ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ

        หลังจากที่เฉินซูเหรินสั่งการบ่าวไพร่ให้จัดเตรียมของรับรองหลี่หมัวมัวเรียบร้อยแล้ว นางก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การประเมินคุณสมบัติความเป็นกุลสตรีตามแบบฉบับต้าถังกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

หลี่หมัวมัวถูกเชิญมายังเรือนหลักอันโอ่อ่าของจวนแม่ทัพ สถานที่ซึ่งปกติแล้วเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาของเฉินซูเหริน บัดนี้กลับเงียบสงบจนน่าอึดอัด นางนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงสง่างาม แผ่นหลังตรง สายตาจับจ้องไปยังเฉินซูเหรินที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ทว่าในดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับซ่อนไว้ซึ่งความเข้มงวดและคาดหวัง

“คุณหนู” หลี่หมัวมัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง “ในฐานะที่ท่านเป็นหลานสาวของแม่ทัพใหญ่ และมีเชื้อสายแห่งราชวงศ์ การประพฤติตนตามครรลองของสตรีจึงเป็นสิ่งที่มิอาจละเลยได้ องค์หญิงทรงห่วงใยในความเป็นอยู่ของท่านยิ่งนัก จึงได้ส่งข้ามาเพื่อดูแล และชี้แนะในสิ่งที่ท่านอาจจะยังขาดตกบกพร่อง”

เฉินซูเหรินประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด “ขอบพระคุณเสด็จแม่ และท่านแม่นมที่เป็นห่วงซูเหริน ซูเหรินยินดีรับคำชี้แนะทุกประการเจ้าค่ะ” แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น ทว่าในใจของนางกลับเต้นระรัวด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง

หลี่หมัวมัวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปยังพรมไหมที่ปูอยู่เบื้องหน้า “เช่นนั้นแล้ว วันนี้เราจะเริ่มต้นด้วยการฝึกฝน อิริยาบถและการเดิน ที่สง่างามตามแบบฉบับกุลสตรีเสียก่อน เชิญคุณหนูแสดงให้ข้าได้เห็นเถิด”

เฉินซูเหรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ นางก้าวเท้าออกไปบนพรมไหม พยายามเดินอย่างช้าๆ ทอดสายตาลงต่ำเล็กน้อย ทว่าท่าทางของนางกลับดูแข็งกระด้าง มิได้อ่อนช้อยงดงามดุจนกยูงรำแพนอย่างที่หลี่หมัวมัวคาดหวัง

“หยุด!” เสียงหลี่หมัวมัวดังขึ้นอย่างเฉียบขาด ทำให้เฉินซูเหรินต้องหยุดชะงักเท้า “แผ่นหลังของท่านมิได้เหยียดตรง ไหล่เกร็ง และก้าวเท้าหนักหน่วงดุจบุรุษออกรบ มิใช่กุลสตรีที่ได้รับการอบรมมาตั้งแต่เยาว์วัย ลองใหม่อีกครั้ง จงจำไว้ว่าทุกย่างก้าวต้องนุ่มนวล ปล่อยตัวตามสบาย ราวกับสายลมที่พัดผ่าน”

เฉินซูเหรินพยายามอีกครั้ง นางตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำให้ดี ทว่าความเคยชินจากการฝึกยุทธกลับฝังลึกอยู่ในร่างกาย ทุกครั้งที่พยายามเดินให้ช้าลง ร่างกายกลับรู้สึกเกร็งและไม่เป็นธรรมชาติ หลี่หมัวมัวได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ

ต่อมาเป็นการทดสอบ “การทำความเคารพ” หลี่หมัวมัวสาธิตท่าทางที่ถูกต้อง ตั้งแต่การยอบกาย การประสานมือ การก้มศีรษะ และการเงยหน้าขึ้นอย่างสง่างาม เฉินซูเหรินพยายามเลียนแบบอย่างตั้งใจ ทว่ามือที่ประสานกันกลับดูแข็งทื่อ การยอบกายก็ดูไม่นุ่มนวล และการเงยหน้าขึ้นก็ดูเร็วร้นจนเกินไป

“การทำความเคารพเป็นการแสดงความเคารพ และความนอบน้อม” หลี่หมัวมัวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงราบเรียบ “มิใช่เพียงแค่การแสดงท่าทาง หากแต่ต้องมาจากใจจริง ท่านต้องแสดงความเคารพต่อผู้ที่อาวุโสกว่า หรือผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าอย่างแท้จริง”

