CEO สาวแห่งโลกลมปราณ

        'จวนสกุลจ้าว'

        ซิ่วอิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนตนเองไม่สามารถเข้าไปขัดขวางได้ทัน เธอพยายามตั้งสติรับมือกับความเปลี่ยนแปลง จึงเอ่ยถามออกมา

        “ เจ้าเป็นใคร.."

        “ ฮ่ะๆๆ.."

        หญิงสาวคนนั้นหัวเราะออกมาแต่ไม่ตอบคำถาม

        " เจ้าต้องการอะไร.. เหตุใดจึงได้จับตัวน้องสาวข้าไว้เช่นนั้น "

        ซิ่วอิงพยายามควบคุมอารมณ์โกรธ ก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงเหี้ยม สายตามองหญิงสาวที่กำคอน้องสาว แทบจะแผดเผาให้เป็นจุล

        " แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นใครละ.. "

        หญิงสาวคนนั้นไม่ตอบคำถาม แต่กลับเอ่ยถามเสียงเหี้ยมออกมาเช่นกัน

        ซิ่วอิงรีบใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบ จึงรู้ว่าหญิงสาวคนนี้อยู่ในระดับปฐพีขั้นกลาง ซึ่งเป็นระดับที่สูงมากสำหรับหญิงสาวชาวบ้านแบบนี้

        ซิ่วอิงรีบคิดอย่างรวดเร็วว่าเธอพลาดอะไรไปหรือปล่าว กลุ่มชาวบ้านที่เธอช่วยมาจากโจรภูเขาในวันนี้ มองแล้วไม่มีระดับสูงกว่าปรมาจารย์แม้แต่คนเดียว แสดงว่าหญิงสาวคนนี้มีวิชาปกปิดระดับพลังเหมือนเธอเช่นกัน

        ‘โจร’

        คำๆนี้ผุดขึ้นมาในหัวของซิ่วอิงทันที แต่ยังไม่ทันที่ซิ่วอิงจะได้ทำอันใดต่อไป พลันมีเสียงตวาดดังลั่นออกมาจากในจวน

        " เจ้าทำอะไรลูกสาวข้า.."

        สิ้นเสียงปรากฏร่างของจ้าวเว่ยพุ่งเข้ามาอย่างเร็ว ตามด้วยตงห่าว ซุ่นจินและทุกคน

        " ท่านพี่.. ช่วยหยวนเอ๋อร์ด้วย ผู้หญิงคนนั้นจับตัวหยวนเอ๋อร์เอาไว้.. ฮือๆๆ "

        นางจ้าวเพิ่งดึงสติกลับคืน เมื่อได้ยินเสียงสามีจึงรีบเอ่ยขึ้นมา พร้อมกับเสียงสะอื้นปานจะขาดใจ

        จ้าวเว่ยกับทุกคนมองไปยังภาพตรงหน้า เห็นเสี่ยวหยวนบุตรสาวตัวน้อย ถูกหญิงสาวคนนึงกำรวบที่ลำคอเอาไว้แน่น ด้านข้างห่างออกไปซิ่วอิงกำลังยืนมองนิ่งๆ ทุกคนจึงคิดว่านางกำลังหาแผนการช่วยเหลือน้องสาวเป็นแน่

        จ้าวเว่ยเอ่ยกับหญิงสาวที่จับตัวบุตรสาวตนเอง

        " เจ้าเป็นใคร.. มีอะไรก็ค่อยๆพูดจากัน.."

        " ฮ่ะๆๆ.. ค่อยๆพูดจาอย่างนั้นหรือ ข้าไม่พูดกับพวกเจ้า ข้าต้องการแก้แค้น.."

        หญิงสาวคนนั้นกล่าวจบ กลุ่มควันสีม่วงลอยออกมาจากร่างของนาง ปกคลุมตนเองและเสี่ยวหยวนเอาไว้ 

        ‘หือ.. ควันสีม่วงนี้.. หรือว่านางคือเจ้าของพิษที่ทำร้ายพี่ชายไป่หลง’

        ซิ่วอิงเห็นเช่นนั้นพลันนึกได้ขึ้นมาทันที วันนี้ขณะที่กวาดล้างกลุ่มโจร เธอสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเหตุใดคุณชายไป่หลงถึงได้ถูกพิษตอนเข้าไปในค่ายโจร เพราะในกลุ่มโจรทั้งหมดไม่มีผู้ใดใช้พิษแม้แต่คนเดียว แต่แล้วเมื่อเห็นควันสีม่วงจากหญิงสาวตรงหน้า ซิ่วอิงรับรู้ได้ในทันทีว่าเธอทำพลาดไปแล้ว

