เนิ่นนานหลายแสนกัปมาแล้ว ก่อนการกำเนิดของโลกและจักรวาล องค์ปฐมปรเมศวร ผู้ไร้รูปลักษณ์ และดำรงอยู่ชั่วอนันตกาล ทรงเนรมิตไข่ทองคำใบใหญ่ขึ้นมาฟองหนึ่ง มีนามว่าหิรัญครรภ์ ต่อมาไข่นั้นะเิออก มีมหาเทพสามองค์ออกมาจากไข่นั้น คือพระศิวะ พระวิษณุ และพระพรหม พร้อมด้วยธาตุทั้ง 6 คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ ไม้ และิญญา แล้ว พระพรหมทรงสร้างเหล่าทวยเทพทั้งหลาย มี์ชั้นต่าง ๆ แต่ละชั้นก็จะมีหัวหน้าเทวดาปกครองอยู่ ที่สำคัญได้แก่์ชั้นดาวดึงส์ อันมีพระอินทร์เป็หัวหน้า
ในบรรดาเทพบริวารของพระอินทร์จำนวน 33 ล้านองค์นั้น มีเทพที่นับว่าฉลาดที่สุดและมีรูปกายสง่างามที่สุดคือ กามันดา ซึ่งมีหน้าที่เฝ้า ”ปราสาทเทพธรณินทร์” ซึ่งพระพรหมทรงเนรมิตไว้เพื่อประดิษฐาน เทวรูปศักดิ์สิทธิจำนวน 6 องค์ สร้างจากอัญมณี 6 สี อันเป็ที่สถิตแห่งต้นธาตุทั้ง 6 ดังกล่าวมาแล้ว
ที่หน้าปราสาทเทพธรณินทร์
ท่ามกลางสวนปาริชาตอันสดใส และสระอโนดาตอันฉ่ำเย็น น่าลงไปเล่นสรงสนาน
กามันดานั่งอยู่หน้าประตูปราสาทอย่างเบื่อหน่าย
“ เป็อย่างไรท่านกามันดา” เพื่อนเทวดาทักทาย
“จะเป็อย่างไรเล่า ก็เหมือนเดิมนั่นแหละสหายเอ๋ย”
“ปราสาทนี้สร้างขึ้นเพื่อการใด ไยท่านจึงต้องมาเป็ยามเฝ้าอยู่เช่นนี้”
“ท่านไม่รู้ดอกหรือ อันธาตุทั้ง 6 นี้เป็ส่วนประกอบของสรรพสิ่งทั้งปวงในโลก และพระพรหมทรงมอบหมายให้พระอินทร์พร้อมเทพบริวารดูแลรักษาไว้ อย่าให้เทวรูปสูญหายหรือเคลื่อนย้ายออกจากปราสาท มิเช่นนั้นจะเกิดหายนะแก่โลกและสิ่งมีชีวิตทั้งมวล เนื่องด้วยเสียสมดุล จะเกิดภัยธรรมชาติ ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาล บ้างน้ำท่วม แผ่นดินไหว แห้งแล้ง เกิดา โรคระบาด โจรผู้ร้ายชุกชุม ฯลฯ และถ้าใครได้เทวรูปทั้ง 6 องค์นี้ ก็จะมีฤทธิ์ได้ทั้งสามโลกเชียวนะ ได้ฟังแล้วอย่าไปบอกใครล่ะ ”
“อ๋อ เป็เช่นนี้นี่เอง แล้วท่านมาเฝ้าที่นี่นานเท่าใดแล้วล่ะ พอดีข้าเพิ่งมาเป็เทวดาใหม่ ๆ ยังไม่รู้ประวัติที่นี่ดีนัก”
“ข้าเฝ้าที่นี่มานับเป็เวลาหลายแสนปี ก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งไปทำงานที่สำคัญกว่าการเป็ยามบน์ ยังมิทราบวันใดจะได้เป็ใหญ่กับเขาเสียที” เขากล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
จนกระทั่งวันหนึ่ง อสูรผู้มีนามว่า ”ทรมาน” จำแลงแปลงกายเป็”ฤาษีนารอด” มาหากามันดา กามันดาก็ถวายคารวะตามธรรมเนียม แล้วถามว่าองค์คุรุเทพมาด้วยการใด แล้วฤาษีปลอมก็เล่านิทานเื่พระาากับลูกโจร ว่ามีพระาาองค์หนึ่ง มีพระชายาและนางสนมนับร้อยนาง โดยปกติาาองค์นี้จะเสด็จไปทำาต่างแดนอยู่เนือง ๆ จนไม่มีเวลาไปหาเหล่าชายา ต่อมามีนายโจรคนหนึ่งลอบเข้าไปหานางสนมคนหนึ่ง และร่วมสังวาสกับนางสนมนั้น เมื่อแรกนั้นนางสนมก็ไม่ยอม แต่ถูกบังคับข่มขืน ครั้นจะไปเล่าให้ใครฟังก็อับอาย จึงยอมเลยตามเลย ให้นายโจรนั้นลอบมาหาอยู่เนือง ๆ จนมีบุตรกับนางสนมนั้นคนหนึ่ง แต่พระาาเข้าใจว่าเป็โอรสของตน ต่อมาบุตรนั้นเจริญวัยขึ้นเป็เ้าชายรูปงาม ทั้งยังรบเก่ง ก็ยกทัพไปปราบโจร ก็ได้พบกับบิดาที่แท้จริงของตน ก่อนที่เ้าชายจะลงมือฆ่าโจรก็ พลันเหลือบไปเห็นสร้อยคออันมีจี้ประดับพลอยแบบเดียวกับที่แม่ของตนสวม ก็ถามว่าไปได้มาแต่ไหน นายโจรก็เล่าเื่ที่ตนไปสังวาสกับนางสนมให้ฟังทั้งสิ้น และว่าสร้อยเส้นนี้ แม่ของเ้าชายให้มา แล้วถามเ้าชายว่าจะโหดร้ายใจดำฆ่าพ่อของตัวได้ลงคอเชียวหรือ เ้าชายไม่ค่อยเชื่อนายโจร จึงสั่งให้จับตัวไปขังไว้ แล้วกลับไปถามมารดาของตน ๆ จึงเล่าเื่ทั้งหมดตรงกับที่นายโจรบอก ฤาษีปลอมจึงถามกามันดาว่า ถ้าท่านเป็เ้าชายองค์นี้ จะฆ่าพ่อของตัวที่เป็โจรหรือไม่ กามันดาได้ฟังก็กล่าวว่า ย่อมไม่ฆ่าแน่นอน ฤาษีนั้นได้ฟังก็หัวเราะแล้วกลับกลายร่างเป็อสูรทรมานดังเดิม แล้วก็เล่าให้กามันดาฟังว่า นายโจรคนนั้นก็คือตน เ้าชายองค์นั้นก็คือท่าน และนางสนมก็คือมารดาของท่าน ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามดูได้ กามันดาได้ยินเมื่อแรกก็โกรธ แล้วจึงแบ่งภาคไปถามนางมันตานีมารดาของตน ก็ได้รับคำตอบว่าใช่ อสูรทรมานเป็บิดาของกามันดาจริง กามันดาจึงแสดงการคารวะบิดาที่แท้จริงของตน
นับแต่นั้น ความจงรักภักดีที่กามันดามีต่อพระอินทร์ก็เปลี่ยนไป เขาคอยหาโอกาสที่จะแย่งชิงความเป็ใหญ่ใน์และทั้งสามโลกมาเป็ของเขาและอสูรผู้เป็พ่อให้ได้ จนกาลเวลาล่วงเลยมาได้หลายแสนปีมนุษย์ ( 10ปี์ )
