เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        หลี่เอ้อร์โก่วพูดอย่างโกรธเคือง“ตอนนี้ผมโตแล้ว ผมไม่อยากชื่อหลี่เอ้อร์โก่วอีกต่อไปแล้วผมจะเปลี่ยนชื่อ!”

        หลี่จินฮวารีบกล่าว“ได้สิๆ อยากเปลี่ยนก็เปลี่ยนเถอะ! ลูกเอ๊ยแกอยากเปลี่ยนเป็นชื่ออะไรล่ะ?”

        หลี่เอ้อร์โก่วขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน“หลี่ฟู่กุ้ย! ตั้งแต่นี้ไปผมจะชื่อหลี่ฟู่กุ้ย!”

        หลี่จินฮวายิ้มอย่างยินดี“ชื่อนี้ดี! ฟู่กุ้ย ฟู่กุ้ยฟังแล้วก็รู้ว่าในอนาคตต้องมีเงินแน่นอน! ลูกเอ๊ย ชื่อที่แกตั้งนี้ดีจริงๆ!”

        นายหลี่เองก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน“ชื่อพอใช้ได้ แค่ไม่รู้ว่าในอนาคตตัวตนของเขาจะดีหรือไม่”

        เช้าวันรุ่งขึ้นหลี่เอ้อร์โก่วขอลาหยุดทันทีและไปที่ตัวอำเภอเพื่อเปลี่ยนชื่อเนื่องจากชื่อหลี่เอ้อร์โก่วไม่ได้ไพเราะเสนาะหู การเปลี่ยนชื่อจึงเป็นไปโดยง่ายไม่มีผู้ใดขัดขวาง ทั้งยังได้รับความอนุเคราะห์ให้เปลี่ยนชื่อจนสำเร็จรวมถึงเปลี่ยนแปลงชื่อในทะเบียนบ้าน

        หลี่เอ้อร์โก่วกลับมาที่หมู่บ้านและประกาศไปทั่วว่าเขาเปลี่ยนชื่อแล้วต่อไปเขาจะชื่อหลี่ฟู่กุ้ย และทุกคนสามารถเรียกเขาว่าฟู่กุ้ยได้ท่าทางเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มและภาคภูมิใจสุดขีด!

        อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในภายหลัง…

        สามวันต่อมาซูเจียวเจียวก็ตัดชุดแต่งงานและชุดสูทของเฉินเจียฉีเสร็จเรียบร้อยเพื่อป้องกันไม่ให้เสื้อผ้ายับซูเจียวเจียวจึงใช้ไม้แขวนเสื้อแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า

        บ่ายวันนั้นเซียวหยวนซินก็มาถึงพร้อมกับหลิวเฉิงเหว่ย

        หลิวหยวนหยวนเห็นเซียวหยวนซินมาก็ดีใจกระโดดเข้ากอดเธอ “แม่... แม่!”

        เซียวหยวนซินรีบรับเธอไว้“ช่วงนี้อยู่ที่บ้านน้าสะใภ้หนูเชื่อฟังคุณน้าไหม? เป็นเด็กดีหรือเปล่า?”

        “เชื่อฟังค่ะ! เป็นเด็กดีด้วย!”

        หลิวหยวนหยวนพยักหน้าอย่างน่ารักดูแล้วน่าเอ็นดู

        หลิวเฉิงเหว่ยมองดูหลิวหยวนหยวนที่น่ารักขนาดนี้เขาก็รู้สึกคิดถึงเธอเหลือเกิน เขายื่นมือออกไปหาหลิวหยวนหยวน“มาสิ หยวนหยวน ให้พ่ออุ้มหน่อย”

        หลิวหยวนหยวนมองไปที่หลิวเฉิงเหว่ยแล้วก็มองไปที่เซียวหยวนซิน

        เซียวหยวนซินพูดอย่างอ่อนโยน“พ่อของหนูเปลี่ยนไปมากแล้ว ต่อไปเขาจะเป็นพ่อที่ดีนะ”

        หลิวหยวนหยวนพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแล้วก็กระโดดเข้าหาหลิวเฉิงเหว่ย พูดด้วยเสียงหวานใสว่า“พ่ออุ้มๆ”

        “ได้เลย พ่อจะอุ้มๆ นะ” หลิวเฉิงเหว่ยอุ้มหลิวหยวนหยวนอย่างมีความสุขและก็เปลี่ยนคำเรียกด้วย ก็ยังคงเรียก ‘พ่อ’ ฟังดูเป็นทางการกว่า

        ซูเจียวเจียวเห็นบรรยากาศระหว่างเซียวหยวนซินกับหลิวเฉิงเหว่ยดีขึ้นเธอก็รู้สึกยินดีกับเซียวหยวนซินด้วย

        ชาติที่แล้วหลิวเฉิงเหว่ยทำตามคำพูดของแม่เขาไปซะทุกเรื่องและเซียวหยวนซินก็เป็นคนที่ไม่ต่อสู้ ไม่รู้จักต่อต้านสุดท้ายจึงทำให้พวกเขามาถึงจุดนั้น

        บางทีชาตินี้โชคชะตาของพวกเขาทุกคนอาจเปลี่ยนแปลงไปก็เป็นได้...