        ‘ข้าพลาดไปเสียแล้ว.. ที่แท้.. หญิงสาวคนนี้เป็นหนึ่งในพวกโจรระดับสูงเช่นกัน’

        " อ๊อก.. คร่อกๆ"

        ขณะที่ซิ่วอิงกำลังคิดหาหนทางแก้ไข เสี่ยวหยวนน้อยกลับถูกพิษของนางโจรเข้าไป จึงส่งเสียงครางออกมาจากลำคออย่างเจ็บปวดทรมาณ

        จ้าวเว่ยส่งเสียงตวาดลั่นออกมาทันที

        " เจ้าจะทำอะไรลูกข้า.."

        " ข้าจะฆ่าลูกสาวของเจ้า.. แก้แค้นให้กับสามีและพวกของข้าที่ถูกลูกสาวเจ้าฆ่านะสิ.. ฮ่ะๆๆ"

         นางโจรหัวเราะลั่นคล้ายคนเสียสติ จากนั้นชี้หน้าซิ่วอิงพร้อมเอ่ยปากด่าทออย่างรุนแรง

        " นางหญิงชั่ว.. เจ้าฆ่าสามีและคนของข้า เจ้าจงดูน้องสาวตนเองตกตายให้เต็มตา.. ฮ่ะๆๆ"

        คำพูดของหญิงคนนั้นทำให้ซิ่วอิงโกรธเกรี้ยวถึงที่สุด เธอตัดสินใจใช้ทักษะเข้าไปช่วยเหลือน้องสาว 

        แต่แล้ว.. ขณะที่ซิ่วอิงกำลังจะพุ่งเข้าไปช่วยเหลือ พลันได้ยินเสียงผ่านลมปราณของตงห่าว

        ' นายน้อยท่านอยู่วู่วาม .. รีบหาหนทางอื่นแก้ไขเหตุการณ์ หากท่านพุ่งเข้าไปตรงๆ น้องสาวท่านต้องตายแน่นอน'

        คำเตือนของตงห่าวทำให้ซิ่วอิงชะงักไป ก่อนจะพยายามเค้นหัวสมองหาหนทางช่วยน้องสาว แล้วทันใดนั้น เธอพลันนึกถึงทักษะนึงที่ตนเองใช้มาหลายครั้ง จึงส่งเสียงผ่านลมปราณให้ตงห่าว

        ' ลุงตง.. ข้ามีวิธีแล้ว.. ท่านเบี่ยงเบนความสนใจของนางไปหาท่าน '

        ' ได้ '

        ตงห่าวรับคำซิ่วอิงทางลมปราณ จากนั้นเอ่ยถามนางโจรเสียงดัง

        " สามีและพวกของเจ้าที่ว่าคือใคร.. แล้วนายน้อยของเราไปฆ่าพวกเขาเมื่อไหร่.. "

        นางโจรได้ยินเสียงเอ่ยถามถึงสามีกับพวกพ้องของตนเอง หันควับไปมองตงห่าวด้วยสายตาอันกราดเกรี้ยว มือที่กำรวบต้นคอเสี่ยวหยวนคลายออกเล็กน้อย

        ซิ่วอิงเห็นเช่นนั้นรีบโคจรลมปราณอย่างเร็ว แล้วใช้ทักษะลับออกไปทันที

        'ฝ่ามือไร้ลักษณ์'

        นางโจรแม้นกำลังมองตงห่าวอย่างขุ่นเคือง แต่นางเป็นหนึ่งในผู้นำกลุ่มโจรจึงหาได้อ่อนด้อย นางสัมผัสได้ถึงพลังปราณของซิ่วอิงจึงรีบหันกลับมา แต่ภาพตรงหน้ายังคงเป็นซิ่วอิงยืนอยู่นิ่งๆเช่นเดิม จึงลดการระวังตัวไปชั่วขณะ

        ‘วูบบบ’

        แล้วทันใดนั้นเอง ปราณรูปฝ่ามือพลันปรากฏขึ้นมาตรงหน้านางโจรโดยไม่ทันรู้ตัว ก่อนจะคว้าเข้าไปที่ต้นคอของนางโจรอย่างรวดเร็ว แล้วบีบรัดแน่นด้วยความโกรธของซิ่วอิงที่ลุกโชน

        " อ๊อกกก.."

