ลูคัส: ไม่น่าเชื่อนะครับ ไอ้เคน จะมีผู้หญิงมาชอบมันด้วย ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ทับทิม ส่วนมากเราแค่เล่นกัน ทับทิมมีแฟนอยู่แล้วครับ เป็เด็กโรงเรียนอื่น
ส่วนผู้หญิงที่มาชอบ เคน คือ แอฟเปิ้ล ครับ เด็กห้อง ม.6/7 นี่แหละครับ แค่เราไม่ได้เอ่ยชื่อ เพราะเธอเป็เด็กเรียบร้อย ไม่กล้าแสดงออก ถ้าเทียบกับมินนี่ๆเธอกล้าแสดงออกกว่าครับ
เคน: ทำไมมาสายจังวะ
ลูคัส: คิดถึงฉันเหรอ
เคน: เออ
เอเดน: อ๊ะ !! แน่ใจเหรอเคน
วิลลี่: อุ๊ยยๆ
เคน: อุ๊ย อะไรของแกวะ
ลูคัส: ได้ข่าวว่ามีสาวมาแอบชอบ
เคน: เื่ปกติเว่ยย
มินนี่: ยินดีด้วยนะคะ แอพเปิ้ลและเคน
แอพเปิ้ล: เคนไม่ได้ชอบเราหรอก
วิลลี่: เคน มันชอบเธออยู่แล้ว มันชอบกินแอพเปิ้ลด้วยแหละ
เคน: ไอ้นี่อีกตัว เงียบไปเลย
ลูคัส: แกจะเขินทำไมวะ
เคน: ไม่ได้เขิน แต่ห้ามแซวโว๊ย
---
หลังเลิกเรียน
เคน: ผมก็ไม่คิดเหมือนกันนะครับ จะมีคนมาชอบผม เพราะผมดูนักเลง กวนๆ และหล่อครับ
ณ. ร้านไอติม หน้าโรงเรียน
เคน: แอพ เธอตามฉันมาทำไม
แอพเปิ้ล: แค่อยากรู้ว่านายทำอะไรบ้าง
เคน: เธอไม่กลัวฉันเหรอ
แอพเปิ้ล : ฉันไม่กลัวนายหรอก นายดูใจดีจะตายไป
เคน: ฉันเนี่ยนะ ถ้าเธอพูดกับไอ้ลูคัสแบบนี้ ฉันจะไม่แปลกใจเลย
แอพเปิ้ล: นายไม่ชอบฉัน นายจะแคร์ทำไม
เคน: เธอตามฉันมาตลอดเนี่ย
แอพเปิ้ล: ฉันไม่ได้จะทำร้ายนายซะหน่อย
เคน: แล้วแต่ ถ้าเธอตามฉันอีก ฉันพาเธอไปขังที่บ้านฉันแน่
แอพเปิ้ล: ก็ได้ ฉันกลับก่อนนะ
เคน: แล้วผมเป็อะไรเนี่ย จะไปดุเธอทำไม หึหึ ช่างเถอะ เข้าไปกินไอติมกับพวกนั้นดีกว่า
ลูคัส: เห็นนายคุยกับแอพเปิ้ล ไม่ได้ชวนเธอมากินไอติมด้วยเหรอ
เคน: ไม่ได้ชวน
วิลลี่: อะไรของนายวะ
เอเดน: ไอติมมาแล้ว ว๊าว !! น่ากินสุดๆ
(อยู่ๆก็มีนักเรียนชายคนนึงวิ่งมาบอกพวกเราในร้านไอติม)
นักเรียนชาย: เพื่อนๆช่วยกันไปดูหน่อย มีคนถูกรังแก
เอเดน: ใครอีกวะ นายไปเรียกโต๊ะอื่นช่วยสิ ไป๊
นักเรียนชาย: ก็ล่าสุดนายเสื้อดำคุยกับเธอ พอสักพักฉันเห็นเธอถูกเพื่อนผู้หญิงลากไปตบอยู่ข้างตึกพากเพียร อ่ะ
วิลลี่ : แล้วทำไมนายไม่ช่วยเอง
นักเรียนชาย: คือ..ฉันไม่กล้า
เคน, เอเดน วิลลี่ ,ลูคัส , มินนี่ มองหน้ากัน
ลูคัส: นายรู้ได้ไง
นักเรียน: ฉันแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งในห้องพวกนายอ่ะ เธอชื่อว่า มีน แค่นี้แหละ พวกนายไปช่วยเธอก่อนเถอะ
เคน: มีน? เพื่อนสนิทแอพเปิ้ล
สารภาพก็ได้
นักเรียนชาย: ฉันวานให้แอพเปิ้ลเข้าไปที่โรงเรียนอีกรอบ เพื่อไปเรียก มีน ออกมาเจอฉันที่ร้านไอติมนี้แหละ แล้วก็..เื่มัน..
(เคนไม่ฟังเพื่อนนักเรียนชายเล่าต่อ เพราะทนฟังต่อไม่ได้)
เคน: โธ่เว้ย!! ไปพวกเรา
ลูคัส: มินนี่ เธอกลับบ้านไปก่อนนะ
มินนี่: คือว่า..
เคน: พวกฉันไม่ทำร้ายผู้หญิงหรอก
ลูคัส: ฉันถึงบ้านจะไลน์ไปหาเธอนะ
มินนี่: ค่ะ ระวังตัวด้วยนะคะ
ณ. ตึกพากเพียร
เอเดน: ตึกนี้ แม่งมีอาถรรพ์
ลูคัส: อาถรรพ์ อะไรวะ
เอเดน: ตึกนี้อ่ะ นักเรียนหญิงชอบมานัดตบตีกัน
ลูคัส: เหรอวะ คิดว่ามีแต่พวกเรา
เคน: ตบตีกันประจำ
วิลลี่ : นั่นไง
เคน: แอพเปิ้ล
เป็กลุ่มนักเรียนหญิง ประมาณ 3-4 คน กำลังรุม ตบ กระชากผมแอพเปิ้ลอยู่ (แอพเปิ้ลเธอแทบจะไม่ได้สู้กลับเลย)
ส่วนพวกเธอพูดอะไรกับแอพเปิ้ลนั้น ผมฟังไม่ถนัดเลย
เคน : วิล นายเดินเข้าไปก่อน แล้วแกล้งถามอะไรก็ได้
วิลลี่ : ได้
ลูคัส: เดี๋ยวฉันลองเดินอ้อมไปอีกฝั่ง
วิลลี่: พวกเธอเล่นกันอะไรกันอ่ะ
นักเรียนหญิง : เฮ้ยๆพวกเรา...กลับบ้านสิวะ
ลูคัส: พวกเธอทำอะไร (โธ่เว๊ย ผมจับพวกเธอไม่ทัน พวกเธอน่าจะเรียน ห้อง ม.6/8 ผมเห็นพวกเธอในห้องดนตรีบ่อยๆ)
เอเดน: แอพเปิ้ล เธอเจ็บตรงไหนไหม
(เคนอยู่ในท่าพยุงแอพเปิ้ลไว้)
เคน: เดี๋ยวฉันพาเธอไปหาหมอเอง พวกนายกลับไปเถอะ
ลูคัส: ฉันเดินไปเรียกแท็กซี่ให้
เคน: ฉันเรียกแล้ว พวกนายกลับไปเถอะ ขอบใจมากนะเว้ย
เอเดน: เออๆ พรุ่งนี้เจอกัน
234
