ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     ดูท่าแล้วความวุ่นวายกับการเก็บเกี่ยวเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์คงจะไม่จบลงแบบง่ายๆแล้ว ถ้ำแห่งนี้ดูเหมือนไม่ได้ใหญ่มากนักแต่ก็เรียกได้ว่าคงจะมี ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ จำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวคาดเดาไม่ได้จริงๆว่าจะมีจำนวนเท่าไหร่เพราะนับอย่างไรก็คงจะไม่หมดเป็นแน่

     พวกมันเรียกว่า ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ แต่ว่าตอนนี้ร่วงหล่นดั่งกับกำลังมองดูดาวตกที่กำลังตกลงมาไล่เลี่ยกันเลยจริงๆ !!

     “ท่านย่าเล็กเจ้าคะ ด้านโน้นล่ะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “พวกเราวิ่งเร็วเข้า..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “วิ่ง…”เหลนสาว

     “................!!”พวกผู้ใหญ่

    กลุ่มแม่นางน้อยเพียงกลุ่มเดียวละมั้ง??ที่ไม่ได้รับรู้สึกว่าเหนื่อยล้าแต่อย่างใด มีแต่จะพากันสนุกสนานเพียงอย่างเดียว

     “พวกนางไม่เหนื่อยกันเลยเหรอเนี่ยฮะ??”พี่รองเหล่าหู่

     “ตายแน่ๆ ขืนยังปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆพวกเรามิต้องวิ่งไปซ้าย วิ่งไปขวา วิ่งไปข้างหน้า ถอยหลังแบบนี้ตลอดหรอกเหรอเนี่ย ถ้ำแห่งนี้ไม่ได้มีเจ้าก้อนผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ เพียงแค่ 10-20 ที่จะต้องเก็บแล้วก็หมดไปทีเดียวน่ะ แต่ดูรอบๆถ้ำสิ”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “ดูรอบๆถ้ำก็ทีเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ ลานตาไปหมดอย่างไรเล่าขอรับ ไอ้หยา….ด้านหน้าพี่ใหญ่วิ่งเร็วเข้า!!”พี่รองเหล่าหู่

     “..........!!”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “ข้าว่าคงจะต้องให้ท่านแม่ช่วยแล้วล่ะ ไม่อย่างงั้นพวกเราแย่แน่นอนนะขอรับท่านพ่อ”พี่รองเหล่าหู่

    “ใช่ขอรับ ไปพูดให้ท่านแม่คุยกับน้องเล็กดีกว่านะขอรับ ขืนปล่อยแบบนี้พวกเราต้องพากันเหนื่อยตายกันหมดนะขอรับท่านพ่อ”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “แฮ่ก….แฮ่ก…..”เสียงที่หอบเหนื่อยเมื่อยล้าจากบรรดาพวกผู้ชายทั้งหลาย ที่มีอายุและเริ่มจะสูงอายุ

     “ได้ๆข้าตกลง ข้าก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”ท่านพ่อ

     ที่ทุกๆคนต้องพากันวิ่งรอรับเจ้าพวกก้อนผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ พวกนี้ที่กำลังร่วงหล่นอย่างกับดาวตกอยู่นั้นเพราะพวกท่านพากันคิดไปเองว่าคงจะตกหล่นบนพื้นไม่ได้อย่างแน่นอน มันอาจจะมีปัญหาได้เพราะเท่าที่เห็นเหนี่ยวเหนี่ยวพูดให้ทุกๆคนคอยรับเจ้าก้อน  ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ พวกนี้ให้ดี นี่ก็แสดงว่าห้ามทำตกใช่หรือไม่กัน??

     “ตึก..ตัก…”ท่านพ่อรีบก้าวเท้าไปหาท่านแม่อย่างรวดเร็ว แน่นอนระหว่างเดินไปทุกย่างก้าว ย่อมไม่เสียเปล่า มือทั้งสองข้างยังคงรอรับเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์พวกนี้ไปด้วย

     “น้องหญิง น้องหญิง…”ท่านพ่อ

     “มีอันใดหรือเจ้าคะท่านพี่??”ท่านแม่ 

     “น้องหญิง เจ้าช่วยไปคุยกับลูกเหนี่ยวเหนี่ยวหน่อยได้หรือไม่กัน??ตอนนี้พี่กับคนอื่นๆจะไม่ไหวกันแล้วนะน้องหญิง ให้วิ่งไล่จับเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ เหล่านี้และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร่วงหล่นเลยแม้แต่นิดเดียว”ท่านพ่อ พูดรัวแบบยาวๆแทบจะลืมหายใจกันเลยทีเดียวล่ะ

