ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

แผนจับโจร(ยังไม่ผ่านการเห็นชอบ)

           ชิงเถาวางถังโลหะลงบนโต๊ะให้เขาเห็นสิ่งที่นางจะนำมาพูดกับเขาตอนนี้ทันที

“สิ่งนี้คือ”จ้าวชงอวี้ถามนางออกมาอย่างสงสัย เพราะตอนตรวจสอบข้าวของในที่เกิดเหตุลูกน้องของเขาเป็นคนตรวจสอบและบันทึกข้อมูลมาแจ้งแก่เขาอีกที

“ในร้านอาหารขอข้าข้าแน่ใจว่าไม่มีสิ่งนี้มาก่อนเจ้าค่ะ” ชิงเถาบอกเขาไป

“นั่นหมายความว่า”เขาที่ได้ยินก็เหมือนได้เจอแสงแวบเข้ามายังถ้ำที่มืดบอด

“หมายความว่าอาจจะเป็นของพวกที่ก่อเหตุเจ้าค่ะ”ชิงเถาบอกกเขากลับไปอย่างตื่นเต้น

“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดียิ่งขอบคุณคุณหนูมากที่รีบเร่งนำเรื่องมาแจ้งแก่ข้า ข้าจะรีบนำไปสืบต่อให้เร็วที่สุด”เขาก็รู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างกับชิงเถาเลยตอนนี้ แต่จะตื่นเต้นดีใจออกนอกหน้าเหมือนดั่งนางไม่ได้เขายังต้องเก็บอารมณ์ไว้ เหลือเพียงดีใจเล็กน้อยบนในหน้าที่ชอบนิ่งตลอดเวลา

“เจ้าค่ะอย่างไรข้าต้องหวังพึ่งท่านอยู่แล้ว เอ่อ ท่านคงงานยุ่งข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยออกมาเมื่อหมดธุระแล้ว นางไม่อยากรบกวนเขามาก

“ไม่ได้ยุ่งมากอะไรหรอกคุณหนูก็นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อนก็ได้ ท่านพึ่งมาเหนื่อยๆ ไม่ต้องรีบกลับขนมที่กองสืบสวนก็อร่อยไม่แพ้ร้านท่านนะ” จ้าวชงอวี้ชักชวนนางออกมาให้อยู่ต่อ

“ท่านพูดถึงขนาดนี้เช่นนั้นข้าก็ขอรบกวนท่านแล้วเจ้าค่ะ” ชิงเถาเอ่อมายิ้มๆ แล้วยกชาขึ้นดื่มทันทีตั้งแต่เดินมาถึงนี่ก็เหนื่อยจริงๆ นางยังไม่ได้จบน้ำแก้กระหายเลย

“ตามสบายเถอะ”เขาที่เห็นนางดื่มทั้งชากินทั้งขนมจึงเอ่ยออกมาอย่างเอ็นดูเขาจะกล้าเอ่ยขัดขวางคอคนกำลังมีความสุขกับการกินได้อย่างไรกัน

“ว่าแต่ที่ท่านบอกว่าขนมที่นี่อร่อยไม่แพ้ที่ร้านของข้าแสดงว่าท่านก็เคยลองขนมที่ร้านใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางถามออกมาอย่างสนใจท่านสายสืบจ้าวชงอวี้ที่ดูเหมือนเงียบๆ ลึกลับๆดูไม่น่าจะชมชอบของจำพวกขนมแต่อย่างไรเลยนะ

“ข้าก็เคยทานมาบ้างมิใช่เพียงขนมแต่อาหารก็เคยลิ้มลองมาแล้วหลายครั้ง” เขาตอบนางออกไปอย่างไม่มีกักดูเหมือนนางจะชอบสิ่งที่เขาบอกเป็นอย่างมากเลยนะนี่ถ้าเช่นนั้นแล้วเขาจะอยู่คุยกับนางอีกสักครู่ก็แล้วกัน     

           หลังจากที่ชิงเถานั่งพักเหนื่อยจนอิ่มเอ้ยจนหายสนิทแล้วนางจึงได้เวลาขอตัวท่านสายสืบกลับมาที่ร้าน เพราะไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้แล้วปล่อยให้เขาไปทำงานเถอะยังไงมันก็เป็นงานที่ช่วยเหลือครอบครัวนางด้วยนางจะมาเป็นตัวถ่วงเขาไม่ได้

“เถาเอ๋อร์แม่ได้ยินว่าเจ้าไปหาท่านสายสืบมามีเรื่องอะไรหรือลูก” นางลี่จูถามบุตรสาวคนรองออกมาเมื่อเห็นนางกลับมาจากไปพบสายสืบจ้าวแล้ว

“ข้าไปหาท่านสายสืบเพราะมีของที่น่าจะเป็นของคนร้ายเจ้าค่ะ”ชิงเถาบอกกับมารดาออกไป

“เป็นอะไรหรือลูกแล้วไปเจอมาได้อย่างไร” นางลี่จูถามออกมาอย่างสงสัยและตื่นตกใจร่วมกันบุตรสาวนางได้ของแบบนั้นมาได้อย่างไร มิใช่ไปทำอะไรเสี่ยงๆ มานะ

“ก็จากของที่สายสืบเอามาคืนไงเจ้าคะมันมี” แล้วนางก็เล่าเรื่องที่นางไปจัดการมาให้มารดาฟังอย่างละเอียด

