หลังจากมื้อเช้าอันน่าตื่นเต้นที่ได้บังเอิญใช้ "ััแห่งราคะ" กับคุณนายหลิวอี้ไปโดยไม่ตั้งใจ หวังฉีก็แอบไปร่ำเรียนและทบทวนวิชาพิฆาตนารีอีกครั้งกลางป่า และเมื่อเข้าใจอย่างท่องแท้หวังฉีก็กลับบ้านและไปทำความสะอาดร่างกายที่บ่อน้ำหลังบ้าน เขาสาดน้ำเย็นชื่นใจไปทั่วตัว พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่แอบจิ้มบั้นท้ายแม่เลี้ยงของตน ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็เพราะความตื่นเต้นกับพลังของวิชาที่เพิ่งเริ่มต้น
ขณะที่กำลังเช็ดตัว หวังฉีก็พลันนึกขึ้นมาได้ถึงสภาพบ้านที่เขาอาศัยอยู่ บ้านหลังนี้เป็เพียงกระท่อมไม้เก่าๆ ที่แบ่งพื้นที่ใช้สอยอย่างง่ายๆ มีเพียงห้องครัวที่ใช้เป็ที่รับประทานอาหารด้วย มีบ่อน้ำสำหรับอาบน้ำด้านนอก และ... ห้องนอนเพียงห้องเดียว
"ห้องนอนห้องเดียว?"
ดวงตาของหวังฉีเบิกโพลง ความคิดแล่นไปอย่างรวดเร็ว 'หมายความว่า... เราต้องนอนด้วยกันหมดนี่!? คุณนายหลิวอี้... หลิวฉิง... และลูกน้อยของนาง... ทั้งหมดในห้องเดียวกัน!?' รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา ความคิดลามกผสมความเ้าเล่ห์พุ่งพล่านในหัว 'คืนนี้...คงสนุกแน่ๆ!' นี่มัน์ชัดๆ ที่ชีวิตกำลังโยนโอกาสทองมาให้ขนาดนี้!
ด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความคาดหวัง หวังฉีจัดการตัวเองจนเรียบร้อย และเดินตรงไปยังประตูห้องนอนไม้เก่าๆ ที่อยู่ถัดจากห้องครัว เขาผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ พยายามเก็บซ่อนความตื่นเต้นทั้งหมดไว้ภายใต้สีหน้าที่ดูเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้
เท้าของหวังฉีก้าวเข้ามาในห้องนอนที่สลัวๆ แสงจากภายนอกสาดส่องเข้ามาเพียงรำไรผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้แข็ง ตั้งอยู่กลางห้อง มีฟูกและผ้าห่มวางอยู่ดูเรียบง่าย แต่แล้ว... ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาเข่าแทบทรุด!
บนเตียงนอนนั้น หลิวฉิง กำลังนั่งหันหลังให้ประตู ร่างของนางเปลือยเปล่าั้แ่่เอวขึ้นไป ผิวขาวนวลผ่องสะท้อนแสงจันทร์ยามเย็นที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างอย่างน่าอัศจรรย์ เต้าถันอวบอิ่มทั้งสองข้างปรากฏสู่สายตาอย่างไม่ปิดบัง แสงสลัวๆ ทำให้กลีบดอกที่แย้มบานเป็สีระเรื่อดูเร้าอารมณ์อย่างประหลาด น้ำนมกำลังไหลรินจากปลายยอดปากน้อย ๆ ที่ถูกริมฝีปากเล็กจิ๋วของลูกน้อยดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม
กลิ่นกายอันหอมหวานของสตรีที่เพิ่งให้กำเนิดบุตร และกลิ่นน้ำนมจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวหวังฉี ดวงตาของเขาจ้องเขม็งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนตร์สะกด ไม่ได้มีเพียงความหื่นกระหาย แต่ยังมีความงดงามบริสุทธิ์ของความเป็แม่ที่แฝงอยู่เื้ัภาพนั้น มันเป็ภาพที่แตกต่างจากฉากอิโรติกในการ์ตูนที่เขาเคยดูลิบลับ มันคือ ความสมบูรณ์แบบของสตรีเพศที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้น งดงาม น่าหลงใหล และเปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง
หลิวฉิงรู้สึกถึงเงาตะคุ่มที่ทอดอยู่ตรงประตู นางหันกลับมามองอย่างช้าๆ ใบหน้าของนางดูอ่อนล้าจากการดูแลลูกน้อย แต่ก็ยังคงความงดงาม ดวงตาคมกริบจ้องมาที่หวังฉี และเมื่อเห็นเขายืนนิ่งด้วยท่าทางแปลกๆ นางก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"หวังฉี... เ้ามายืนทำอะไรตรงนั้น? ทำไมไม่เข้ามา?" น้ำเสียงของนางเรียบเฉย ไร้ซึ่งความกระดากอายหรือความเขินอายใดๆ
หวังฉีสะดุ้งเฮือก! เขาใอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำถามนั้น 'เธอ...เธอไม่อายเลยรึไง!? เปลือยอกให้นมลูกต่อหน้าผู้ชายอื่นเนี่ยนะ!?' ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือความผิดปกติ แต่แล้วเขาก็พลันนึกขึ้นมาได้ถึงความจริงอันน่าใที่เคยอ่านเจอในตำราประวัติศาสตร์ของโลกนี้
ยุคราชวงศ์ถัง... ยุคที่ความคิดเื่เรือนร่างและความรู้ในเพศสัมพันธ์ยังคงแตกต่างจากโลกสมัยใหม่ของเขาอย่างสิ้นเชิง!