     “ได้เจ้าค่ะ ข้าจะลองไปถามลูกเหนี่ยวเหนี่ยวดูว่ามีวิธีการอื่นหรือไม่กัน”ท่านแม่ ก็รับปากทันทีเช่นกันเพราะดูแล้วพวกท่านพ่อ ลูกชาย หลานชายคงจะไม่ไหวกันแล้วจริงๆถึงได้เอ่ยปากขึ้นมาแบบนี้ได้

     “เหนี่ยวเหนี่ยว เหนี่ยวเหนี่ยวลูกรัก”ท่านแม่ ร้องเรียกหาลูกสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของนาง

    “เอ๋….??ท่านแม่เรียกข้าทำไมกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยวกันไปมองเสียงเรียก และตอบขานท่านแม่ของนางทันที

    “เจ้าคะท่านแม่ มีอะไรกับเหนี่ยวเหนี่ยวหรือเจ้าคะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “แม่อยากจะถามเหนี่ยวเหนี่ยวหน่อยว่า พอจะมีวิธีอื่นไหมกับการที่พวกเราจะรอเก็บเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ ภายในถ้ำพวกนี้น่ะลูก”ท่านแม่ 

     เป็นคำถามที่ทุกๆคนในตอนนี้อยากจะได้ยินมากที่สุดเลย ถึงแม้จะต้องคอยมองเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ พวกนี้ที่จะหล่นลงมา แต่ทุกๆคนก็พยายามกางใบหูทั้งสองข้างให้ได้ยินคำตอบจากเหนี่ยวเหนี่ยวอย่างชัดเจนเท่าที่จะทำได้เลย

     ทุกๆคนเงียบกริบและรอฟังคำตอบจากเหนี่ยวเหนี่ยวอย่างใจจดใจจ่อเป็นอย่างมาก แต่พอได้ยินคำตอบที่เหนี่ยวเหนี่ยวกำลังจะบอกออกมานั้นก็ทำให้พวกท่านพ่อ ท่านลุง ท่านพี่ หลานชาย เหลนชายแทบจะทรุดตัวลงกับพื้นกันเสียตอนนี้เลย เพราะคำตอบของนางก็คือว่า….

     “โอ๊ะ…ข้าเกือบลืมไปเจ้าค่ะ มันต้องมีทางอื่นอยู่แล้วเจ้าคะท่านแม่ เหนี่ยวเหนี่ยวกับเหลนๆมัวแต่สนุกวิ่งไล่เก็บไปมาอยู่”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!”พวกผู้ใหญ่

     “ลืม…!!”

     “กำลังสนุก..!!”

     คำตอบที่ได้จากเหนี่ยวเหนี่ยวออกมา เป็นสิ่งที่พวกท่านไม่อยากได้ยินแบบเป็นความจริงแบบนี้เลยมันช่างทำร้ายจิตใจพวกท่านยิ่งนัก!!

     “เอ่อ……แล้วมันมีทางอื่นแบบไหนกันเหนี่ยวเหนี่ยวพอจะทำให้ดูได้หรือไม่ลูก”ท่านแม่ จากที่อึ้งๆไม่แพ้คนอื่นๆก็รีบเร่งถามคำตอบอย่างรวดเร็ว

     “ก็แค่สร้างตาข่ายดักไว้แบบนี้เองอย่างไรเล่าเจ้าคะท่านแม่..”เหนี่ยวเหนี่ยว พอพูดจบแล้วก็วาดมือขึ้นด้านบนทันที

     “ฟึ่บ….ฟึ่บ…..”

     “....................”ทุกๆ คน 

     สิ่งที่ทุกๆคนเห็นก็คือเหมือนตาข่ายตาถี่ๆ ที่ลอยอยู่เหนือทุกๆคน และแน่นอนว่าเมื่อเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ กำลังร่วงหล่นตกลงมาก็หล่นตรงตาข่ายสีทองเหลืออร่ามที่สร้างจากพลังธาตุในตำนานของเหนี่ยวเหนี่ยวนั่นเอง

     “ว้าว….ตาข่ายสีทองดักก้อนผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์”พวกเหลนๆ พากันตาโตมองตาข่ายสีทองเหลืองอร่อมสวยงามด้านบน

     “แล้วก็ทำแบบนี้ถ้าเห็นว่าได้พวกเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ ในตาข่ายเยอะแล้ว..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ผลุบ….ผลุบ…..”

     “ป๊อก….ป๊อก…..”

