สิ่งที่ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าผมอย่างไม่คาดคิดและทำให้ผมแทบช็อกก็คือ บนร่างที่ปราศจากเสื้อคอเต่าแขนยาวของคนที่ชื่อสิงห์นั้น ได้เปิดเผยให้เห็นร่างกายท่อนบนของเขาที่อัศจรรย์สุดๆ ร่างกายที่เต็มไปด้วยขนอันหนาแน่นอยู่เกือบทั่วลำตัว...! นี่มันช่างไม่ต่างอะไรกับพวกลิงที่มีขนหนาๆเลย แต่ลิงมีขนดกหนาแค่ไหนก็เป็ไปตามธรรมชาติของลิง ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ถ้าคนเกิดมีขนขึ้นหนาแน่นแบบลิงขึ้นมาล่ะ... มันก็สุดจะผิดปกติหรือประหลาดอัปลักษณ์ในสายตาของคนด้วยกันไปเลย
ก็เพราะสิ่งนี้นั่นเองกระมัง ที่ทำให้เขาถูกไอ้โรจน์และใครคนอื่นๆเรียกว่า... ไอ้อัปลักษณ์...!
พวกขนที่ขึ้นอยู่รอบๆลำตัวของสิงห์นั้น มันช่างมากมายเหลือเกินจริงๆ เกือบทุกอณูบนลำตัวของเขาแทบจะไม่มีช่องว่างให้เห็นผิวเนื้อด้านในเลยด้วยซ้ำ ยังดีที่ส่วนที่เป็ลำคอและใบหน้าของเขาเกลี้ยงเกราแบบคนปกติทั่วไป หนวดที่ริมฝีปากนั้นก็มีเพียงหรอมแหรมเหมือนคนอื่นๆเช่นกัน นี่ถ้าเขาไม่ถูกถอดกระชากเสื้อออกมา ก็อาจจะไม่มีใครรู้เลยว่า เขาจะมีขนขึ้นดกรกรุงรังอะไรเช่นนี้ เพราะเเม้แต่หลังมือของเขาก็ยังอุดมไปด้วยเส้นขนอันหนาแน่นเช่นกัน
และนี่เองที่คงเป็สาเหตุให้สิงห์ต้องใส่เสื้อคอเต่าแขนยาวเพื่อปกปิดร่างกายอันผิดปกติของเขาไว้
ปัญหาและคำถามที่กำลังประเดประดังเข้ามาหาผมอีกอย่างหนึ่งในตอนนี้ก็คือ เขาคนนี้ทำไมจึงมีขนรุงรังคล้ายกับ... ผีที่ผมเจอที่ใต้ต้นโพธิ์...? แต่ผีที่ใต้ต้นโพธิ์ที่ผมจำได้ชัดเจนนั้นกลับมีหนวดเครารกครึ้มกว่านี้นี่... และไอ้ที่ผมกำลังจะคิดว่าผีตนนั่นอาจจะเป็คนเดียวกันกับคนที่ชื่อสิงห์นี้ ผมก็ต้องรีบเปลี่ยนความคิดทันที เพราะเขาคนที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้เป็คนที่มีเืเนื้อและกำลังาเ็ แล้วจะเป็ผีได้ยังไงกัน...?