ครั้นแล้วโอกาสก็มาถึง เมื่อมีการจัดมหกรรมกีฬาระหว่างสามโลกขึ้นบนโลกมนุษย์ โดยที่เหล่าทวยเทพจาก์ และบรรดานาคกับปีศาจจากโลกบาดาล พากันไปแข่งขันและเชียร์กีฬากันที่โลกมนุษย์หมด ปล่อยให้กามันดากับเทวบุตรไม่กี่ตนคอยดูแลเฝ้าปราสาทเก็บเทวรูป กามันดาจึงชวนเพื่อน ๆ เทวดาดื่มน้ำจัณฑ์์ด้วยกันจนเมามาย และให้ชมบรรดานางอัปสรร่ายรำจนเคลิบเคลิ้มขาดสติ จนเทพเ่าั้ไม่ทันได้สังเกตว่ากามันดาไม่ได้อยู่ร่วมดื่มกินแล้ว
กามันดาลอบเข้าไปในปราสาท นำเทวรูปทั้ง 6 ใส่ลงในถุงผ้าทิพย์ เพื่อที่จะนำไปให้บิดาที่แดนอสูร แต่ระหว่างที่จะออกจากประตู์ ก็สวนทางกับพระอินทร์ที่เสด็จกลับมาก่อนกำหนด ท้าวสักกะจึงถามว่าเ้าจะไปไหน ไยจึงไม่เฝ้าปราสาทเทพธรณินทร์ ออกไปเที่ยวเพ่นพ่านข้างนอกทำไม กามันดาไม่ตอบ รีบเหาะหนี พระอินทร์จึงขว้างวชิราวุธไล่หลังไป โดนเข้ากลางหลังกามันดา แต่เขาไม่เป็อะไรมาก เพียงแต่ทำถุงใส่เทวรูปหล่นลงบนพื้น์ เทวรูปกระจัดกระจายออกมานอกถุง เขาก็คว้าได้เทวรูปสีแดงหนึ่งองค์ แล้วรีบเหาะหนีลงมายังโลกมนุษย์ พระอินทร์ก็เหาะตาม แต่อสูรทรมานได้เข้าต่อสู้ขัดขวาง พระอินทร์สู้ไม่ได้ล่าถอยไป ฝ่ายอสูรทรมานก็ติดตามลงไปช่วยเหลือกามันดาที่โลกมนุษย์
ทางฝ่ายพระอินทร์ เมื่อ์เกิดความปั่นป่วน เนื่องจากเทวรูปถูกขโมยไปหนึ่งองค์ เกิดการเสียสมดุลด้วยเทวรูปอยู่บน์ไม่ครบ 6 องค์ หากเป็เช่นนี้ต่อไป จะเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวงทั้งสามโลก พระอินทร์จึงเสด็จไปเฝ้าองค์ศิวะเทพพร้อมเหล่าเทวดาทั้งหลาย ทูลถามว่าจะแก้ไขปัญหาอย่างไร องค์มหาเทพจึงสั่งให้พระอินทร์นำเทวรูปอีก 5 องค์ ติดตามลงไปซ่อนไว้ในสถานที่ต่าง ๆ ของโลก เพื่อให้มีสมดุล พร้อมส่งเทพนักรบอีก 5 องค์ และนางอัปสรอีก 5 นาง ลงไปเฝ้าเทวรูปไว้ รอจนกว่าจะปราบกามันดาได้ แล้วจึงนำกลับมายัง์ หลังจากนั้น จึงเรียกประชุมมหาเทพอีกสองพระองค์ คือพระวิษณุและพระพรหม อีกทั้งมหาเทวีทั้งสาม คือ พระแม่ปารวตี พระแม่สุรัสวตี และพระลักษมี ว่าบัดนี้มีเทวดานอกรีตบังอาจนำเทวรูปศักดิ์สิทธิหนีลงไปยังโลกมนุษย์ จำต้องส่งอาวุธของพวกเราอวตารลงไปปราบ แล้วพระศิวะก็ทรงลูบพระเศียรได้เส้นพระเกศามาเส้นหนึ่ง พระแม่อุมาประทานดาบและลูกศร พระวิษณุประทานอาวุธทั้งสี่ คือ ตรี สังข์ จักรและคทา พระแม่วิชยลักษมีประทานดอกบัวและพระขรรค์ พระพรหมประทานหม้อน้ำกลัศ พระสุรัสวตีประทานวีณา สิ่งวิเศษเหล่านี้ก็พลันแปรรูปเป็ดวงแก้วหลากสีล่องลอยลงไปยังโลกมนุษย์ แล้วพระศิวะก็สั่งให้พระแม่ซันโตชิ ธิดาของพระคเณศ อวตารลงไปยังโลกด้วย
ฝ่ายกามันดา และอสูรทรมาน เมื่อหนีลงไปยังโลกมนุษย์แล้ว ก็พากันนำเทวรูปสีแดงไปซ่อนไว้ในถ้ำผีเจิดที่เมืองวังเวียง อันมีแม่น้ำซองไหลผ่าน มีูเาหินปูนล้อมรอบ ดูแปลกตา และยังเป็เมืองชนบทที่เงียบเหงา ไม่ค่อยมีผู้คน ทั้งที่อยู่ห่างจากกรุงเวียงจันทน์ไม่ไกลนัก และเพื่อให้กลมกลืนกับชาวโลก หลบเลี่ยงการตามล่าของ์ เขาจึงเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามเสียใหม่ ว่า เภสัน ปลอมแปลงอาชีพว่าเป็พ่อค้ามาจากต่างเมือง
นางรมิตา ซึ่งเป็นางอสูรที่ปลอมเป็นางฟ้าเข้าไปสอดแนมสืบข่าวใน์ ก็ติดตามลงมาจนพบตัวกามันดา เล่าเื่ที่พระศิวะให้พระอินทร์นำเทวรูปอีก 5 องค์ที่เหลือลงมาซ่อนในโลกมนุษย์ กามันดาจึงใช้อำนาจจิตส่องดูทั่วโลกแล้วก็ไม่พบสัญญาณใด ๆ ครั้นลองให้รมิตาเล็งดูด้วยตาทิพย์ก็ไม่พบเช่นกัน คงเป็เพราะพระมหาเทพทรงใช้ตาข่ายทิพย์ปกคลุมไว้มิให้เห็น จึงได้แต่รอโอกาสและคอยตามหาต่อไป
20 ปีต่อมา
จังหวัดพระนคร เมืองหลวงของประเทศไทย
ค่ำคืนที่มีแสงไฟประดับประดาทั่วกรุง
ชายหนุ่มคนหนึ่ง ในชุดเสื้อหนังสีดำ หวีผมเรียบแปล้ใส่น้ำมันจนเงาวับ สวมแว่นกันแดดสีดำ ขี่มอเตอร์ไซค์ New York Vincent-HRD Series C Black Shadow รุ่นปี 1957 อย่างคึกคะนอง บนถนนที่ว่างจากรถรา ซึ่งนานครั้งจะสวนมาสักคัน จากสามแยกไฟฉาย ย่านจรัญสนิทวงศ์ มาทางท่าน้ำพรานนก เลี้ยวไปออกวงเวียนเล็ก ข้ามสะพานพระพุทธยอดฟ้า จนมาหยุดหน้าบาร์ชื่อ “นครถ้ำ” วังบูรพา
เสียงสาว ๆ ในชุดกระโปรงบาน เสื้อแขนกุด คอเสื้อลึกถึงร่องอก ร้องเรียกชายหนุ่มระคนกับเสียงเพลงร้อคแอนด์โรลที่ดังออกมาจากในร้าน
“ เชิญค่ะ พี่คะ วันนี้ต้องเต้นรำกับหนูนะ”