        เพราะตอนนี้เซียวหยวนซินก็ได้รับอิทธิพลจากเธอความคิดของเธอเปลี่ยนแปลงไปมาก ถ้าหลิวเฉิงเหว่ยเปลี่ยนตามไปด้วยก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้...

        ถ้าหลิวเฉิงเหว่ยสามารถเปลี่ยนแปลงเป็นคนดีขึ้นได้และใช้ชีวิตอยู่กับพี่เซียวหยวนซินอย่างมีความสุข เธอก็ยินดีที่จะเห็นเช่นนั้น

        ซูเจียวเจียวต้อนรับทั้งสองคนเข้าบ้านและชงน้ำหวานให้คนละถ้วย

        หลิวเฉิงเหว่ยรีบพูด“ไม่ต้องๆ ผมไม่ดื่มน้ำหวาน”

        น้ำหวานพวกนี้มีค่ามากคนตัวโตอย่างเขาจะดื่มของแบบนี้ทำไม

        ซูเจียวเจียวหัวเราะ“ถึงอย่างไรฉันก็ชงไปแล้ว ดื่มเถอะค่ะจะได้ไม่เสียของ”

        ถึงอย่างนั้นหลิวเฉิงเหว่ยก็ยังไม่กล้าดื่มเขายอมให้น้ำหวานครึ่งหนึ่งแก่หลิวหยวนหยวน และอีกครึ่งหนึ่งให้เซียวหยวนซินส่วนตัวเองก็แค่ลองชิมก้นถ้วยเท่านั้น

        “เฉิงเหว่ย คุณยกตะกร้าเข้าครัวไปสิ” เซียวหยวนซินเรียก

        หลิวเฉิงเหว่ยวางถ้วยลงและรีบยกตะกร้าเข้าไปในครัวอย่างเชื่อฟัง

        เซียวหยวนซินสั่งให้เขาวางของให้เรียบร้อยซูเจียวเจียวถามอย่างอยากรู้ “พี่หยวนซินพวกพี่ทำอะไรกันคะ?”

        เซียวหยวนซินหัวเราะ“ก่อนหน้านี้ฉันกับหยวนหยวนพักอยู่ที่นี่กับเธอประมาณยี่สิบกว่าวันเธอดูแลพวกเราอย่างดีด้วยอาหารและกับข้าวทุกวัน ฉันไม่รู้จะตอบแทนพวกเธออย่างไรเลยให้เฉิงเหว่ยขนข้าวสารห้าสิบจินมาให้ และก็มีผักแห้งที่ทำเองเล็กน้อยรวมถึงปลาเฉาที่จับได้เมื่อวานหนักห้าหกจิน”

        ซูเจียวเจียวกล่าว“พี่หยวนซินไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เอาของพวกนี้กลับไปเถอะ”

        แต่เดิมเซียวหยวนซินเมื่อแต่งเข้าตระกูลหลิว ก็ถูกข่มเหงรังแกอยู่แล้วตอนนี้ยังหอบหิ้วเอาของมาให้ตั้งมากมาย คงต้องถูกแม่สามีสาดเสียเทเสียเป็นแน่

        เซียวหยวนซินกล่าว“ให้แล้วก็รับไว้เถอะ ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกนะถึงแม้เราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะกินอยู่ฟรีๆกับเธอและอาหมิง ถ้าเธอไม่รับไว้ละก็คราวหน้าฉันก็ไม่กล้าพาหยวนหยวนมาเล่นด้วยแล้ว”

        เธอรู้ว่าข้าวสารผักแห้ง และปลาที่เธอให้มานั้นเทียบไม่ได้กับไข่ ผงนมมอลต์และเสื้อผ้าใหม่ที่เจียวเจียวให้หยวนหยวนกินทุกวันเลย

        เธอนั่นแหละที่กำลังเอาเปรียบน้องสะใภ้

        หลิวเฉิงเหว่ยเอ่ยขึ้นบ้าง“น้องสะใภ้รับไว้เถอะ สิ่งของเหล่านี้มาจากส่วนของครอบครัวเราแม่ของผมไม่ว่าหยวนซินหรอก”

        ซูเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็เบาใจขึ้นมาก“ดีค่ะ งั้นฉันจะรับไว้ ต่อไปถ้าอยากมาเมื่อไรก็มาได้เลยนะคะห้องทางทิศตะวันตกฉันจะเตรียมไว้ให้พวกคุณเสมอ”

        หลิวเฉิงเหว่ยหัวเราะอย่างซื่อๆ“แค่หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจว่ามันน้อยไปหน่อย”

        ขณะที่หลิวเฉิงเหว่ยกำลังเล่นกับหลิวหยวนหยวนซูเจียวเจียวก็ดึงเซียวหยวนซินเข้าไปในครัวแล้วถามว่า“พี่หยวนซิน ทำไมตอนนี้พี่เขยถึงได้เชื่อฟังขนาดนี้ล่ะคะ?”

        บนใบหน้าของเซียวหยวนซินมีรอยยิ้มกว้างขึ้นเธอหัวเราะและมองหลิวเฉิงเหว่ยในลานบ้านครู่หนึ่ง จากนั้นก็กระซิบว่า“ฉันทำตามที่เธอบอกทุกอย่างเลย ห้ามยอมถอยเด็ดขาดไม่อย่างนั้นพวกเขาก็จะยิ่งได้ใจ! แล้วก็ต้องทำให้ผู้ชายรู้ว่าต้องรักและห่วงใยเราต้องรู้จักอ่อนแอในเวลาที่ควรจะอ่อนแอ และแข็งแกร่งในเวลาที่ควรจะแข็งแกร่งเพื่อให้เขารู้ว่าถ้าไม่มีเขา ฉันก็อยู่ได้ดี ไม่ใช่ว่าต้องมีเขาเท่านั้น!กลับกันถ้าไม่มีฉัน ชีวิตของเขาก็คงไม่ง่ายนัก!”

        “ใช่แล้ว เธอยังบอกเรื่องความมั่นใจอีกด้วย ตอนนี้ฉันมั่นใจมากเลยค่ะฉันรู้สึกว่าฉันทำได้ทุกอย่าง เก่งทุกอย่างเลยตอนนี้เขาก็เริ่มคิดถึงครอบครัวเล็กๆ ของเราแล้วด้วยแถมงานในบ้านใหญ่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ทำแล้ว ทุกคนผลัดกันทำและเสื้อผ้าแต่ละบ้านก็ซักของใครของมัน เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉันสบายแค่ไหนบ้านฉันมีแค่เสื้อผ้าของฉันกับเฉิงเหว่ยสองคนเอง ซักแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วล่ะ”

        ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ต้องซักเสื้อผ้าของคนทั้งสิบกว่าคนในบ้านกองเป็นภูเขาเลย สมัยก่อนซักผ้าแต่ละวันก็กินเวลานานมาก

        เซียวหยวนซินพอได้พูดก็ตื่นเต้นไม่หยุดพูดพล่ามอยู่เป็นเวลานาน

        ซูเจียวเจียวฟังแล้วก็รู้สึกดีใจมากไม่คิดว่าเซียวหยวนซินจะเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ เธอแข็งแกร่งขึ้นในบ้านตระกูลหลิวและชีวิตก็ดีขึ้น แม้ว่าจะอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ก็ยังคงมีเรื่องวุ่นวายมากมาย แต่อย่างน้อยก็ไม่ถูกรังแกและกดดันเหมือนเมื่อก่อนสิ่งสำคัญที่สุดคือหลิวเฉิงเหว่ยก็เริ่มยืนอยู่ข้างเธอแล้วซึ่งจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นมากจริงๆ

        ทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทางที่ดี

        “ดังนั้นตอนนี้ฉันเลยมารับหยวนหยวนกลับบ้าน” เซียวหยวนซินหัวเราะ

        เธอรู้ว่าน้องสะใภ้เป็นคนดีแต่ก็ปล่อยให้หยวนหยวนอยู่รบกวนที่นี่ตลอดไปไม่ได้ถึงอย่างไรสักวันก็ต้องรับกลับไปอยู่ดีอีกอย่างหยวนหยวนก็อยู่ที่นี่มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

        เมื่อก่อนเธอไม่มั่นใจในสถานการณ์ที่บ้านและไม่รู้ว่าหลิวเฉิงเหว่ยจะทำตัวอย่างไร เธอจึงไม่ได้พาหยวนหยวนกลับไปแต่ตอนนี้สถานการณ์ค่อยๆ ดีขึ้น และเธอก็มีเวลาว่างมากขึ้นต่อไปนี้ก็จะมีเวลาเลี้ยงลูกเองแล้วหยวนหยวนไม่ต้องถูกปล่อยปละละเลยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว...