดหม่นดวงตาคมส่องประกายราวคมมีด
ฟังจากคำพูดของภรรยา และบทสนทนาของชาวบ้านเขาก็พอจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เ้าพวกสกุลจูเหม็นเน่าเ่าั้เขาควรเผาพวกมันให้กลายเป็จุลมหาจุลไปเลยดีหรือไม่?!
ครอบครัวสกุลซือปลอบโยนกันอย่างอบอุ่นแต่บ้านสกุลจูทางตอนใต้กลับวุ่นวายมาครึ่งค่อนวันแล้ว
เสียงร้องโหยหวนดังมาจากห้องนอนด้านหนึ่งสลับกับเสียงสบถด่าฟังไม่ได้ศัพท์ของจูถงดังอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย “หมอ! เมื่อไรหมอจะมาสักที ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว! แขนข้า! แผลมันลามขึ้นมาอีกแล้ว!”
เหอซื่อมองด้วยแววตาพรั่นพรึงไปที่มือซึ่งเป็แผลพุพองแดงฉานผิวด้านนอกลอกหลุดเปื่อยยุ่ยคล้ายแผลไฟไหม้เดิมทีแผลนี้เป็อยู่แค่ที่ฝ่ามือข้างขวาเท่านั้น แต่พอเวลาล่วงเลยไปแผลก็ยิ่งลุกลามไปเรื่อยๆ
“ท่านพี่อดทนอีกหน่อยท่านพ่อไปตามหมออยู่ ไม่นานก็คงมาแล้ว” นางพยายามเอ่ยปลอบ
จูถงดิ้นพล่านเหงื่อไคลไหลท่วมร่างดวงตาแดงฉานสาดประกายมองภรรยา เค้นเสียงรอดไรฟัน “อดทนๆ ข้าทนมาทั้งวันแล้ว เหตุใดไปนานเพียงนี้แล้วยังไม่กลับไม่ใช่มือเ้าย่อมพูดได้ ไปให้พ้นหน้าข้า ไป!”
สิ้นเสียงสบถด่าอีกระรอกทางด้านประตูหน้าก็มีเสียงด่าดังขึ้นอย่างไม่น้อยหน้า
“เ้าหมอสวะนั่นไม่ยอมมาพวกมันไปรวมกันอยู่ที่บ้านสกุลซือทั้งวัน ข้าเฝ้าขอร้องมันั้แ่บ่ายจนค่ำสุดท้ายมันก็ไม่ยอมมารักษา ซ้ำยังไล่ตะเพิดข้าราวกับหมาตัวหนึ่ง คอยดูเถอะเมื่อไรที่เจิ้นเอ๋อร์ฝึกบำเพ็ญสำเร็จ ข้าจะเผาหมู่บ้านนี้ไม่ให้เหลือซากทีเดียว”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
สิ้นเสียงด่าทอสาปแช่งอย่างวางโต เสียงหัวเราะดุจลมหนาวพัดจากเหมันต์สายหนึ่งก็ดังกึกก้องทุกคนในบ้านต่างพากันชะงัก หันรีหันขวางมองไปรอบๆ
“คนชั่วช้าอยากเป็ใหญ่ คนใจโฉดจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์พวกเ้าช่างมีปณิธารเลวทรามกันทั้งบ้านอย่างแท้จริง เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ข้าจะช่วยรักษาแขนให้บุตรชายเ้า!”
[1] คำเรียกช่างฝีมือในเชิงยกย่อง ในที่นี่ ซือคงเป็ช่างตีเหล็กที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้าน
[2] ยามซวี เท่ากับเวลาประมาณ 19.00-20.59
8K