ช่วงบ่ายเป็นการทดสอบ มารยาทบนโต๊ะอาหาร หลี่หมัวมัวจัดเตรียมสำรับอาหารอย่างพิถีพิถัน สอนวิธีการจับตะเกียบ การตักอาหาร การวางช้อน การดื่มชา และแม้กระทั่งการสนทนาบนโต๊ะอาหาร เฉินซูเหรินรู้สึกราวกับตกอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย นางใช้ตะเกียบอย่างทุลักทุเล ตักอาหารหกเลอะเทอะ และไม่รู้ว่าจะต้องกล่าวคำใดเมื่อดื่มชา หรือเมื่อตักอาหารให้ผู้อื่น

“กุลสตรีที่ดีต้องมีความละเอียดอ่อนและใส่ใจในทุกรายละเอียด” หลี่หมัวมัวกล่าวเตือนเมื่อเห็นเฉินซูเหรินทำชาหก “การรับประทานอาหารมิใช่เพียงแค่การเติมเต็มความหิว หากแต่เป็นการแสดงถึงกิริยามารยาทและการให้เกียรติแก่ผู้ร่วมโต๊ะ”

การทดสอบดำเนินไปตลอดทั้งวัน แต่ละหัวข้อล้วนเป็นสิ่งที่เฉินซูเหรินไม่คุ้นเคยและทำได้ไม่ดีนัก ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน นางรู้สึกกดดันและหวั่นวิตกอย่างมาก ยามเมื่อหลี่หมัวมัวจ้องมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง (และผิดหวัง) นางรู้สึกราวกับถูกพิพากษาในทุกการกระทำ

ในช่วงเย็น หลี่หมัวมัวได้ให้เฉินซูเหรินลอง คัดลายมือด้วยพู่กัน และ จัดดอกไม้ ซึ่งทั้งสองสิ่งนี้ก็เป็นสิ่งที่เฉินซูเหรินมิได้ใส่ใจฝึกฝนมากนัก ลายมือที่ออกมาจึงดูแข็งกระด้างขาดความอ่อนช้อย ส่วนการจัดดอกไม้ก็ดูไม่สมดุลและไร้ซึ่งความงามตามแบบแผน

เมื่อสิ้นสุดการทดสอบในวันนี้ หลี่หมัวมัวมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยากจะคาดเดา “วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้เราจะเริ่มต้นกันใหม่”

เฉินซูเหรินยอบกายลาหลี่หมัวมัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเหนื่อยล้า กดดัน และเริ่มตระหนักว่าการเป็นกุลสตรีตามแบบฉบับต้าถังนั้น มิได้ง่ายดายอย่างที่นางเคยคิดไว้เลยแม้แต่น้อย...

…..

ยามอัสดงเคลื่อนคล้อย แสงสีส้มแดงฉาบไล้ท้องฟ้า บัดนี้ย่างเข้าสู่ ปลายยามโหย่วแล้ว แม่ทัพผู้เฒ่าเฉินเหยาจิน ได้รับรายงานว่าหลานสาวสุดที่รักของเขาต้องเข้ารับการทดสอบมหาโหดจาก หลี่หมัวมัว ตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ความสดใสที่เคยมีก็พลันมลายหายไปสิ้น เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าอันเคร่งขรึมของแม่ทัพผู้เฒ่าก็แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลใจอย่างเห็นได้ชัดในแววตา

“เฮ้อ...ยามนี้นางคงเหนื่อยล้าเต็มที” แม่ทัพผู้เฒ่ารำพึงเบาๆ นึกถึงหลานสาวผู้ไม่เคยยอมคนแต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ต่อระเบียบแบบแผนของแม่นม “ข้าซึ่งเป็นปู่ คงต้องทำอะไรเสียบ้างแล้ว”

พลันความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในห้วงคำนึง เขาจึงสั่งให้ กุนซือ คู่ใจไปแจ้งแก่หลี่หมัวมัวว่า 

“ที่เมืองซื่อหยางนั้น ยามค่ำคืนก็สวยงามไม่แพ้ฉางอันเลยแม้แต่น้อย ข้าจักให้ยัยหนูซูเหรินเป็นผู้นำเที่ยว ขอเพียงท่านอย่ากดดันนางมากเกินไปเวลาเดินเที่ยว หลี่หมัวมัวและบ่าวไพร่ที่ตามไปจะได้สนุกสนานมากยิ่งขึ้น” ถ้อยคำของแม่ทัพผู้เฒ่าแม้จะนุ่มนวล แต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจที่หลี่หมัวมัวไม่อาจปฏิเสธได้

ไม่นานนัก บ่าวรับใช้ก็เข้าไปเชิญ คุณหนูเฉินซูเหริน ตามคำสั่งของแม่ทัพผู้เฒ่า เมื่อหลี่หมัวมัวได้ยินคำสั่งจากท่านแม่ทัพผู้เฒ่า ก็จำต้อง ไว้หน้า ยอมโอนอ่อนผ่อนตามอย่างไม่มีทางเลือก นางพยักหน้าเล็กน้อยอนุญาตให้เฉินซูเหรินเตรียมตัว

รถม้าของจวนแม่ทัพอันโอ่อ่าพร้อมทั้งองครักษ์ติดตามคุ้มกัน ก็เดินทางมุ่งหน้าไปยัง ตลาดกลางเมืองซื่อหยาง ยามใกล้สนธยา สองข้างทางเริ่มมีแสงไฟจากโคมส่องสว่างไสว บรรยากาศภายในรถม้ายังคงอบอวลด้วยความ ตึงเครียด

เฉินซูเหริน นั่งนิ่งไม่กล้าหายใจแรง ดวงตาคู่งามจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย แผ่นหลังตรงเหยียดเกร็งตามที่หลี่หมัวมัวเคยสอนมาทั้งวัน นางยังคงประหวั่นพรั่นพรึงว่าตนจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาดไปอีกหรือไม่

หลี่หมัวมัว เห็นดังนั้นก็พลันบังเกิดความกังวลใจในอก แววตาคมกริบของนางอ่อนลงเล็กน้อย พลันคิดขึ้นได้ว่าคุณหนูของนางยังเด็กนัก ควรจะได้เล่นสนุกสนานและผ่อนคลายบ้าง มิใช่ต้องมาถูกกดดันอยู่ตลอดเวลา

นางจึงยื่นมือไปตบเบาๆ บนหลังมือของเฉินซูเหริน เฉินซูเหรินสะดุ้งเฮือก ด้วยความตกใจในคราแรก จะชักมือหนีด้วยความเคยชิน ทว่าหลี่หมัวมัวกลับเอ่ยปลอบนางด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่เฉินซูเหรินไม่เคยได้ยินมาก่อน 

“คุณหนูทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเคร่งเครียด”

เฉินซูเหรินผงกศีรษะรับช้าๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยจนเป็นรอยยิ้มตาหยีอย่างที่เคยทำเมื่อยามมีความสุข แม้จะยังคง หวั่นๆ อยู่ในใจ แต่นางก็เริ่มคลายความตึงเครียดลงไปได้บ้างแล้ว...

รถม้าของจวนแม่ทัพจอดสนิทลง ณ ใจกลางตลาดเมืองซื่อหยางที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน และแสงไฟยามสนธยา เฉินซูเหริน ก้าวลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง พยายามรักษาท่าทีที่หลี่หมัวมัวได้อบรมสั่งสอนมาตลอดทั้งวัน หลี่หมัวมัว และเหล่าบ่าวไพร่ติดตามลงมาเบื้องหลัง ท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ทว่าสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดสายตาของหลี่หมัวมัวคือ ปฏิกิริยาของผู้คน เมื่อเฉินซูเหรินเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดินแคบๆ ของตลาด ไม่ว่าจะเดินไปทางแผงลอยใด หรือร้านค้าร้านไหน ก็จะมีพ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านมากมายพากันเข้ามาทักทายนางอย่างสนิทสนม

“คุณหนูเฉิน! วันนี้ลมอะไรพัดท่านมาที่ตลาดเจ้าคะ?” 

“คุณหนูดูผอมไปนะเจ้าคะ กินอะไรมาบ้างหรือยัง?” 

“คุณหนูซูเหริน เจ้าค่ะ ลองชิมขนมนี้ดูสิเจ้าคะ ข้าเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เลยนะ!”

เสียงทักทายดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย พวกเขาพูดคุยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรอยยิ้มจริงใจ ราวกับนางมิใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่เป็นญาติสนิทมิตรสหายที่คุ้นเคยกันมานาน พ่อค้าแม่ค้าบางคนถึงกับห่อสิ่งของที่ตนเองขาย ไม่ว่าจะเป็นขนม ของกิน หรือแม้กระทั่งเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ ยื่นให้นางโดยไม่คิดเงิน 

เฉินซูเหริน พยายามปฏิเสธด้วยความเกรงใจ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ! ข้ามาเดินเล่นเพียงเท่านั้น” ทว่าก็ไม่อาจทัดทานน้ำใจอันบริสุทธิ์จากเหล่าพ่อค้าแม่ค้าได้ จึงจำต้องรับมาด้วยรอยยิ้มขอบคุณ

หลี่หมัวมัว ซึ่งเดินตามอยู่ด้านหลัง อดสงสัยไม่ได้เลยเอ่ยถาม เสียวหม่าน ที่เดินอยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เหตุใดผู้คนเหล่านี้จึงสนิทสนมกับคุณหนูของเจ้าถึงเพียงนี้?"

เสียวหม่านยิ้มกว้าง ใบหน้าเบิกบานอย่างภาคภูมิใจพลางเล่าว่า 

“พ่อค้าแม่ค้าบางคนได้รับการช่วยเหลือจากคุณหนูเจ้าค่ะ บางรายมาใหม่ไม่มีที่ทาง นางก็หาให้ ต่อรองราคาค่าเช่าให้บ้าง ซื้อร้านแล้วให้พวกเขาเช่าในราคาถูกบ้าง ชาวบ้านบางคนเคยยากจนไม่มีเงินแม้แต่จะพาลูกไปหาหมอ ก็ได้คุณหนูนี่แหละที่คอยบังคับท่านหมอจากในจวนออกมาเที่ยวรักษาอาการของชาวบ้านโดยไม่คิดเงิน!”

เมื่อได้ฟังเรื่องราวที่เสียวหม่านเล่า หลี่หมัวมัวก็พลันมอง คุณหนูซูเหริน ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป แววตาชื่นชมปรากฏขึ้นในดวงตาคมกริบของนางเป็นครั้งแรก เบื้องหลังท่าทางแก่นแก้วและอิสระนั้น แท้จริงแล้วกลับซ่อนจิตใจที่เปี่ยมด้วยเมตตา และอารีต่อผู้คน หลี่หมัวมัวเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดผู้คนในเมืองซื่อหยางจึงรัก และเคารพคุณหนูผู้นี้มากเพียงใด

ในเวลาที่เฉินซูเหรินกำลังสนุกสนานกับการเดินเลือกชมสินค้า และสนทนากับชาวบ้าน นางพลันเผลอ คล้องแขนหลี่หมัวมัวโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยความเคยชิน ยามออกเดินเที่ยวเล่นกับท่านปู่ของนาง นางเงยหน้าขึ้นสบตาหลี่หมัวมัว ใช้เสียงหวานและแววตาออดอ้อนที่มักใช้กับท่านปู่ “แม่นมเจ้าขา ร้านนั้นมีเครื่องประดับที่สวยงามยิ่งนัก เราลองเข้าไปดูกันไหมเจ้าคะ?”

ท่าทีที่อ่อนหวานและคำออดอ้อนที่ไม่เคยได้ยินจากคุณหนูผู้นี้ ทำให้หลี่หมัวมัวใจอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว นางผงกศีรษะเบาๆ เดินตามเฉินซูเหรินไปยังร้านค้าต่างๆ ที่คุณหนูแนะนำ ไม่ว่าจะเป็นร้านเครื่องประดับที่แพรวพราวไปด้วยอัญมณี ร้านหนังสือที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกหอมกรุ่น ร้านอาหารเลิศรสที่ส่งกลิ่นยั่วยวน และร้านของเล่นประจำที่เต็มไปด้วยของเล่นไม้แกะสลักนานาชนิด

พลันเมื่อเห็น ลูกข่างไม้ วางเด่นอยู่บนแผงลอย ความคิดถึง จ้าวน้อย ก็ผุดขึ้นมาในใจของเฉินซูเหรินในทันที นางมัวแต่ร่ำเรียนมารยาทจากหลี่หมัวมัวจนลืมเขาไปเสียสนิท เวลานี้เขาคงกำลังตั้งใจฝึกยุทธอยู่เป็นแน่..ไม่รู้ว่าเขาจะคิดถึงนางบ้างไหม ?