'ใช่แล้ว... พวกเขาไม่มีการเล้าโลม ไม่รู้จักการออรัล หรือแม้แต่การมีเพศสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกว่าการสืบพันธุ์!' หวังฉีพยายามขุดค้นความทรงจำของร่างเก่า และความรู้ที่เคยอ่านผ่านตามา
ในยุคนี้ ผู้คนมองว่าเรือนร่างเป็เื่ธรรมชาติ การเปลือยอกให้นมบุตรต่อหน้าผู้อื่นไม่ใช่เื่น่าอายตราบใดที่อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของครอบครัว การมีเพศสัมพันธ์เป็เพียงเื่ของการดำรงเผ่าพันธุ์ ไม่ได้เน้นเื่ความพึงพอใจทางอารมณ์หรือการสำรวจร่างกายอย่างลึกซึ้งเหมือนในยุคสมัยของเขา ความรู้ในเื่เพศสัมพันธ์ของพวกเขานั้นต่ำมาก หรืออาจจะเรียกว่า "ไร้เดียงสา" ก็ว่าได้!
รอยยิ้มร้ายกาจอีกครั้งผุดขึ้นบนใบหน้าของหวังฉีเมื่อเขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด นี่ไม่ใช่เื่น่าใ แต่เป็ โอกาสทอง!
'ฮ่าๆๆๆ! ์ช่างเข้าข้างข้าจริงๆ! พวกเขาไม่รู้จักเล้าโลม ไม่รู้จักการออรัล!? ไม่รู้จักความสุขทางเพศที่แท้จริง!? นี่มันสนามเด็กเล่นชัดๆ สำหรับวิชาลับพิฆาตนารีของข้า!'
ความไร้เดียงสาของคนในยุคนี้ กลายเป็จุดอ่อนสำคัญที่จะทำให้ "วิชาลับพิฆาตนารี" ของเซียนลามกจอมปราชญ์เปล่งประกายได้อย่างเต็มที่
หวังฉีสูดหายใจลึกๆ พยายามซ่อนแววตาเ้าเล่ห์เอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่ยังคงแดงเรื่อ เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างมั่นคงยิ่งกว่าเดิม มองดูหลิวฉิงที่ยังคงให้นมลูกด้วยท่าทางผ่อนคลาย
"ผม...ผมแค่ใครับพี่ฉิง ที่พี่ไม่ได้ปิดม่าน" หวังฉีแก้ตัวพลางเดินเข้าไปใกล้เตียง "เห็นพี่ให้นมลูกแล้วก็เลย...เผลอยืนมองไปหน่อย ขอโทษครับ"
หลิวฉิงเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ราวกับว่าเื่นี้เป็เื่ปกติวิสัยที่เธอไม่เคยคิดจะปิดบังใคร
'คืนนี้... สนุกแน่ๆ!' หวังฉีคิดในใจ เขานึกถึงกระบวนท่าทั้งสามของ "วิชาลับพิฆาตนารี" ที่ได้อ่านเมื่อคืน "ััแห่งราคะ" "ลมหายใจปรารถนา" และ "จักษุมายาเย้ายวน" ทุกกระบวนท่าจะถูกนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เพื่อเป้าหมายอันยิ่งใหญ่... การพิชิตใจ MILF สองแม่ลูกตระกูลหลิว!