“เป็นเช่นนั้นอย่างไรก็ต้องระวังตัวด้วยถ้าคนร้ายรู้ว่าเรามีของที่น่าจะเป็นของพวกมันไม่แน่มันอาจจะกลับมาเอาคืนก็ได้” จิ้นสิงบอกออกมาอย่างเป็นกังวง เขากำชับคนอื่นๆไว้อย่างเคร่งครัดว่าอย่างพึ่งพูดเรื่องนี้ออกไปเพราะอาจจะเป็นอันตรายได้

“แต่ข้ากลับคิดต่างจากท่านพ่อนะเจ้าคะถ้าเราปล่อยข่าวออกไปว่าพบหลักฐานที่ชี้ตัวคนร้ายได้ พวกมันอาจจะกลับมาอีกรอบแล้วเราก็จะจับมันได้” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ แผนนี้นางพึ่งคิดออกมาได้สดๆร้อนๆ เลยนะ ตีเหล็กต้องตีตอนร้อนสิถึงจะได้ตามที่เราต้องการ

“ชิงเถาเจ้าบ้าไปแล้ว”เยว่สือ

“น้องร้องมันเสี่ยงมากเลยนะ”ลี่ถิง

“พี่รองฉลาดสุดๆ”เจ้าแฝดทั้งสอง

“ไม่ได้นะลูกถ้าเกิดอะไรขึ้นอีกเราจะจัดการอย่างไร” นางลี่จูเอ่ยออกมาอย่างกังวลใจกับความคิดของบุตรสาวของนางคนนี้ที่นับวันก็ยิ่งเสี่ยงอันตรายเข้าไปทุกที

“แต่พ่อว่า”จิ้นสิงที่เริ่มจะบ้าบิ่นไปกับบุตรสาวแล้วกลับคิดต่างเขาหันเหไปทางความคิดนี้จะเต็มทุกส่วนแล้ว

“ท่านพี่”  “ท่านพ่อ” เสียงอ่อนอกอ่อนใจจากคนอื่นๆในครอบครัวเปล่งออกมา เขานั้นชักจะเห็นด้วยกับชิงเถาในเรื่องเสี่ยงๆ เกินไปแล้วนะ

“เอาล่ะๆพ่อไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ก็ได้ เถาเอ๋อร์พ่อว่าลูก”จิ้นสิงที่ได้ยินเสียงทุกคนเปล่งออกมาพร้อมกับสายตากดดันเขาเขาจึงหันไปบอกบุตรสาวทางสายตาว่าลูกล้มเลิกความคิดนี้เสีย

“ก็ได้เจ้าค่ะข้ารู้ว่ามันเสี่ยงจริงๆ แต่ถ้าข้าสามารถวางแผนได้อย่างดีข้าก็ไม่เปลี่ยนใจเจ้าค่ะ” ชิงเถาตอบออกไปอีกความ เรื่องนี้เมื่อนางคิดออกมาได้นางก็ไม่ปล่อยปละไปเฉยๆ หรอกนะ

“ถึงตอนนั้นก็ค่อยมาคุยกันอีกทีก็แล้วกัน”จิ้นสิงเอ่ยบอกนางออกมา เขาที่ดูเหมือนจะตามใจบุตรคนนี้ดูเหมือนจะเป็นจริงอย่างเป็นรูปธรรมเสียแล้ว

           ชิงเถาหลังจากกลับมาจากร้านแล้วนางจึงนำเรื่องนี้มาปรึกษาผู้ช่วยเหลือคนเก่งของนางทันทีแต่คำที่ได้กลับมาจากเชี่ยนเชี่ยนนั้น ไม่ต่างจากคนอื่นๆ เลย

‘ชิงเถาเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร อัจฉริยะระดับโลก หรือว่าตัวร้ายโรคจิตในละครที่โลกเก่าที่เก่งไปเสียทุกอย่างหรือว่านักสืบพวกนั้นแต่นั่นมันมีเพียงในละครนะ แต่นี่ไม่ใช่’ เชี่ยนเชี่ยนบ่นออกมาไม่หยุดเลยทีเดียวกับเรื่องที่ชิงเถาบอกออกมาและอยากให้นางช่วย

“เพียงเรื่องพลังปราณเรื่องแปลกๆ ในโลกนี้มันเกินขอบเขตจากโลกเดิมไปมากโขแล้ว เพียงวางแผนลอบจับผู้ร้ายคงไม่เกินไปหรอกมั้ง”ชิงเถานางออกมาอย่างหน้ายู่ยี่ส่งตาปิ้งๆอยากให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูสำหรับเชี่ยนเชี่ยนเสียหน่อย

‘ไม่ต้องมาทำหน้าเช่นนั้นน่าเกียจ’เชี่ยนเชี่ยนนางบอกออกมาอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะบินหนีไปนอน

“ทำหน้าน่าเกียจๆ”และก็มีเสียงหลันเฟยร้องตามออกมาอย่างพอดิพอดี

‘หลันเฟยมีวันนี้ล่ะเจ้าทำดีมาก’ เสียงเชี่ยนเชี่ยนเอ่ยออกมาอย่างพอใจอย่างน้อยนี่ก็หนึ่งเสียงที่ค้านความคิดของชิงเถาไว้