“ ไม่ได้ ต้องเต้นกับชั้น” สาวอีกคนแย่งพูด
“ เอาล่ะ เอาละ ไม่ต้องแย่งกัน ได้ทุกคน ๆ “ หนุ่มนักบิดกล่าว พร้อมกับถอดแว่นตาดำออก เสยผมให้เรียบดีแล้ว ก็เดินควงสาว ๆ เข้าไปในบาร์ที่มีทางลงใต้ดิน และตกแต่งภายในเหมือนอยู่ในถ้ำจริง ๆ
เสียงเพลงร้อคยุคปี 60 เคล้ากับกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่ ขับกล่อมให้สิงห์ราตรีทั้งหลายเคลิบเคลิ้มอยู่กับเหล่าสาว ๆ ที่คอยปรนเปรอความสุข บ้างก็เต้นรำด้วยลีลาเท้าไฟ จากจังหวะโยกและคลึงแบบร้อค ไปถึงจังหวะทวิสต์ ซึ่งหนุ่มมอเตอร์ไซค์เมื่อครู่ก็วาดลวดลายได้ไม่เบาเลย เป็ที่ถูกใจของสาว ๆ ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดชอบใจ ภายใต้แสงไฟหลากสีระยิบระยับที่สะท้อนจากลูกกระจกกลม ๆ ที่หมุนอยู่ใต้เพดานห้อง
เวลาแห่งความหฤหรรษ์ผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจรู้ แต่ชายหนุ่มมารู้สึกตัวตื่นอีกทีเมื่อมีเสียงผู้หญิงมาเรียก
“ พี่วรรต ๆ ตื่น ๆ “
เมื่อเรียกครั้งแรกหนุ่มเ้าสำราญยังไม่ตื่น จึงเรียกครั้งที่สอง
“ คุณชายปริวรรต ตื่นได้แล้วค่า “ สาวน้อยพูดพลางดึงขาของเขา
“พ่อแม่มาหา ลุกเร็ว ” แม่สาวย้ำอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงผวาลุกขึ้น
“หา พ่อมาหรือ” ปริวรรตลุกขึ้นอย่างงัวเงีย “เมื่อคืนเรากลับมาได้ไง นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย”
“ จะเก้าโมงแล้ว ไปอาบน้ำ แล้วค่อยลงไปหาพ่อแม่”
5 นาทีต่อมา
“ไง ลงมาแล้วเหรอ” ไมตรี ซึ่งบัดนี้อยู่ในวัยกลางคนถาม
“ ครับพ่อ สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่” ชายหนุ่มยกมือไหว้
“ ได้ยินวิบอกว่าแกน่ะ วัน ๆ เอาแต่เที่ยวคลับเที่ยวบาร์ แล้วแกทำงานอะไร เอาเงินจากไหนไปเที่ยว เรียนธรรมศาสตร์ก็ไม่จบ ยังดีที่ไปเรียนจบเพาะช่าง แล้วได้งานทำหรือยังล่ะ” ไมตรีสอบสวนลูกชาย
“ โห พ่อ มาเป็ชุดเลย” ชายหนุ่มหันไปค้อนน้องสาว พร้อมทำท่าเหมือนจะบอกว่า เดี๋ยวเถอะนังตัวแสบ ไว้จะคิดบัญชีคอยดู
ฝ่ายน้องสาวก็แลบลิ้น ทำหน้าทะเล้นใส่พี่ชาย
“ก็พอจะได้งานบ้างละครับ เป็จ๊อบ ๆ รับจ้างเขียนโปสเตอร์หนังให้โรงหนังต่าง ๆ บางทีก็ไปร้องเพลงเชียร์รำวงตามงานวัด พอได้เงินมากินข้าวได้สักอาทิตย์นึง”
“โอ๊ย กิจการค้าทางบ้านที่กันตัง แกก็ไม่ยอมไปทำ ทั้งสะพานปลา สวนยาง เหมืองดีบุก รังนก มีแต่พ่อ แม่ ที่ช่วยกันสองคน แล้วต่อไปใครจะสืบทอดกิจการล่ะ” ไมตรียังคงบ่นใส่ลูก
“สักวันคงกลับไปทำอยู่หรอกครับพ่อ ขอผมหาประสบการณ์สักพัก พ่อไม่ต้องเป็ห่วง ว่าแต่พ่อกินข้าวหรือยัง วิทำอะไรให้พ่อกะแม่กินยัง”
“ไม่ต้องมาเฉไฉเลย” โสมสุดาบีบจมูกลูกชายเบาๆ “ พ่อกะแม่ กินแล้วจ้า ฝีมือวิกานดา เ้าหญิงของเราสามคน”
วิกานดายกจานผลไม้มาให้ไมตรีแล้วเอ่ยปากเชื้อเชิญ
“ผลไม้รวมค่ะคุณพ่อคุณแม่ สาลี่กรอบ ๆ สด ๆ ซื้อมาจากเยาวราช”
“จ้า น่ารักมากลูก แล้วตอนนี้ไปสอนบัลเลต์แถวไหนละลูก” โสมสุดาถาม
“แถวราชดำริ หรือไม่ก็แถวสยามสแควร์นะค่ะแม่”
“คงมีแต่ลูกเศรษฐีที่ไปเรียนละสินะ” ไมตรีถาม
“ใช่ค่ะพ่อ ที่จริงค่าเล่าเรียนหนูก็ไม่ได้คิดแพงเลยนะ เดือนละไม่กี่สิบบาทเอง”
“เออ ทำไปเถอะลูก ถ้ารักชอบงานที่ทำ เราคงทำได้อย่างมีความสุขหรอก” ไมตรีกล่าว
“ แล้วนี่พ่อจะอยู่กรุงเทพกี่วันละครับ” ปริวรรตถามพ่อ
“ถามทำไม แกจะไล่ชั้นกลับเหรอ” ไมตรีชักฉุน
“เปล่า ๆ ถามดู ถ้าอยู่หลายวันผมจะได้จัดเวลามาดูแลพ่อแม่ได้ยังไงล่ะครับ”
“เออ แล้วไป ก็ว่าจะอยู่ถึงวันมะรืนนี้แหละ แกมีงานก็ไปทำเหอะ ไม่ต้องเป็ห่วง พ่อแม่ดูแลตัวเองได้” ไมตรีว่า
“ มา ผมนวดให้นะพ่อนะ” ปริวรรตก็นวดแข้งขาให้พ่ออย่างขมีขมัน
วันรุ่งขึ้น ที่โรงภาพยนตร์เฉลิมกรุง
มีคนมาเข้าแถวซื้อตั๋วหนัง บ้างก็ยืนจับกลุ่มคุยกัน ดูเอิกเกริก ท่ามกลางแสงไฟจากโคมระย้าที่ติดเพดานอาคารนั้น
ปริวรรตนำใบปิดหนังไปใส่ในกรอบที่ติดข้างฝาซึ่งมีป้ายข้อความว่า โปรแกรมหน้า เมื่อติดเสร็จไปใบหนึ่งก็ต้องย้ายมุมไปติดอีกฟากหนึ่งของห้องโถงหน้าบริเวณขายตั๋วหนังนั้น ด้วยความรีบร้อน ชายหนุ่มไม่ทันดูว่ามีใครเดินมาหรือไม่
“โอ๊ย ขอโทษค่ะ” เสียงหญิงสาวร้องขึ้นเมื่อชนเข้ากับปริวรรตจนใบปิดหนังปลิวกระจัดกระจายเต็มพื้น