"อีนุช...!" ไอ้โรจน์เรียกนุชเสียงดัง "มึงมาดูให้ชัดๆซิว่า ไอ้นี่มันเป็คนหรือลิง...? แต่กูว่านะ เมื่อชาติก่อนไอ้สิงห์นี่คงเคยเกิดเป็ลิงมาก่อนแน่ๆ พอชาตินี้มันมาเกิดเป็คนก็ดันเสือกลืมสลัดขนทิ้งไปให้หมดซะก่อน ก็เลยต้องพกขนติดตัวมาเป็ครึ่งคนครึ่งลิงอย่างงี้ไงล่ะ แหมๆๆ... วันนี้กูได้เห็นเต็มๆตา มันช่างอัปลักษณ์กว่าที่กูคิดไว้ซะอีกว่ะเฮ้ย ! ฮ่าๆๆๆ
แต่ว่านุชก็ไม่ได้หันไปมองสิงห์ เธอนั่งเอามือปิดหน้าและร้องไห้สะอื้นอยู่อย่างนั้น
"อ้าว... อีห่านี่ ?" ไอ้โรจน์หันมาที่นุช "กูบอกให้มึงดูทำไมมึงไม่ดู ? เอ๊ะ... รึว่ามึงเพิ่งจะมาสำนึกได้ว่า เผลอตัวหลงผิดคบกับไอ้สัตว์ครึ่ง-คนครึ่งไปแล้ว ! ฮ่าๆๆๆ"
ไอ้โรจน์หัวร่องอหายสะใจ พร้อมกับชี้มือชี้ไม้ชวนให้ลูกน้องของมันดูขนของสิงห์ ส่วนพวกลิ่วล้อแต่ล่ะะคนต่างก็หัวร่อรับส่งไปกับลูกพี่ของมัน
แล้วนุชก็ลุกขึ้นยืน คราบน้ำตายังไม่แห้งเหือดแต่สายน้ำในดวงตาของเธอกลับหยุดไหลรินไปแล้ว ที่เหลือตอนนี้มันคือประกายไฟจากดวงตาอันร้อนแรงที่กำลังจะรอแผดเผาทุกผู้คนที่อยู่ตรงหน้านั้น
"สะใจมึงแล้วใช่ไหมไอ้โรจน์...?!" นุชพูดเสียงเข้ม และไม่ได้เรียกไอ้โรจน์ว่าพี่โรจน์ต่อไป
"มึงคิดว่าจะเปลี่ยนกูได้เหรอ...? มึงคิดว่ากูจะรังเกียจเขาเหรอ...? กูรู้มาตั้งนานแล้วว่าเขาเป็ยังไง... ต่อให้เขาเป็สัตว์ไปจริงๆ กูก็ไม่มีวันจะผละจากเขาไปหามึงหรอก... เพราะไอ้ที่เป็ครึ่งสัตว์ครึ่งคนจริงๆน่ะ มันน่าจะเป็พวกมึงเองล่ะมากกว่า...!"
เสียงพูดของนุชเข้มข้นดุดัน เล่นเอาไอ้พวกกลุ่มลิ่วล้อและลูกพี่ของมันพร้อมใจกันเงียบกริบทันที
หากแสงสว่างบริเวณนั้นชัดๆหน่อย ผมคิดว่าคงจะได้เห็นสีหน้าไอ้โรจน์ว่าตอนนี้มันเป็สีอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆหน้าตาของมันยามนี้กลับดูไม่ค่อยเป็ผู้เป็คนไปแล้ว
"อีนุช...!" ไอ้โรจน์ไม่เพียงแต่เรียกเสียงดุ แต่มันกลับจ้ำเท้าเข้ามาหานุช แล้วสบัดหลังมือตบหน้านุชเสียงดังฉาดใหญ่...!
แรงตบที่ไม่ธรรมดานั้นส่งให้ร่างนุชเซถลาไปทางลูกน้องอีกคนของไอ้โรจน์ แต่ลูกน้องไอ้โรจน์คนนั้นก็ไม่กล้ารับร่างนั้นไว้ มันรีบเบี่ยงซ้ายหมุนตัวหลบไปอย่างหวุดหวิด
แต่ผมเองนี่สิ ยืนอยู่ตรงด้านหลังมันพอดี ด้วยสัญชาติญาณของผม ผมก็เอื้อมแขนทั้งสองข้างนั้นรับร่างของนุชไว้ทันที !
แต่... ให้ตายสิ ! ให้ตายเถอะ ! มันเป็ไปได้ยังไงกัน...?!
