ณ บ้านของนนท์และมุกดา
~ ตึ้ด.. ตึ้ด... ~ โทรศัพท์มุกดาดังขึ้น " พี่นนท์ดูลูกแปบนึงนะคะ " เมื่อนนท์เดินมาหาลูก มุกดาจึงเดินออกไปคุยโทรศัพท์ " ค่ะแม่ " " เป็อะไรรึเปล่า่นี้ไม่โทรมาหาพ่อกับแม่เลยนะ " อนงค์พูดตัดพ้อ " คือหนูยุ่งน่ะค่ะ แม่กับพ่อสบายดีไหมคะ? " " พ่อแม่สบายดี เราล่ะเป็ยังไงบ้าง? " " หนูสบายดี " " เมื่อไหร่จะมาเยี่ยมพ่อกับแม่บ้างล่ะ นี่เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้วนะลูก " ประทีปผู้เป็พ่อะโถาม มุกดานิ่งไปครู่หนึ่ง " หนูขอโทษนะคะพ่อ " มุกดาพูดเสียงสั่น " " เดี๋ยวพ่อกับแม่จะไปหาลูกเอง พ่อกะว่าจะไปเดือนหน้าลูกว่ายังไง? " มุกดาใเมื่อได้ยินแบบนั้น " อย่าลำบากเลยค่ะ หนูไปหาพ่อกับแม่เองจะดีกว่า " " เอางั้นเหรอ? " ~ อุแว้ๆๆ ~ เสียงลูกสาวร้องดังลั่นมาจากในบ้าน " พ่อแม่คะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ ไว้หนูโทรหานะคะ " วางสายเสร็จมุกดารีบวิ่งเข้าบ้าน
.
.
.
นนท์อุ้มลูกเดินไปมาพร้อมชวนเล่น เห็นมุกดานนท์จึงเอาลูกมาให้มุกดาอุ้ม ทันทีที่อยู่ในอ้อมกอดของมุกดาลูกสาวก็หยุดร้องทันที " พี่คงใกล้ชิดกับลูกน้อยเกินไป " นนท์พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ " อย่าพูดแบบนั้นสิคะ มุกกับลูกต้องขอบคุณพี่ต่างหากที่ดูแลเราอย่างดี " มุกยิ้มปลอบโยนนนท์ กล่อมลูกจนหลับมุกดาก็นั่งมองหน้าลูกอยู่ครู่หนึ่ง " มีอะไรรึเปล่า เห็นเราซึมๆไปั้แ่เมื่อกี้แล้ว ใครโทรมาเหรอ? " นนท์ถามเมื่อเห็นท่าทีของมุกดา " พ่อกับแม่โทรมาค่ะ ถ้าท่านได้เห็นหน้าหลาน ท่านจะดีไหมคะ? " " ท่านต้องดีใจแน่นอน " " มุกกลัวว่าท่านจะผิดหวังในตัวมุกอีก มุกอยากกลับไปหาท่านพร้อมความสำเร็จ อย่างที่เคยพูดไว้ " นนท์จับมือมุกดาไว้ และดึงมาสวมกอด
.
.
.
หลังจากเอาลูกเข้านอนมุกดาก็นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
2 ปีก่อน...
ออกจากโรงพยาบาล นนท์ก็พามุกดาและลูกสาวมาอยู่บ้านหลังใหม่ทันที เป็บ้าน 2 ชั้นหลังใหญ่ มีสวนกว้างๆหน้าบ้าน มุกดามองบ้านอยู่ครู่หนึ่งและหันมามองนนท์ " พี่แค่อยากให้เรากับลูก ได้อยู่ในพื้นที่กว้าง มีสวนให้เดินเล่น จะได้ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้องไง " " มุกยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่ะ " มุกดายิ้มอย่างชอบใจ " ก็เห็นเรามองพี่แบบนั้น พี่ก็คิดว่าเราไม่ชอบ " " ไม่ใช่ไม่ชอบค่ะ แต่รู้สึกขอบคุณพี่มากกว่า ที่ทำเพื่อเราขนาดนี้ " " พูดอะไรแบบนั้นห๊ะ พี่เป็สามีเรา และเป็พ่อของลูกด้วย ไม่มีอะไรที่พี่ทำเพื่อครอบครัวเราไม่ได้ " มุกดามองนนท์ด้วยความตื้นตันใจ
.
.
.
มุกดาให้นมลูกจนลูกหลับปุ๋ยไป " พี่นนท์คะ " " ว่าไง " " เอ่อ.. มุกมีเื่จะขอร้องพี่ค่ะ " ได้ยินแบบนั้นนนท์ก็รีบหันมานั่งพร้อมตั้งใจฟัง " เื่ลูกของเรา พี่อย่าเพิ่งให้ครอบครัวพี่รู้ได้ไหมคะ ตอนนี้มุกยังไม่อยากรับมือกับปัญหาอะไรทั้งนั้น มุกอยากมีชีวิตสงบๆอยู่กับลูกกับพี่แบบนี้ไปก่อน " " ได้สิ ตอนนี้เราไม่ต้องกังวลเื่อื่นเลยนะ ทำใจให้สบาย ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน พี่จะอยู่ข้างๆเราสะ... " มุกดาโผเข้ากอดนนท์ทันที โดยที่นนท์ยังพูดไม่ทันจบ
.