วินาทีนั้น ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวผู้มีดวงหน้าหวานซึ้ง แววตาเป็ประกาย ริมฝีปากบาง ๆ มีสีแดงระเรื่อ แก้มขาว ๆ ดูมีน้ำมีนวล ราวกับหยก สวมเสื้อสีแดงคอบัวสีขาว กระโปรงบานสีขาวลายดอกไม้เล็ก ๆ ดูอ่อนหวาน บุคลิกแฝงไว้ด้วยความงามสง่า บ่งบอกว่าเป็ลูกผู้ดี
“ไม่เป็ไรครับ” เขาก้มลงเก็บใบปิดหนัง
“ให้ดิฉันช่วยเก็บนะคะ” สาวงามคนเดิมกล่าว
“ไม่เป็ไรครับ คุณมาดูหนังหรือครับ”
“ใช่ค่ะ”
“พี่พิมพ์ เร็ว ๆ เดี่ยวไม่ทัน หนังจะฉายแล้ว ไปเร็ว” สาวสวยอีกคนมาฉุดแขนพี่สาว
“ไปก่อนนะคะ” สาวคนพี่ยิ้มหวานด้วยความรู้สึกขอโทษ
“ตามสบายนะครับ” ปริวรรตแอบชำเลืองมองสองสาวที่เดินขึ้นบันไดโรงหนังไปชั้นบน เขารู้สึกเสียดายที่ได้คุยกับคนงามเพียงครู่เดียว ชื่อเสียงเรียงนามใดก็ยังไม่รู้จัก
ปริวรรตเริ่มอารมณ์ดีเมื่อเจอคนสวย ยืนติดใบปิดหนังไปก็ร้องเพลงไป ผู้จัดการโรงหนังเดินมาได้ยินเข้าก็ว่า
“เออ เสียงดีนี่ นึกว่าสุเทพ วงศ์กำแหงมาเองเลยนะ ไงล่ะ อยากเป็นักร้องมั๊ย ฉันรู้จักครูเพลงอยู่นะ มะรืนนี้ว่างมั๊ยล่ะ จะพาไปหาท่าน”
“จริงหรือครับ โอว เป็พระคุณมากเลยครับ ผู้จัดการ” ปริวรรตยกมือไหว้
ณ คฤหาสน์หลังหนึ่ง ท่ามกลางสวนดอกไม้และต้นไม้อันร่มรื่น
ชายในวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน สวมเสื้อฮาวายกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับใครอีกคน
“กลุ่มปฏิวัติในอิรัคโอนเงินค่าอาวุธมาให้หรือยัง เริงศักดิ์” เภสันถาม
“โอนแล้วครับนาย ครบถ้วนถูกต้องครับ”
“ดีมาก การโค่นล้มระบอบกษัตริย์ในอิรัคสำเร็จตามคาดหมาย อย่าลืมเตรียมของล็อตต่อไปนะ เราจะส่งไปให้กลุ่มบีอาร์เอ็นทางปัตตานี”
“ได้ครับนาย ไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดการให้อย่างเรียบร้อยเลยครับ” เสี่ยเริงศักดิ์ยืนยัน
“โอเค แค่นี้แหละ” เสียงเภสันพูดแล้ววางสายไป
“หิรัญ ะเินิวเคลียร์ที่เตรียมส่งไปทำแผ่นดินไหวทิ่ชิลีเตรียมไว้ยัง”
“เตรียมแล้วครับนาย พร้อมส่งแล้วครับ รอเงินโอนมาอย่างเดียว”
“ดีมาก ติดตามด้วยนะ ว่าเขาจะโอนให้วันไหน”
“ครับนาย”
สองคนคุยจบ รถยนต์ Nash Ambassador รุ่นปี 1957 สีเขียวอ่อน ดูหรูหรา ก็แล่นมาจอดหน้าบ้าน
“คุณหนูกลับมาแล้ว” แม่บ้านวิ่งไปต้อนรับ ขณะที่คนขับรถก็อ้อมมาเปิดประตูให้สองสาวลงจากรถ
เป็สาวสวยสองนางที่ปริวรรตเจอเมื่อตอนบ่ายที่โรงหนังนั่นเอง
“ว่าไงลูก ไปดูหนังเื่อะไรมา สนุกมั๊ย” เริงศักดิ์ถาม
“สนุกค่ะพ่อ ไปดูเื่ก่อนอรุณจะรุ่ง ชนะ ศรีอุบล ประภาพรรณ นาคทอง นำแสดง มีสุเทพ วงศ์กำแหงด้วย ร้องเพลงเพราะจังค่ะ” สาวคนพี่เดินผ่านหน้าหิรัญที่แอบมองหล่อนด้วยแววตาเหมือนเสืออยากกินเก้ง
“หิวจังเลย ป้าแจ่ม มีอะไรให้กินมั๊ยนี่” สาวคนน้องเดินมาก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หลุยส์ที่ห้องรับแขก
“อ้าว นี่ไม่ได้กินอะไรมาจากข้างนอกหรือ เงินพ่อก็ให้ไปติดตัวเยอะแยะ ไม่พอเดี๋ยวให้เพิ่มอีก อยากกินอะไรที่ไหน กินเลย ไม่ต้องกลัวเงินหมด”
“เงินพอใช้อยู่ค่ะพ่อ แต่บางทีกินข้างนอกบ้านบ่อย ๆ มันก็เบื่อ ในกรุงเทพนี่มีร้านอร่อยอยู่ไม่กี่ร้านเองนะคะ ที่ลูกชอบไปทานก็มีร้านสีฟ้า ที่ราชวงศ์ มีไอศกรีมทุเรียนแสนอร่อย หอยทอด ออส่วนรสเลิศ อีกร้านก็เส่งกี่ ตรงปากตรอกเท็กซัส ลูกชอบไปกินบะหมี่ปูหมูแดง” ลูกคนโตของเสี่ยตอบ
“แต่น้องชอบไปกินขนมจีบที่ภัตตาคารเยาวยื่น ไหมฝันก็อร่อย ยิ่ง่ไหว้พระจันทร์ น้องชอบกินขนมไหว้พระจันทร์ไส้ทุเรียนไข่เค็ม “ ลูกคนเล็กเสริมบ้าง
“ระวังอ้วนเป็หมูนะแก พรดารี” พี่สาวแซว
“ค่า คุณหนูพิมพ์ดารา ทราบแล้วค่ะ แต่มันอยากกินนี่นา”
“แต่วันนี้อยากกินฝีมือป้าแจ่มแล้วแหละ”
“เชิญค่า วันนี้ป้าทำหลนเต้าเจี้ยวที่คุณหนูพิมชอบ และมีแกงส้มปลาช่อนใส่ผักกระเฉดที่คุณหนูพรโปรดด้วยนะคะ”
“เย้ ดีใจจัง ได้กินของโปรด” พรดารีทำท่าทางลิงโลด เสี่ยเริงศักดิ์มองลูกทั้งสองด้วยความปราบปลื้มใจ
หลังอาหาร ลูก ๆ ขึ้นไปอาบน้ำนอนกันหมดแล้ว เสี่ยเริงศักดิ์ลงมานั่งมองดูดาวอยู่นอกระเบียงห้องนอน จิตใจก็ล่องลอยไปถึงดาราวดี เมียรักของเขา หากหล่อนยังไม่ตาย ครอบครัวของเขาคงมีความสุขยิ่งกว่านี้
ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีที่แล้วในความทรงจำของเขา เมื่อครั้งที่เขายังหนุ่ม เสี่ยเริงศักดิ์ เป็เพียงเสมียนทำงานโรงค้าไม้ หลังจากได้แต่งงานกับดาราวดี ซึ่งเป็ผู้ดีเก่า จนให้กำเนิดลูกสาวสองคน มันช่างเป็่ที่มีความสุขเหลือเกิน
แต่แล้ว .....