        นางโจรดิ้นรนส่งเสียงอึกอักในลำคอ มือที่จับลำคอของเสี่ยวหยวนเผลอปล่อยออกมา ฝ่ายตงห่าวจับตาที่คอยจังหวะอยู่แล้ว จึงรีบพุ่งเข้าไปแล้วคว้าร่างของเสี่ยวหยวนออกมาทันที

        " เอิ่กก.."

        นางโจรยามรู้ตัวว่าหลงกลก็สายไปเสียแล้ว ซิ่วอิงเร่งเร้าพลังปราณไร้ลักษณ์ บีบคอของนางโจรแน่นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะลากตัวนางลอยเข้ามาไกล้ๆ แล้วมองสบตาของนางนิ่งด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า

        " หยวนเอ๋อร์.. ลูกแม่เป็นอะไรไป อิงเอ๋อร์น้องเป็นอะไร ทำไมถึงไม่ฟื้นขึ้นมาล่ะ.. "

        ก่อนที่ซิ่วอิงจะสำเร็จโทษนางโจรอย่างใจต้องการ เสียงนางจ้าวเอ่ยวาจาคร่ำครวญออกมา พร้อมใช้สองมือเขย่าร่างเสี่ยวหยวนอยู่ในอ้อมกอด 

        ซิ่วอิงรู้สาเหตุอยู่ก่อนแล้ว รีบเอ่ยสั่งการออกมาอย่างเร็ว

        " นางถูกพิษ.. ท่านแม่วางน้องลง แล้วพวกท่านทุกคนถอยออกไปให้ห่าง.. ลุงตงท่านกินโอสถต้านพิษ แล้วเอาน้ำในขวดที่ข้าให้ไว้ผสมน้ำให้นางดื่ม.. เร็วเข้า "

        ตงห่าวไม่รอช้า รีบนำโอสถวารีชำระออกมาจากแหวานมิติ โยนเข้าปากตนเองไปหนึ่งเม็ด จากนั้นนำถังน้ำกับน้ำทิพย์ดาราออกมา หยดน้ำทิพย์ดาราลงไปในถัง2หยด เสร็จแล้วกรอกเข้าปากของเสี่ยวหยวนทันที

        " ท่านลุงตง.. เอาโอสถวารีชำระได้นางกิน "

        ซิ่วอิงกล่าวคำสั่งการอย่างต่อเนื่อง ตงห่าวทำตามโดยไม่เอ่ยวาจาซักถามอะไรทั้งสิ้น นำโอสถวารีชำระให้เสี่ยวหยวนกินเข้าไปทันที

        การสั่งการอันคล่องแคล่วของซิ่วอิง การทำตามคำสั่งที่รวดเร็วว่องไวของตงห่าว เหมือนทั้งสองวางแผนนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า สร้างความเลื่อมใสให้แก่ทุกคนเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะกลุ่มของซุ่นจินทั้ง9และ3สาวอินทรีเหิน ที่เอาแต่ตกตลึงทำอะไม่ถูกกับเหตุการณ์ตรงหน้า

        ส่วนจ้าวเว่ยนั้นไม่ต้องพูดถึง ในฐานะที่เป็นบิดาของเสี่ยวหยวน เขาไม่กล้าตัดสินใจเด็ดขาดเช่นซิ่วอิง ตอนนี้เขาทำได้เพียงประคองร่างอันอ่อนระทวยของภรรยาไว้

        ทุกคนในบริเวณต่างเฝ้าดูการกระทำของตงห่าว พร้อมทั้งเอาใจช่วยให้เหตุร้ายผ่านพ้นไปได้

        ซิ่วอิงเห็นว่าตงห่าวทำตามขั้นตอนทุกอย่าง จึงคลายใจว่าคงจะไม่มีอะไรร้ายแรงอีกแล้ว หันมาทางนางโจรที่ถูกปราณไร้ลักษณ์กำรวบลำคอลอยอยู่ตรงหน้า

        " เจ้า.. เป็นหนึ่งในพวกโจรภูเขากลุ่มนั้นสินะ.."

        เสียงของซิ่วอิงเรียกความสนใจในตัวหญิงสาวคนนี้อีกครั้ง ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้อง ขณะที่ปราณไร้ลักษณ์ของซิ่วอิงบีบรัดลำคอของนางโจรแน่นขึ้นเรื่อยๆ

        'คร่อกๆๆ'

        นางโจรจ้องมองซิ่วอิงเหมือนจะฉีกเธอออกมาเป็นชิ้นๆ พร้อมกับสะบัดตัวดิ้นรนไปมาอย่างแรง แต่ไม่สามารถดิ้นรนให้หลุดพ้นไปได้ 

        ซิ่วอิงบังคับพลังปราณดึงตัวนางโจรลอยเข้ามาหาตัวเองช้าๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าตนเอง จากนั้นใช้ฝ่ามือกระแทกไปที่จุดตันเถียนของนางโจรอย่างแรง

        'ปังงงง'

        'อ๊ากกก'

        ซิ่วอิงดึงฝ่ามือไร้ลักษณ์กลับมา ร่างของนางโจรทรุดลงไปกองอยู่แทบเท้า นางโจรเอามือกุมไปที่จุดตันเถียนของตัวเอง แล้วเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวด

        " จะ เจ้า.. เจ้าทำลายการบ่มเพาะของข้า "

        " ตอบข้ามา.. เจ้าคือพวกโจรกลุ่มนั้นใช่หรือไม่"

        ซิ่วอิงถามออกมาช้าๆ ใบหน้าที่เคยงดงาม ตอนนี้เต็มไปด้วยริ้วรอยความโกรธกริ้ว

        " ฮ่ะๆๆ.. ถูกต้อง.. ข้าคือรองหัวหน้าโจรกลุ่มนั้น "

        นางโจรตอบออกมาอย่างไม่เกรงกลัว เพราะตันเถียนของนางถูกทำลาย ความหวังที่จะหลบหนีนั้นไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ถึงตอนนี้ที่นางต้องการมีอย่างเดียว นั่นคือตกตายอย่างไม่เจ็บปวดทรมาณ

        " เจ้าคงแฝงตัวหลบหนีมากับชาวบ้านสินะ.. ยังมีใครที่เป็นคนของเจ้าอีกหรือไม่.."

        " ไม่มีแล้ว.. มีข้าคนเดียวเท่านั้น.."

        ซิ่วอิงไม่เชื่อคำพูดนาง หันมองไปทางกลุ่มชาวบ้านด้วยแววตาวาวโรจน์ เผยจิตสังหารออกมาจนชาวบ้านทรุดลงไปกับพื้น กลุ่มคนที่เฝ้าดูอยู่ไม่เว้นกระทั่งพวกตงห่าวกับซุ่นจิน ทุกคนมองซิ่วอิงด้วยสายตาแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่คิดว่าเด็กสาวที่งดงามและจิตใจดี ขณะโกรธเกรี้ยวจะเต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรงเช่นนี้

        " ข้าถามพวกเจ้า.. มีใครเป็นพวกของนางอีกหรือไม่ "

        ซิ่วอิงมองไปยังกลุ่มชาวบ้านพร้อมเอ่ยถามออกมาช้าๆ พลางคิดว่าเพราะความใจดีของตัวเอง ทำให้เกือบเสียน้องสาวไปตลอดกาล

        " เอ่อ..มะ มะ ไม่มีแล้วขอรับ.. พวกเราที่เหลือถูกจับไปก่อนหน้านี้หลายวัน.. ยะ อยู่ด้วยกันทุกวัน จะ จำหน้ากันได้ขอรับ"

        ชายวัยกลางคนผู้นึงเอ่ยตอบเสียงสั่นๆ

        " แล้วนางเล่า.. พวกเจ้าไม่รู้จักนางหรือ "

        ซิ่วอิงชี้ไปที่นางโจรพร้อมกับเอ่ยออกมา

        " เอ่อ.. นะ นาง วันนี้นางเข้าไปในที่คุมขังพวกเรา แล้วบอกว่าตนเองเพิ่งถูกโจรจับตัวมาขอรับ "

        ชายคนนั้นกล่าวตอบเสียงสั่นอย่างหวาดกลัว ชาวบ้านที่นั่งรวมกลุ่มกันไม่กล้าเอ่ยคำแต่พยักหน้าให้แก่ซิ่วอิง เหมือนจะยืนยันว่าที่ชายคนนั้นพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมด

        ซิ่วอิงใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบทุกคนอย่างละเอียด ก่อนจะถอนจิตสังหารกลับมา เมื่อรับรู้ได้ว่าพวกเขาทุกคนกล่าวความจริง

        " เอาละ.. ข้าจะทำพันธสัญญาให้พวกเจ้า "

        " ขอรับ/เจ้าค่ะ.."