     เหนี่ยวเหนี่ยวแหวกตาข่ายให้เป็นรูกว้างเพื่อให้เจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ หล่นลงมาใส่ตะกร้าอย่างสวยงาม

     “แปะ…แปะ….”เหนี่ยวเหนี่ยว ปัดมือน้อยๆของนางสองถึงสามครั้งแสดงท่าทางแบบว่าแค่นี้เองสบายมากอะไรประมาณนี้

     “.............!!!”พวกผู้ใหญ่

     “เอาล่ะ พวกเรานั่งรอเก็บทีเดียวเลยละกันนะเจ้าคะ ไปหามุมนั่งรอกินขนมกันดีกว่านะเหลนๆ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาว

     “ขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     “พาพวกเจ้าวิ่งมากไปหน่อยเลยทำให้พุงข้ายุบลงเร็วเลยเห็นไหมเนี่ย หิวจริงๆ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.............!!!”พวกผู้ใหญ่

     พวกท่านได้แต่พากันมองไปที่ตาข่ายสีทองเหลืองอร่ามที่เหนี่ยวเหนี่ยวสร้างขึ้น และมองตามไปที่เหนี่ยวเหนี่ยวกับพวกเหลนๆของนาง อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองจริงๆ มันช่างพูดไม่ออก บอกไม่ถูกเลย…!!

     “แค่นี้เองสินะ เจ้าตัวแสบเอ๊ยแสบจริงๆเลย”ท่านแม่

     “น้องเล็ก เล่นเอาพวกเราเหนื่อยจริงๆนะเจ้าคะรอบนี้”พี่สะใภ้ใหญ่

     “จริงเจ้าค่ะ ยิ่งพวกท่านพ่อ ท่านพี่ ลูกชาย ท่านลุง หลานๆทางด้านโน้นเหมือนกับโดนกลั่นแกล้งอย่างไรก็ไม่รู้นะเจ้าคะท่านแม่”พี่สะใภ้รอง

     “ก็นั่นน่ะสิ ตรงบริเวณที่พวกท่านพ่อ กับสามีของพวกเจ้ายืนอยู่ทำไมเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ถึงได้ร่วงหล่นถี่ยิบเสียขนาดนั้นก็ไม่รู้นะ เฮ้อ

     สงสัยว่าคงจะโดนเหนี่ยวเหนี่ยวเล่นงานกันเสียแล้วล่ะนะ ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลยถ้าออกมาในรูปแบบนี้น่ะ”ท่านแม่

    “ฮิ…ฮิ….”ท่านแม่กับบรรดาสะใภ้ ก็อดที่จะหัวเราะขำกันไม่ได้

     ทางด้านพวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชายตอนนี้ก็พากัน ทรุดตัวลงกับพื้นแผ่หลากันไปหมดแล้ว

     “ให้ตายเถอะ มีวิธีการแบบนี้ก็ไม่บอกลูกเอ๊ยลูก ทำกับพ่อได้…แฮ่ก…แฮ่ก…”ท่านพ่อ       

     “นี่ล่ะ คือการตามพวกเด็กๆล่ะ ความสนุกสนานย่อมต้องมาก่อนเป็นอย่างแรกเลย”ท่านลุงอี้

     “ถ้าพวกเราสอบถามกันล่าช้ากว่านี้มีหวัง…..”ท่านลุงฉือ

     “ค่อยๆทรึมซับรับไอพลังละอองธาตุสีทองของเหนี่ยวเหนี่ยวกันเถอะพวกเรา ไม่อย่างนั้นแล้วนะคืนนี้ได้นอนปวดแขน ปวดขา ปวดตัวกันไปหมดแน่นอนล่ะ”ท่านพ่อ

     “ใช่”ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ

     พวกท่านพากันนั่งๆนอนๆหมดแรง และเริ่มดูดซับพลังละอองพลังธาตุสีทองของเหนี่ยวเหนี่ยว ที่นางส่งลอยมารอบๆอยู่ในตอนนี้ เพื่อฟื้นฟูกำลังที่สูญหายไปตอนที่พากันวิ่งวนไล่จับเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์กัน

     “ข้าหวังว่า รอบนี้คงจะเป็นรอบสุดท้ายของวันได้หรือไม่กับความปั่นป่วนแบบนี้น่ะ”ท่านพ่อ

     “ข้าก็ยิ่งกว่าหวังเสียอีกนะ”ท่านลุงอี้

     “แต่ว่าข้าไม่อยากจะพูดออกมาแบบทำร้ายพวกเจ้าหรอกนะ ฝันไปเถอะเจ้าสองเฒ่า”ท่านลุงฉือ

     “.............!!”ท่านพ่อ ท่านลุงอี้

     “ระยะทางยังอีกยาวไกลขอรับท่านพ่อ ท่านลุงฉือ ท่านลุงอี้ กว่าจะหมดช่วงเวลาไปแต่ละวัน เหนี่ยวเหนี่ยวนางจะต้องคิดอะไรดีๆออกอีกแน่นอนขอรับ”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “ใช่อย่างที่พี่ใหญ่ บอกนะขอรับว่าน้องเล็ก…”พี่รองเหล่าหู่เองก็สนับสนุนคำพูดที่อธิบายละเอียดยิบของพี่ใหญ่ซือจื่อ แต่ก็ต้องพากันสะดุ้งรีบปิดปากอันแสนไม่น่าฟังทันทีเมื่อโดนพวกท่านพ่อว่า….

     “หุบปาก…..”ท่านพ่อ ท่าานลุงฉือ ท่านลุงอี้

     “ขอรับ…!!”พี่ชายฝาแฝดทั้งสองคน

     “ตุ้บ….ตุ้บ…..”

     “โอ๊ย……”พี่ชายฝาแฝดทั้งสองคน

     ท่านพ่อ คว้าหินก้อนเล็กๆ ที่อยู่บนพื้นได้ก็เขวี้ยงไปหาลูกชายฝาแฝดทั้งสองคนอย่างรวดเร็วด้วยประมาณว่า ข้าไม่ต้องการคำตอบที่พวกเจ้าพูดออกมา และก็แม่นเสียด้วยจนพี่ชายฝาแฝดต้องร้องเสียงหลงออกมาเลยทีเดียว

     “เหอะ…สมน้ำหน้าไอ้พวกหน้าเหม็นเหอะ…”ท่านพ่อ ไม่รู้จะลงกับผู้ใดได้ก็ต้องหนักไปที่ลูกชายฝาแฝดนั่นแหละนะ

     “ท่านพ่อจะโกรธพวกเราทำไมกันเนอะพี่ใหญ่ ดีนะที่เอาหินก้อนเล็กเขวี้ยงนะ”พี่รองเหล่าหู่

     “คงจะรับไม่ได้น่ะสิ ที่พวกเราพูดความจริงออกมาน่ะเจ้ารอง มีอย่างที่ไหนพูดออกมาแบบนั้น น้องเล็กของพวกเราน่ะเหรอจะหยุดซน หยุดปั่นป่วนได้ง่ายๆน่ะ นี่เทียบเวลาจากภายนอกป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแล้ว ยังไม่หมดวันง่ายๆเลยยังเหลืออีกตั้งหลายชั่วยามน่ะ(1 ชั่วยาม 2 ชั่วโมง)”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

    “จริงพี่ใหญ่ ท่านพ่อเองจะไม่รู้ความแสบแสนซนของลูกสาวตัวเองได้อย่างไรกัน”พี่รองเหล่าหู่

     พี่ชายฝาแฝดเองก็พากันกระซิบกระซาบบ่นนินทาท่านพ่อกันไปมา อยู่ได้พักใหญ่กันเลยทีเดียวล่ะ

     ส่วนเจ้าตัวต้นเรื่องน่ะเหรอ ทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยว่าทำเรื่องอะไรไว้ ยังคงนั่งกินขนมกินน้ำหวานกันอย่างเอร็ดอร่อยกับพวกเหลนๆ 

     “ดูสิกลุ่มทางด้านพวกผู้ชายถึงกับหมดสภาพไม่เหลือเลยทีเดียว แต่พอหันมาดูกลุ่มพวกเด็กๆช่างพากันดูสดใสไม่เหน็ดเหนื่อยแม้แต่นิดเดียวเลยนะ”ท่านแม่

     “จริงเจ้าค่ะท่านแม่ น่าตลกดีเหมือนกันนะเจ้าคะ”พี่สะใภ้ใหญ่

     “พวกเด็กๆพลังเหลือเฟือมากมายจริงๆเจ้าค่ะท่านแม่ พากันซน พากันปั่นป่วนตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว ก็ยังดูเหมือนเดิมจริงๆเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้รอง

     “แรงเด็ก กับ แรงคนสูงอายุแล้วมันผิดกันจริงๆล่ะนะ”ท่านแม่

     “ฮ่า…ฮ่า….”พวกผู้หญิงเองก็พากันหัวเราะกันยกใหญ่เลย สภาพของพวกผู้ชายนั้นไม่น่ามองเลยจริงๆ 

     ในแต่ละวันกว่าจะผ่านพ้นไปกันก็ถือว่าลำบากแตกต่างกันไปในแต่ละกลุ่มบุคคล แต่ที่แน่ๆคือทุกๆคนยังคงมีรอยยิ้ม พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พร้อมกับเสียงหัวเราะที่มีมาตลอดทั้งวันกับความสุขที่ทุกๆคนทำร่วมกันนั่นเอง

************

    เหนี่ยวเหนี่ยวนั้นได้กลั่นแกล้งพวกท่านใช่หรือไม่กันนะ?? ถ้ามีวิธีสร้างตาข่ายทองคำแต่แรกก็ไม่ยอมทำกลับให้พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย วิ่งไปรอบๆถ้ำแทนเสียอย่างนั้นแหละ!!