เขาคิดถึงความหลังจนหลับไปเนิ่นนานเพียงใดไม่ทราบ
“ดาว ๆ อย่าทิ้งผมไป” เสี่ยเริงศักดิ์นอนละเมอ
“คุณ ๆ ตื่น ๆ “
เริงศักดิ์ลืมตาตื่นก็เห็นเป็ผู้หญิงอีกคน
“ฉันบุญพริ้งไง ไม่ใช่ดาว คุณละเมอหานังเมียเก่าอีกแล้วหรือ มันตายไปแล้ว ยังจะคิดถึงมันทำไม”
“อย่าเรียกดาวว่ามันนะ เขาไม่เคยรู้จักเธอ และดาวก็ไม่เคยทำอะไรเลวร้าย”
“เชอะ ขนาดตายไปนานแล้ว คุณยังลืมไม่ลง ถ้าชั้นตายคุณจะคิดถึงชั้นมั๊ย บอกมาสิ”
“อย่าหาเื่เซ้าซี้ได้มั๊ย นอน ๆ มันดึกแล้ว พรุ่งนี้ผมต้องไปธุระแต่เช้า”
บุญพริ้งหงุดหงิดแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่านั้น ได้แต่นอนหันหลังให้
สองวันต่อมา
ผู้จัดการโรงหนังเฉลิมกรุงพาปริวรรตไปหาครูเพลงตามสัญญา
“นี่ครูเลี่ยม ไหว้ท่านซะสิ”
“สวัสดีครับครู” ปริวรรตยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
“ เออ ไหว้พระเถอะหลาน ชื่ออะไรล่ะเราน่ะ”
“ชื่อปริวรรตครับ”
“อืม ชื่อแปลกดี แปลว่าหมุนเวียนเปลี่ยนไป ไหนลองร้องเพลงโลกนี้คือละคร ของปรีชา บุณยเกียรติให้ฟังหน่อยสิ”
“ได้ครับ” แล้วปริวรรตก็ร้องให้ครูเลี่ยมฟังจนจบเพลง โดยไม่มีดนตรีประกอบ
แปะ ๆ ๆ เสียงปรบมือของครูเลี่ยมดังลั่นห้อง
“โป๊ะเช๊ะ ใช้ได้ ตกลงครูรับเธอเป็ศิษย์นะ เดี๋ยวเสาร์นี้จะให้ไปร้องเพลงสลับฉากละครเวที ที่โรงหนังเฉลิมบุรีนะ”
“ขอบคุณมากครับครู งั้นวันนี้ผมกราบลาก่อนครับ”
“เอ้อ โชคดีนะ แล้วเจอกันใหม่”
ปริวรรตรู้สึกยินดีและมีความหวัง จึงชักชวนเพื่อนอีกสี่คนไปฉลองกันที่โลลิต้าไนต์คลับ ถนนราชดำเนิน
คืนนั้น เสียงเพลงของสวลี ผกาพันธุ์ ในเพลงรักไม่รู้ดับ ที่ขับกล่อมบนเวที ช่วยสร้างบรรยากาศคึกคักให้หนุ่มทั้งห้าจนต้องควงสาวพาร์ตเนอร์ออกไปวาดลีลาเท้าไฟบนฟลอร์ในจังหวะสวิงแจ๊ส
หลังจากเพลงจบก็มานั่งดื่มกันต่อ ปริวรรตเกิดไอเดียบางอย่างจึงชักชวนเพื่อนว่า
“เฮ้ย อั๊วอยากจะชวนพวกลื้อตั้งวงดนตรีว่ะ สนใจมั๊ยว่ะ”
“มันก็ดีนะ แต่เราจะไปเล่นที่ไหนล่ะ ยังไม่มีชื่อเสียงสักหน่อย”
“โธ่เว้ย ไอ้ตรี เอ็งก็ไปรับจ้างเล่นตามร้านอาหารใกล้บ้านก่อนสิวะ ได้เงินน้อยหน่อยช่างมัน เผื่อแขกทิปให้ก็รวม ๆ กันได้เยอะเอง”
“ไอ้สังข์มันพูดก็เข้าท่านะ ไม่ลองไม่รู้ หรือแกว่าไง ไอ้จักร”
“เออ เอาไงก็เอากัน มาด้วยกันไปด้วยกัน”
“เพิ่งรู้ว่ามึงเป็คนสุพรรณหรือวะ ไอ้จักร”
“เปล่า กูคนนครปฐม มึงลืมแล้วรึ ไอ้คทา”
“เฮ้ย พวกมึงสงสัยจะเมากันแล้ว กูว่ากลับกันมั๊ยวะ กูชักมึน ๆ แล้ว” ปริวรรตเองก็เริ่มเมา
“เออ กลับก็กลับ เหล้าหมดขวดแล้วนี่หว่า น้อง ๆ เช็คบิลด้วย” สังข์โบกมือเรียกบริกร
“ห้าร้อยครับ” บ๋อยเอาบิลมาส่ง
“อ่ะ นี่ติ๊บ 20 “
บ๋อยโค้งแล้วโค้งอีก เพราะ 20 บาทสมัยนั้นกินก๋วยเตี๋ยวได้ถึง 10 ชาม !!!
ห้าหนุ่มก็กอดคอกันเดินโซเซออกมาแยกย้ายกลับบ้าน
เมื่อกลับไปถึงบ้าน วิกานดาก็เปิดประตูให้ปริวรรต และประคองพี่ชายไปยังห้องนอน
“เมามาอีกแล้ว กินเหล้าก็บันยะบันยังบ้างนะพี่ เดี๋ยวเงินทองมันจะไม่เหลือ”
“พี่ไม่เมา เงินหมดก็หาเอาใหม่”
วิกานดาก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ปล่อยให้ปริวรรตนอนบนเตียงโดยไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า
ชายหนุ่มก็นอนเพ้อหาสาวสวยคนที่เจอหน้าโรงหนัง แต่ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร เขาก็เอาหมอนมานอนกอดและหอมโดยนึกว่าเป็สาวงามในดวงใจนั้น
ทางฝ่ายพิมพ์ดารา ด้วยเป็่ใกล้สอบ เธอจึงต้องทบทวนตำราและสมุดเลคเชอร์ที่จดบันทึกไว้ เหลืออีกแค่เทอมเดียวก็จะจบการศึกษาอักษรศาสตร์จุฬาดังใจฝันแล้ว ส่วนพรดารีก็ใกล้สอบกลางเทอมคณะคุรุศาสตร์จุฬาเช่นกัน
วันเสาร์ที่ครูเลี่ยมนัดไว้มาถึง
ณ โรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี
เมื่อละครฉากแรกจบลง ม่านหน้าเวทีปิดแล้ว โฆษกก็ประกาศว่า
“ ท่านผู้ชมและผู้ฟังที่เคารพทุกท่าน ขอเชิญพบกับนักร้องดาวรุ่งดวงใหม่ ปริวรรต ยงอยู่ ซึ่งจะมาในเพลง คำมั่นสัญญา เชิญรับฟังได้แล้วครับ”
สิ้นเสียงปรบมือ ผ้าม่านก็ค่อย ๆ เปิดออก พร้อมกับเสียงเพลงคำมั่นสัญญา
ปริวรรตร้องโดยใส่อารมณ์พิศวาสที่เขามีต่อหญิงสาวนิรนามคนนั้น น้ำเสียงนุ่ม ลุ่มลึก สดใสกังวาน ราวกับเทพบุตรมาขับกล่อม ทำให้ผู้ฟังเหมือนต้องมนต์สะกด และเคลิบเคล้มไปตามบทเพลง กระทั่งเพลงจบลง เสียงปรบมือกระหึ่มทั่วโรงภาพยนตร์แห่งนั้นอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
เมื่อเข้าไปด้านหลังเวที ครูเลี่ยมเข้ามาตบไหล่ แล้วชมเชยว่า
“โอ้ ยอดเยี่ยมมาก ไม่ผิดหวังจริง ๆ ไว้พรุ่งนี้ครูจะพาไปพบเฮียง้อที่ห้างแผ่นเสียงระฆังทองนะ เผื่อจะได้อัดแผ่นเสียง”
“จริงหรือครับครู ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ”
“ก็จริงสิวะ อย่าทำให้ข้าขายหน้าก็แล้วกัน”
ปริวรรตก็กอดครูเลี่ยมไว้แน่น
“ เฮ้ย ๆ ปล่อย กูหายใจไม่ออก”
ในวันรุ่งขึ้น
ณ ห้างแผ่นเสียงระฆังทอง ย่านสะพานเหล็ก
ปริวรรตร้องเพลงให้เฮียง้อฟัง ต่อหน้าครูเลี่ยมที่นั่งอยู่ด้วย และเมื่อร้องจบ เฮียง้อ ซึ่งปกติไม่เคยง้อใครก็กล่าวว่า
“ครูเลี่ยมไปแต่งเพลงให้น้องเขาได้เลยนะ เสร็จเมื่อไหร่จะเข้าห้องอัดแผ่นกันเลย เอ้านี่เอาไปกินขนมก่อน 3000 “
“ไหว้เฮียเขาสิลูก”
“ขอบคุณเฮียมากครับ ที่ให้โอกาสผม”