        ในเวลาไม่นาน ซิ่วอิงทำพันธสัญญากับชาวบ้านเสร็จเรียบร้อย แล้วมองไปทางกลุ่มของพ่อแม่และทุกคน ตงห่าวที่อุ้มเสี่ยวหยวนเอาไว้ มองสบตาซิ่วอิงแล้วกล่าวขึ้นว่า

        “ นายน้อยไม่ต้องกังวล.. คุณหนูเสี่ยวหยวนปลอดภัยดีแล้ว อีกทั้งนางอาจจะมีวาสนาในคราเคราะห์ คงเริ่มบ่มเพาะพลังลมปราณและฝึกยุทธได้ในไม่กี่วันนี้ ”

        ทุกคนได้ยินคำพูดของตงห่าวต่างถอนหายใจเบาๆ ซิ่วอิงเดินไปดูน้องสาวที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของตงห่าว ส่งจิตตรวจสอบรับรู้ได้ว่านางปลอดภัยดีแล้ว จึงกล่าวขึ้นว่า

        " ท่านพ่อ ท่านแม่.. หยวนเอ๋อร์ปลอดภัยดีไม่เป็นอะไรแล้ว พวกท่านพาน้องไปพักผ่อนก่อนเถิด.. ข้ามีเรื่องต้องจัดการอีกเล็กน้อย.. "

        จ้าวเว่ยกับนางจ้าวพยักหน้าให้บุตรสาวคนโต จากนั้นจ้าวเว่ยอุ้มเสี่ยวหยวนกลับไปยังเรือน โดยที่นางจ้าวและหยูฮัวตามไปรับใช้ติดๆ ส่วนคนอื่นๆยังไม่จากไปรอดูการจัดการของซิ่วอิง

        เมื่อเห็นพ่อแม่อุ้มน้องสาวพ้นสายตาไปแล้ว ซิ่วอิงหันไปพยักหน้าให้ตงห่าวเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะหันไปทางนางโจรที่กำลังถลึงตาใส่เธออย่างโกรธเคือง

        “ ข้าจะส่งเจ้าไปนรก..”

        ซิ่วอิงเอ่ยวาจาน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ถึงตอนนี้เธอไม่ต้องการสอบถามอะไรนางโจรอีกแล้ว ใช้ฝ่ามือไร้ลักษณ์จับตัวนางโจรลอยขึ้นมากลางอากาศ

        และแล้ว.. ท่ามกลางสายตาทุกคนที่เฝ้าดูอยู่รอบด้าน

        ‘วิ้งง’  

        'ฉั๊วะ'

        'พรึ่บบ'

        ในทันใดนั้น ดาบทะลายฟ้าเล่มยักษ์ปรากฏขึ้นมากลางอากาศ ก่อนจะวาดผ่านร่างของนางโจรอย่างเร็ว จนร่างของนางกลายเป็นละอองเลือดกระเซ็นออกมา ซิ่วอิงฟาดฝ่ามือเข้าใส่ละอองเลือดนั้นทันที จนเลือนหายไปในอากาศไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

        ‘เฮือกก’

        ทุกคนที่ดูอยู่รอบบริเวณล้วนตาเบิกกว้าง มองดูการกระทำอันรวบรัดหมดจดของซิ่วอิง อย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

        " นี่คือ.. ตัวอย่างของคนที่คิดร้ายกับครอบครัวข้า "

        ซิ่วอิงกล่าวทำลายความเงียบออกมา ก่อนจะมองไปยังทุกคนแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า

        “ ไม่มีอะไรแล้ว.. พวกเจ้าทุกคนไปทำงานต่อได้ พ่อบ้านเหลียนพาพวกเขาไปหาที่พัก เสร็จแล้วให้ไปดูเสื้อผ้าที่เถ้าแก่เหอ หาข้าวให้พวกเขากินให้เรียบร้อย.. คืนนี้ให้พักผ่อนไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที"""

        " ขอรับนายน้อย.."

        พ่อบ้านเหลียนรับคำแล้วพากลุ่มชาวบ้านไปที่เรือนบ่าวหลังจวน คนรับใช้คนอื่นค่อยๆสลายตัวกันไปทำหน้าที่ของตนเอง ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันอย่างหนัก ทั้งคนรับใช้และชาวบ้านเกือบร้อยเดินไปมาอย่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าทำเสียงดังออกมาแม้แต่คนเดียว 

        " ท่านลุงตง ทุกท่าน.. ไปคุยกันในห้องประชุม"

        กล่าวจบซิ่วอิงเดินตรงไปห้องประชุมทันที ตงห่าวกับซุ่นจินมองสบตากันเงียบๆ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา ก่อนจะเดินนำทุกคนตามซิ่วอิงไปเงียบๆ พวกเขาผ่านความเป็นตายมามากมาย แต่ไม่เคยรู้สึกกดดันขนาดนี้มาก่อนเช่นกัน 

        …………………………………………………