ร่างของนุชนั้นกลับทะลุผ่านตัวผมไป ราวกับไม่มีผมยืนอยู่ตรงนี้...?
มือทั้งสองของผมกลับใขว่คว้าได้แต่อากาศธาตุ และตัวของผมนั้นก็คะมำไปข้างหน้าเล็กน้อย แม้จะงงงันสุดขีดแต่ก็ยังทันหันหลังกลับไปมองเห็นนุชล้มลงไปกับพื้นดินตรงนั้น !
ผมยกมือทั้งสองขึ้นมาดู...'มือของฉันก็ยังอยู่ปกตินี่ ? แล้วทำไมฉันจับเธอไว้ไม่ได้ล่ะ..? ไม่สิ..? เธอต่างหากที่ทะลุร่างเราไปเหมือนไม่มีตัวตน ?!
นี่มันอะไรกัน...? นี่ถ้ามีกระจกอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ ผมคงจะได้เห็นตาของตัวเองแทบจะเหลือกถลนใยิ่งกว่าโดนผีหลอกจริงๆอีกล่ะมั้ง ?
พอเริ่มจะตั้งสติขึ้นมาได้ ผมก็หันไปมองไอ้โรจน์และพวกลูกน้องมัน แต่พวกมันราวกับไม่เห็นผมยืนอยู่ตรงนี้ นี่มันอะไรกันนี่...??
ทุกคนนั้นกลับมองผ่านผมลงไปที่ร่างของนุชที่กำลังใช้มือยันร่างของตัวเองขึ้นมาจากพื้น
'พวกเขาไม่เห็นฉันหรือนี่... พวกเขาไม่เห็นฉันหรือนี่...?!' ผมถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา
"ไอ้โรจน์...!!" เสียงห้าวใหญ่ปานราชสีห์เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบในตอนนั้น !
ไอ้โรจน์และพวกลูกน้องหันขวับกลับไปที่เสียงนั้นทันที
ใครจะคาดคิดว่านั่นจะเป็เสียงของชายที่ชื่อสิงห์ผู้กำลังสะบักสะบอมอยู่ในตอนนี้ แต่แววตาของเขายามนี้นั้นมันกลับเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง แม้ขณะนี้มันจะยังถูกลูกน้องสองคนของไอ้โรจน์ยึดแขนซ้ายขวาไว้ก็ตาม
"ไอ้สิงห์...?" ไอ้โรจน์เรียกชื่อกลับด้วยสีหน้าฉงนกับน้ำเสียงอันห้าวหาญของสิงห์ ยังไม่นับความสนเท่ห์กับดวงตาอันร้อนแรงดุจเปลวไฟของไอ้คนที่มันเรียกว่า ไอ้อัปลักษณ์...!
ดวงตาของสิงห์ยามนี้ดูดุดันราวกับสัตว์ป่าจริงๆ !
ขณะนั้นุชก็เงยหน้าขึ้นมา ที่มุมปากของเธอนั้นปรากฏเืไหลย้อยลงมา แรงตบจากหลังมือของไอ้โรจน์ตอนนั้น ไม่ใช่เล่นๆเลย
"พี่...สิงห์...?" เสียงของเธอเรียกเขาราวกับจะมีคำถาม
ชายที่ชื่อสิงห์หันไปมองสบตาเธอ แล้วหันกลับไปมองไอ้โรจน์ด้วยดวงตาลุกโชน
ท่าทางของสิงห์ตอนนี้ก็ดูคล้ายกำลังจะทะยานออกมา แล้วรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ปรากฏขึ้น จากนั้นเขาก็หันหน้ามาทางผม...
แล้วสายตาคู่นั่นก็ประสานกับสายตาของผมพอดี...!
'ห๋าาา...?! นี่เขา... นี่เขามองเห็นฉันหรือนี่...?!!
(โปรดติดตามในบทต่อไป เร็วๆนี้นะครับ)
9K