“เออ ๆ ไม่เป็ไร เธอเองก็มีดีในตัวด้วยเหมือนกันแหละ”
ออกมาจากห้างแผ่นเสียง ครูเลี่ยมก็พาไปกินสุกี้เอี้ยวฮั้ว หลังกองปราบปรามสามยอด ที่แยกเอสเอบี ใกล้ ๆ เวิ้งนครเขษม
ลักษณะร้านเป็ห้องแถว แต่ตั้งโต๊ะให้ลูกค้านั่งกินบนถนนหน้าตึกนั้น ที่เป็ลานกว้างกลางแจ้ง ที่จริงมันคือส่วนด้านหลังตึก ในยามค่ำคืนเขาปิดไม่ให้รถแล่นผ่าน จึงให้คนมานั่งรับประทานได้
เมื่อรินเบียร์แล้วชนแก้วกัน ครูเลี่ยมก็ถามปริวรรตว่า
“ แล้วเอ็งมีเมียหรือยังวะ ไอ้วรรต” ครูเรียกชื่อเล่นของเขา
“ยังครับ ยังหาไม่ได้เลย”
“หาไม่ได้หรือไม่อยากมีเป็ตัวเป็ตนวะ อย่างเอ็งถ้ามีเป็สิบ ครูก็ยังไม่แปลกใจดอกโว้ย”
“ขนาดนั้นเลยหรือครับ ความจริงก็เจอคนที่ชอบ แต่ผมไม่รู้จักเขา”
“อะไรวะ ชอบ แต่ไม่รู้จัก แกจะเมาแล้วมั๊ง”
“คือผมไม่รู้จักชื่อเขา แต่เคยเจอกันที่โรงหนังเฉลิมกรุงน่ะครับ เขาไปดูหนังกับน้องสาว เราเจอกันโดยบังเอิญ”
“ปั๊ดโธ่ เด็กเอ้ย ช่างน่าสมเพชแท้ รักคนที่ยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ เออ ถ้าเอ็งมีบุญร่วมกับเขา ก็คงได้เจอกันอีกละวะ แล้วก็อย่าลืมถามชื่อเขาล่ะ ถ้าได้เจออีก เอ้ากิน ๆ น้ำเดือดแล้ว คีบเนื้อลวกลงไปนั่น”
เช้าวันรุ่งขึ้นที่บ้านพัก
วิกานดาจัดอาหารเช้าให้พี่ชาย อันประกอบด้วยโจ๊กหมูใส่ไข่และปาท่องโก๋ และกาแฟร้อนแบบโบราณอีกถ้วย
“พี่วรรต มากินได้แล้ว”
“จ้า มาแล้ว โห น่ากินจัง”
ชายหนุ่มนั่งลงจิบกาแฟ แล้วฉีกปาท่องโก๋ใส่ลงในชามโจ๊ก
“เออ พี่ หนูมีเื่จะขอให้ช่วยหน่อย”
“อะไรหรือ วิ ว่ามาสิ”
“พอดีที่สมาคมศิษย์เก่าอักษรศาสตร์จุฬาฯ เขาจัดกิจกรรมร่วมกับสภาสตรีแห่งชาติ ประกวดแต่งเพลงรณรงค์ให้เยาวชนดื่มนมน่ะ พี่สนใจมั๊ยล่ะ เขาให้ไปแสดงโชว์บนเวทีด้วยนะ ที่หอประชุมจุฬาฯ อาทิตย์หน้านี้แหละ วันนี้รับสมัครวันสุดท้ายแล้ว ถ้าไปหนูจะได้ไปจองให้”
“อือ ก็น่าสนใจดีนะ ไปก็ได้ ว่าแต่เงินรางวัลเท่าไหร่ล่ะ ”
“รางวัลชนะเลิศ 3000 รอง 1000 ชมเชย 500”
“โอเค เดี๋ยวกินเสร็จจะนั่งแต่ง”
ขณะที่นั่งกินอาหารเช้าอยู่นั้น
สถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม ก็รายงานข่าวด่วน
“เกิดแผ่นดินไหวขนาด 9.5 มาตราริกเตอร์ ซึ่งรุนแรงที่สุดเท่าที่มีการบันทึกมา ในเมืองวาลดีเวีย ประเทศชิลี จนทำให้เกิดคลื่นสึนามิเดินทางไปถึงเมือง ฮิโล รัฐฮาวาย ในวันต่อมา ล่าสุดคาดว่ามีผู้เสียชีวิตนับหมื่นและผู้ไร้ที่อยู่อาศัยอีกนับแสนคน”
ทางด้านเสี่ยเริงศักดิ์ก็ได้ชมข่าวแผ่นดินไหวที่ชิลีเช่นกัน
“ผลงานเป็ที่น่าพอใจครับนาย อาวุธของเราใช้ได้ผล ชิลีพังเป็จุลมหาจุลเลย” เสี่ยเริงศักดิ์รายงานทางโทรศัพท์
“ดีมาก ก็ใครใช้ให้มันไม่ยอมซื้ออาวุธจากเราล่ะ แล้วเื่เทวรูปที่ให้ไปสืบหา เจอบ้างหรือยัง” เภสันถาม
“ ยังเลยครับ ผมให้ลูกน้องทั่วประเทศค้นหาแล้ว ยังไม่พบครับนาย”
“อืม ก็หาต่อไปแล้วกัน แค่นี้แหละ”
“ครับผม”
บ่ายวันนั้น พิมพ์ดาราเลิกเรียนแล้วก็ชวนพรดารีไปหาซื้อผ้าแถวพาหุรัด เพื่อตัดชุดไปงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนในสัปดาห์หน้า
ขณะที่กำลังเลือกผ้าอยู่นั้น ปริวรรตก็เดินผ่านหน้าร้านขายผ้าเช่นกัน แต่เขาไม่เห็นพิมพ์ดารา เพราะว่ามีคนเดินไปมาขวักไขว่ ฝ่ายสาวงามสองคนก็มัวแต่เลือกดูผ้า ไม่ได้สนใจคนที่เดินไปมาหน้าร้าน ทั้งปริวรรตและพิมพ์ดาราจึงยังไม่มีโอกาสได้คุยกันอีกครั้ง
หลายวันต่อมา ที่หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิกานดา พาปริวรรตที่แต่งเพลงรณรงค์ไปลงทะเบียนส่งผลงาน และเตรียมตัวขึ้นร้องโชว์บนเวทีตามคิวที่จัดไว้ ระหว่างที่รอคิวอยู่นั้น วิกานดาก็แนะนำเพื่อน ๆ ให้ปริวรรตรู้จัก
“ พี่วรรต นี่เพื่อนรุ่นน้องของวิเอง นี่พิมพ์ดารา และนี่พรดารี”
“อ้าว คุณนั่นเอง” ทั้งปริวรรตและพิมพ์ดาราอุทานเกือบจะพร้อมกัน
วิกานดารู้สึกเซอร์ไพรส์มาก ถามว่า
“อ้าว รู้จักกันแล้วหรือ”
“อะ คึ คึ คือว่า...” ปริวรรตดีใจจนพูดอะไรแทบไม่ออก เมื่อได้พบนางในดวงใจที่อยากพบอีกครั้ง และเธอก็อยู่ตรงเบื้องหน้าเขาแล้ว
“เราเคยเจอกันน่ะจ่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่วรรต เรียกหนูว่าพิมก็ได้ค่ะ” พิมพ์ดาราส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ปริวรรต
“เช่นกันครับ น้องพิม”
“วันนี้พี่มีเพลงอะไรมาประกวดหรือคะ” พรดารีถาม
“เพลงไปดื่มนมครับ สักครู่ลองฟังดูนะ แล้วอย่าลืมติชมด้วย”
เสียงโฆษกประกาศให้นายปริวรรต ขึ้นโชว์เพลงบนเวที ชายหนุ่มจึงขอตัวขึ้นไปร้อง โดยมีเพื่อน ๆ ของเขาอีก 4 คน เล่นดนตรีเป็แบคอัพให้
“ไปดื่มนม แล้วพลานามัยจะสดใส
ไปดื่มนม นมจะทำให้โตไว
ไปดื่มนม ดีกว่าไปดื่มน้ำเหล้า
ไปดื่มนม แล้วอารมณ์จะแจ่มใส
ดื่มไว้
อย่าไปดื่มเหล้า
ดื่มแล้วจะเมา
อ้า ช่างเลวร้าย
ดื่มนมเถอะเรา
โตไวแข็งแรง
ผิวเธอจะผุดผ่องยองใย
ไปดื่มนม แล้วพลานามัยจะสดใส
ไปดื่มนม นมจะทำให้โตไว
ไปดื่มนม ดีกว่าไปดื่มน้ำเหล้า
ไปดื่มนม แล้วอารมณ์จะแจ่มใส
ดื่มไว้
อย่าไปดื่มเหล้า
ดื่มแล้วจะเมา
อ้า ช่างเลวร้าย
ดื่มนมเถอะเรา
โตไวแข็งแรง
ผิวเธอจะผุดผ่องยองใย
ไปดื่มนม แล้วพลานามัยจะสดใส
ไปดื่มนม นมจะทำให้โตไว
ไปดื่มนม ดีกว่าไปดื่มน้ำเหล้า
ไปดื่มนม แล้วอารมณ์จะแจ่มใส
ไปดื่่มนม ช่างน่านิยม...ไม่น้อย.......”
ลักษณะท่าเต้นกวน ๆ ของปริวรรต ประกอบกับเนื้อเพลงแนวตลกของเขา ทำให้พิมพ์ดาราอดที่จะอมยิ้มไม่ได้
เมื่อร้องจบ ชายหนุ่มลงมานั่งรอฟังผลประกวด พรดารีถามว่า
“ทำนองฟังดูคุ้น ๆ พี่ไปเอามาจากไหน”
“อ๋อ พี่เอาทำนองมาจากเพลง I didn't know ขับร้องโดย Johnny Brandon น่ะครับ”
“เก่งจังเลยค่ะ ฟังแล้วสนุกดีด้วย” พิมพ์ดาราชมเชย
“ขอบคุณครับ เอ่อ แล้วคุณพิมเรียนอยู่หรือทำงานแล้วครับ”
“เรียนอยู่คณะอักษรปีสุดท้ายแล้วค่ะ นี่ก็ใกล้จะสอบแล้ว ดูหนังสือหนักมากเลย”
“อ่อ คุณพรก็เหมือนกันหรือครับ”
“ค่ะ พรเรียนคณะคุรุศาสตร์”
“โอ ถ้าจบแล้วก็ไปเป็ครูสินะครับ”
“ยังไม่ทราบเลยค่ะ แล้วแต่จะได้ทำงานอะไร แต่คุณพ่อคงให้ดูแลกิจการของท่านมากกว่า” พรดารีกล่าว
“พี่ เขากำลังจะประกาศผลแล้วฟังเร็ว ๆ” วิกานดาเตือน
เสียงผู้ประกาศดังก้องไปทั่วหอประชุม
“ผลการประกวดเพลงรณรงค์ดื่มนม ผู้ที่ชนะเลิศ ได้แก่......
วิรัช อยู่ถาวร
รองชนะเลิศได้แก่ วงสมานมิตร
และรางวัลชมเชย ได้แก่ นายปริวรรต ยงอยู่ เชิญขึ้นมารับรางวัลได้แล้วครับ”
ปริวรรตหันไปมองพิมพ์ดาราอย่างอาย ๆ ที่ตนไม่ชนะ แล้วเดินไปรับรางวัล
หลังจากรับรางวัลกันแล้ว พวกเขาก็ไปนั่งกินไอศกรีมกันที่ร้านอาหาร ”เลี่ยวเลี่ยงเซ้ง ไอศกรีมราชวงศ์ 555”
ขณะที่สาว ๆ กำลังสนทนากัน ปริวรรตก็นั่งจ้องหน้าพิมพ์ดารา จนลืมตักไอศกรีม
“พี่คะ ไอศกรีมจะละลายหมดแล้วค่ะ” พิมพ์ดาราเตือน
“ อ่อ ๆ ครับ ๆ พี่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ
อืม น้องพิมครับ พี่อยากทราบว่านอกจากเรียนที่จุฬาแล้ว น้องมีงานอดิเรกที่ชอบอะไรบ้าง”
“อ๋อ ปกติ ทุกวันเสาร์น้องไปสอนภาษาอังกฤษที่สมาคมวายเอ็มซีเอ ตรงวรจักรน่ะค่ะ เป็การทบทวนวิชาที่เรียนมาไปในตัว พอดีอาจารย์ที่คณะท่านสอนอยู่ที่นั่นก่อน ก็เลยชวนน้องไปทำด้วย”
“แหมดีเชียว ถ้าพี่จะไปเรียนด้วยจะได้ไหมครับ” ปริวรรตรีบหาโอกาสใกล้ชิด
“ได้สิคะ แต่ต้องไปสมัครแล้วรอดูคอร์สที่ว่างก่อนนะ มีนักเรียนมัธยมไปเรียนเยอะเลยค่ะ”
“แก่แล้วยังจะเรียนอีกหรือพี่” วิกานดาแซวพี่ชาย
“ใครบอกว่าชั้นแก่” ปริวรรตทำท่าเขกกบาลน้องสาว
“เป็เด็กโข่งในชั้นเรียน ไม่อายเด็ก ๆ หรือ”
“เื่ของชั้น”
พิมและพรก็หัวเราะชอบใจ
ที่บ้านของเสี่ยเริงศักดิ์
บุญพริ้งคุยโทรศัพท์อยู่กับลูกสาว
“เรียนอยู่ทางโน้นเป็ยังไงลูก หนาวไหม”
“หนาวค่ะแม่ หิมะตกทุกวัน คิดถึงบ้านเราจังเลย”
“แล้วจะกลับมาเยี่ยมบ้านเมื่อไหร่ล่ะ”
“คงเป็่ซัมเมอร์ค่ะแม่ จะได้มาอยู่บ้านหลาย ๆ วันหน่อย”
“จ้าลูก แม่จะรอ อย่าลืมสวมเสื้อหนา ๆ นะ แค่นี้ละ”
“ค่ะแม่ หวัดดีค่ะ”
คุยจบ เสี่ยเริงศักดิ์ก็เดินมาพอดี
“เพลินใจโทรมาคุยน่ะค่ะ บอกว่าที่ฝรั่งเศสหนาวมาก หิมะตกทุกวัน”
“อ่อ แล้วปิดเทอมเมื่อไหร่ จะกลับมาเยี่ยมบ้านมั๊ย”
“มาค่ะ ราว ๆ สามสี่เดือนข้างหน้า ่ซัมเมอร์ของเขา”
เสี่ยเริงศักดิ์เอนกายลงบนที่นอนแล้วก็ดึงตัวบุญพริ้งไปกอด
“คุณมาอยู่กินกับผมเกือบ 20 ปี รู้สึกยังไงบ้าง มีความสุขมั๊ย”
“ถามทำไมคะ ถ้าไม่มีความสุข ฉันคงหนีไปนานแล้ว”
“วัน ๆ ผมไม่ค่อยมีเวลาอยู่ใกล้ชิดครอบครัวเท่าไหร่ เอาแต่หาเงิน”
“ฉันก็เข้าใจดี ก็ต้องขอบคุณที่คุณเลี้ยงดูฉันสองคนแม่ลูก ถ้าไม่มีคุณ พวกฉันคงไร้ที่พึ่ง”
เริงศักดิ์หอมแก้มบุญพริ้ง แล้วว่า
“ขอบใจที่เข้าใจผม”
เขาใช้มือลูบไล้ไปบนเรือนผมอันดำเงางามของบุญพริ้ง ไล่ลงมาถึงพวงแก้มอันขาวผุดผาด ริมฝีปากอันแดงระเรื่อ เนินอกอันนวลเนียนขาวผ่อง บุญพริ้งสยายผมและก้มลงจูบเริงศักดิ์จากทั่วใบหน้าแล้วเรื่อยลงมาถึงแผ่นอกของเขา และแล้วทั้งสองก็บรรเลงเพลงรักให้ล่องลอยไปตามอารมณ์ตลอดราตรีนั้น
วันต่อมาที่บ้านพักของปริวรรต
วิกานดาเดินมาบอกพี่ชายว่า
“พี่วรรต น้าบุหรงให้มาตามพี่ไปพบ บอกมีเื่สำคัญจะคุยด้วย”
“เื่อะไรหรือ”
“ไม่รู้ แต่น้าบอกว่าสำคัญถึงชีวิตของพวกเรา ทั้งพ่อแม่เราที่กันตังด้วย”
“หา สำคัญขนาดนั้นเลยหรือ แล้วน้าจะให้ไปเมื่อไหร่ล่ะ”
“เดี๋ยวนี้เลย”
“เฮ้ย ทำไมเร็วจัง เออ ๆ อาบน้ำแต่งตัวแปปนะ”
วิกานดากับปริวรรตไปพบบุหรง ที่ร้านขายเพชรแถวบ้านหม้อ
“เข้ามาคุยในห้องก่อนสิ” สาวสวยวัยประมาณสี่สิบปี แต่งตัวภูมิฐานแบบนักธุรกิจพาหนุ่มสาวทั้งสองเข้าไปในห้องทำงานแล้วปิดประตูลงกลอน
“วรรต ในฐานะที่น้าเป็ลูกพี่ลูกน้องกับแม่เธอ เธอไว้ใจน้ามั๊ย”
“ไว้ใจครับ น้าบอกมาได้เลยครับ จะให้ผมทำอะไร”