.
.
" พี่นนท์คะ? " มุกดาเรียกนนท์ซึ่งนอนอยู่ข้างๆ " ฮืม ว่าไง " นนท์ตอบด้วยน้ำเสียงงัวเงีย " นอนแล้วเหรอคะ งั้นพี่นอนเถอะ " " พูดมาเถอะ พี่รอฟังอยู่ " นนท์พูดโดยไม่ลืมตาพร้อมกอดมุกดา " พี่จำเื่ที่มุกเคยขอพี่เมื่อ 2 ปีก่อนได้ไหมคะ? " " จำได้สิ มีอะไรรึเปล่า? " " ตอนนี้ณดา 2 ขวบแล้วนะคะ มุกคงจะเห็นแก่ตัวเกินไป ถ้ายังปิดเื่ลูกแบบนี้ มันคงถึงเวลาที่ณดา จะได้ไปเยี่ยมคุณปู่ คุณตาแล้วละค่ะ " " ว่าไงนะ?! " นนท์ลงขึ้นมาด้วยความดีใจ " มุกพูดจริงเหรอ? " มุกดาพยักหน้าพร้อมยิ้มให้นนท์ " งั้นมุกสะดวกวันไหนบอกพี่น่ะ เราจะได้ไปบ้านคุณพ่อกัน " " ค่ะ " นนท์กอดมุกดาแน่น " รีบนอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าหนิคะ " " เรามาบอกข่าวดีพี่ตอนนี้ พี่จะหลับลงได้ยังไงล่ะ? " " งั้น.. มุกเปลี่ยนใจก็ได้ค่ะ " " พี่จะนอนเดี๋ยวนี้แหละ ฝันดีนะ " นนท์จุ๊บปากมุกดาก่อนล้มตัวลงนอน มุกดานั่งมองนนท์หลับอยู่ครู่หนึ่ง ~ ขอบคุณนะคะ ที่ยอมทำตามสิ่งที่มุกขอมานานขนาดนี้ ถึงแม้ว่าพี่จะไม่เห็นด้วย แต่พี่ก็ไม่เคยบ่นหรือต่อว่ามุกสักคำ ต่อไปนี้มุกจะไม่ไม่หนีปัญหาและไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ ต่อให้มีปัญหามากมายเข้ามามุกจะไม่ถอยอีกแล้วค่ะ มุกจะสู้ เพื่อลูกของเรา เพื่อครอบครัวของเรานะคะ ~~ มุกดาคิดในใจและก้มจูบนนท์
.
.
.
ณ บ้านของครอบครัวนนท์
" ว้าว วันนี้คุณแม่เข้าครัวเองเลยเหรอคะ มีอะไรพิเศษรึเปล่า? " นทเดินมาพร้อมมองผู้เป็แม่ด้วยความแปลกใจ " แม่ก็ทำอาหารปกติอยู่แล้วหนิ " " เหรอคะ แต่ครั้งล่าสุดที่หนูจำได้ มัน 2 ปีก่อนนะคะแม่ " นทพูดพร้อมอมยิ้มกับแม่บ้าน " ยัยนท ถ้าแกว่างช่วยแม่ล้างผักเลย " " ไม่เอาค่ะ วันนี้นทออกไปข้างนอกนะคะ พอดีมีนัดกับเพื่อน " " วันนี้ไม่ได้ " " ทำไมล่ะคะ? " " วันนี้มีแขกพิเศษมาบ้าน " " ใครคะ? " นททำท่าทางอยากรู้ " เดี๋ยวก็รู้ นัดของแกคงไม่สำคัญขนาดต้องขัดคำสั่งแม่หรอกใช่ไหม? " " ค่าา.. "
.
.
.
อำพล บุษบาและนท ต่างนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างใจจดใจจ่อ " หนูขอกินก่อนได้ไหมคะแม่ " นทพูดพร้อมหยิบช้อนขึ้นมา " ยัยนท เสียมารยาทจริงๆวางช้อนเดี๋ยวนี้ " " ก็ได้ค่ะ " นททำหน้างอ " เมื่อไหร่แขกแม่จะมาคะ? " " แกจะถามทุก 5 นาทีเลยรึไงยัยนท แม่ก็นั่งอยู่กับแก แม่จะรู้ได้ยังไง " " แม่ก็ลองโทรไปถามเขาดูสิคะ " " นั้นสิคุณ " " คุณพ่อก็เห็นด้วยใช่ไหมคะ รอจนไส้กิ่วหมดแล้วเนี่ย " นทหันไปยิ้มกับพ่อ บุษบาลุกขึ้นออกไปข้างนอกเพื่อคุยโทรศัพท์
.
.
.
ณ ร้านขายของชำ
" พ่อจะเอาอะไรรึเปล่า? " อนงค์ถามประทีปก่อนลงจากรถ " ไม่จ้ะ " " อ้าว ทีปมาๆนั่งคุยกันก่อน " หน้าร้านมีพวกลุงละแวกนั้นมานั่งพูดคุย กินยาดองกันเป็ประจำทุกวัน ประทีปหันมองหน้าอนงค์ เชิงขอร้องด้วยสายตา " ไปสิ แต่อย่านานนักนะ " " จ้ะ " ประทีปรีบเดินไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม " ชิ มีความสุขอย่างกับสุนัขหลุดโซ่ " อนงค์บ่นพึมพำก่อนเดินไปซื้อของ " จัดไป " ลุงคนหนึ่งยื่นแก้วให้ประทีป ประทีปหันไปมองอนงค์ " ได้แค่เเก้วเดียวนะพ่อ " " จ้ะ "
.
.
.
ประทีปดื่มรวดเดียวหมดเช่นเคย " แก้วเดียวมันจะไปรู้เื่อะไรล่ะ? " ชายคนหนึ่งกระซิบบอกประทีปก่อนเทให้อีกแก้ว " พอดีกว่าเดี๋ยว.. " " โถ่ กลัวเมียแค่ต่อหน้าพอ ลับหลังอย่าไปกลัว " ลุงอีกคนพูดขึ้น ประทีปรีบกระดกแก้วที่ 2 อย่างรวดเร็ว " ยาดองนี้รสชาติดีอย่าบอกใครเลยใช่ไหมละ ฉันกินทุกวันยังไม่เบื่อเลย " " เสร็จรึยังพ่อ แม่ซื้อของเสร็จแล้วนะ " " จ้ะๆ " " นี่ๆดื่มให้หมดแก้วก่อนสิทีป " ชายชราพูดพร้อมยื่นแก้วให้ประทีป ประทีปทำหน้างงๆ " รับไปสิ " ทั้งสองส่งซิกกันไปมา
.
.
.
" ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีรถติดมากเลยค่ะ " คาร่าเดินเข้ามา พร้อมคนขับรถที่ถือตะกร้าผลไม้อยู่ " ไม่เป็ไรเลยลูก รอนานอะไรกันละ เราก็เพิ่งลงมากันเมื่อกี้เองจ้ะ " บุษบารีบเดินมาที่คาร่า นทและอำพลได้ยินแบบนั้นก็ต่างมองหน้ากันและยิ้มเยาะออกมา " สตรอเบอร์รี่ลูกใหญ่ๆหวานๆแบบที่คุณแม่ชอบค่ะ ส่งตรงมาจากญี่ปุ่นเลยนะคะ " คาร่าพูดพร้อมเอาตะกร้าผลไม้มาจากคนขับรถ " ขอบใจมากจ้ะ หนูยังใส่ใจคนรอบข้างเหมือนเดิมเลย แม่มองคนไม่ผิดจริงๆ " " เรามาทานข้าวกันเลยไหมคะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นซะหมด " นทพูดพร้อมยิ้มให้คาร่า " สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีจ้ะน้องนท " คาร่ากล่าวทักทายทั้งสอง " นี่พี่คาร่าเขาเพิ่งเห็นเราเหรอคะพ่อ? " นทกระซิบบอกพ่อ บุษบามองนทพร้อมทำหน้าดุใส่
.
.
.
" แม่เปิดประตูให้พ่อหน่อยสิ " ประทีปะโเรียกอนงค์อยู่หน้าประตูบ้าน ด้วยสภาพเมาเเอ๋ หน้าแดงก่ำ " รู้ว่าคอไม่แข็งเหมือนคนอื่น แต่ก็ยังจะกินเข้าไปเยอะอีก " " พ่อกินแก้วเดียวจริงๆนะจ๊ะแม่ " " แก้วเดียว แต่รินถี่เลยนะ " " แม่เห็นเหรอจ๊ะ? " ประทีปส่งยิ้มหวาน " เออ แล้วนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าจะสร่างเมา " " แม่นี่มันจะมืดแล้วนะ พ่อกลัวยุง " อนงค์โยนที่ช็อตยุงมาให้ " พ่อกลัวความมืด " อนงค์เดินไปเปิดไฟหน้าบ้าน " พ่อกลัวผีด้วยนะแม่ " " ผีเหรอ ส่องกระจกดู จะได้เห็นสภาพตัวเอง น่ากลัวกว่าผีซะอีก " " แม่จ๋า ตอนนี้พ่อคิดว่าพ่อหายเมาแล้วนะ " อนงค์เดินไปในครัวโดยไม่สนใจเสียงเว้าวอนของประทีป
2K