“ดีมาก คืออย่างนี้ เื้ัของน้าน่ะ มีตำแหน่งเป็หัวหน้าสำนักสืบราชการลับกลางของสหรัฐอโรมา หรือ Central Reality Agency ตัวย่อว่า CRA ประจำประเทศไทย ซึ่งในอดีต คือสำนักข่าวกรอง ที่ดร.บุญดี คุณตาของพวกเธอเคยทำงานให้ ...” บุหรงบรรยายพร้อมกับฉายสไลด์ประกอบไปด้วย
“ ล่าสุดเราได้รับรายงานว่า เภสัน หุ้นส่วนของเสี่ยเริงศักดิ์ เ้าของสกายไลท์คลับ ทำธุรกิจค้าอาวุธให้รุลเลาะห์ และ มัดดาส เนสซู ( maddas nessuh ) สองผู้นำพรรคบูธแห่งบาบิเนีย ซึ่งกำลังมีอำนาจมากขึ้นในอาหรับ และเตรียมเข้ามาเคลื่อนไหวก่อการร้ายในภาคใต้ของประเทศไทย ทางซีอาร์เอ จึงต้องเร่งสืบหาหลักฐานจับกุมเภสันให้ได้โดยเร็ว
ถ้าหากพวกมันก่อการร้ายสำเร็จ ดินแดนภาคใต้รวมถึงจังหวัดตรัง ที่พ่อแม่ของเธออาศัย ก็ต้องได้รับผลกระทบไปด้วย แล้วเธอยินดีจะเข้าร่วมเป็สายลับเพื่อหาทางยับยั้งพวกมันมั๊ย ว่าไงวรรต” บุหรงกล่าว
“โอ พวกมันร้ายกาจถึงเพียงนี้ แถมยังมีอันตรายต่อพ่อแม่และญาติของพวกเรา ผมยินดีรับงานนี้ครับ แต่ว่าจะให้ผมทำยังไง” ปริวรรตดูมีท่าทีขึงขังผิดจากบุคลิกเดิมของเขา
“ก่อนอื่นเธอจะต้องเข้ารับการอบรมสามเดือน ทั้งเทคนิคการเป็สายลับ วิชาต่อสู้ป้องกันตัวเพิ่มเติม แม้ว่าเธอจะได้รับถ่ายทอดวิชาจากพ่อแม่และป้าจู ก็ต้องมีการทดสอบให้ได้ตามมาตรฐานของสำนัก ในระหว่างสามเดือนนี้ เธอจะไปพบใครไม่ได้ ไปเที่ยวเมาหยำเปที่ไหนไม่ได้ เข้าใจมั๊ย”
ปริวรรตหันไปมองวิกานดา ซึ่งน้องสาวของเขาก็มองตาแล้วยักคิ้วตอบ ทำนองว่าน้าบุหรงก็รู้พฤติกรรมของเขา
“เข้าใจครับ”
“ถ้าเช่นนั้นเธอสองคนกลับไปจัดกระเป๋า ไม่ต้องงง วิกานดาก็เป็สายลับของเรามาก่อน น้องเขาจะดูแลเธอเอง พรุ่งนี้เราจะเดินทางไปยังศูนย์ฝึกอบรม แล้วน้าจะเอารถไปรับตอนเจ็ดนาฬิกา”
หลังจากออกจากร้านเพชรของน้าบุหรงแล้ว ปริวรรตก็ไปล่ำลาครูเลี่ยม แล้วแวะไปหาพิมพ์ดาราที่สมาคมวายเอ็มซีเอ
“คุณพิมครับ พี่กับวิ จะไปเรียน Mini MBA ที่สิงคโปร์สักสามเดือน เราคงไม่ได้เจอกันสักพักนะครับ”
“อ้อ หรือคะ ดีคะ ไปเรียนเอาความรู้ แล้วอย่าลืมมาถ่ายทอดให้น้องด้วยนะ ขอให้เดินทางปลอดภัยค่ะ” พิมพ์ดารายิ้มหวานให้ทั้งสองคนพี่น้อง
“นี่ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวเราไปทานข้าวกันที่ร้านศรแดงนะครับ”
“ยินดีค่ะ เดี๋ยวพิมไปเก็บของแปปนึงนะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น
ปริวรรตและวิกานดา โดยสารไปกับรถตู้ที่น้าบุหรงให้คนมารับ
รถยนต์พาทั้งสองไปถึงสถานที่แห่งหนึ่งแถวอำเภอปากช่อง นครราชสีมา
ที่นั่นแวดล้อมด้วยขุนเขา ป่าไม้ มีเนื้อที่กว้างขวางราวร้อยไร่ มีอาคารรูปทรงแปลก ๆ อยู่หลายหลัง ล้วนมีขนาดใหญ่โตทั้งสิ้น ไม่น่าเชื่อว่าจากถนนลูกรังที่อยู่ภายนอก ผ่านทุ่งนา ไร่อ้อย แล้วจะเข้ามาพบศูนย์ฝึกที่ทันสมัยอย่างที่นี่
เมื่อเดินผ่านประตูอาคารซึ่งมีระบบเซ็นเซอร์หลายชั้น ทั้งต้องสแกนลายมือ สแกนดวงตา เข้าไปในห้องที่มีอุปกรณ์แปลก ๆ ล้ำสมัย มีอาวุธที่ไม่เคยเห็นมาก่อนมากมาย เครื่องบินรบ เฮลิคอปเตอร์ ยานพาหนะแปลก ๆ อีกหลายอย่าง
“วันนี้เธอสองคนไปพักผ่อนก่อน แล้วพรุ่งนี้เราถึงจะเริ่มฝึกกัน อ้อ น้าขอแนะนำสมาชิกที่จะมาร่วมฝึกกับเราด้วยอีกสี่คน ออกมาสิ” น้าบุหรงพูดจบ ก็มีชายสี่คนเดินออกมาจากอีกห้องหนึ่ง
“เฮ้ย พวกมึงมาได้ไง” ปริวรรตอุทานอย่างแปลกใจ
เป็ตรีมิตร สังข์ชัย จักรา และคทาวุธ สี่สหายคู่ใจของปริวรรตนั่นเอง
“เออ มึงไม่ต้องแปลกใจ พวกกูมาฝึกหลายปีแล้ว เพราะน้องวิของมึงนั่นแหละพามา” ตรีมิตรพูด
“ ตอนแรกกูก็มาแบบงง ๆ แม่ง นั่งกินเหล้าที่บ้านมึงอยู่ดี ๆ ทำไมมาฟื้นที่นี่ “ สังข์ชัยพูดบ้าง
“แล้วก็โดนปฐมนิเทศ ให้รู้ความชั่วร้ายของไอ้พวกเภสันกะเสี่ยเริงศักดิ์ พวกกูเลยเต็มใจมาเป็สายลับให้ยังไงล่ะ “ จักราว่า “ ยินดีต้อนรับรุ่นน้องอย่างมึงด้วยโว้ย” คทาวุธกล่าวต้อนรับ
แล้วสหายทั้งห้าคนก็เข้ามากอดกันกลม ขณะที่บุหรงและวิกานดาก็ยิ้มอย่างตื้นตันใจ
“นับจากวันพรุ่งนี้ เส้นทางสายลับของเธอจะเริ่มขึ้นแล้วนะ ปริวรรต” บุหรงกล่าว
“ครับผม” ปริวรรตรับคำอย่างหนักแน่นจริงจัง
แล้วทั้ง 7 คนนั้น ก็มองไปยังแผนที่ขนาดใหญ่บนผนังห้อง แสดงพื้นที่ซึ่งเครือข่ายของพวกเภสันได้ก่อวินาศกรรมไว้ทั่วโลก นับแต่นี้ ภารกิจอันหนักหน่วงและท้าทายกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
จบตอนที่ 1
โปรดติดตามตอนที่ 2 เส้นทางสายลับ ต่อไป
วางโครงเื่ มีนาคม 2556 – มิถุนายน 2559
เริ่มแต่ง 25 มิถุนายน 2559
( แต่งตอนแรกจบเมื่อ 24 ก.ค. 2559 )
ปรับปรุงแก้ไขล่าสุด 14 พ.ย. 2567
8K
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
