กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่หก  พลังสายฟ้า

สเกอจิฟาย

ชำระล้าง

แสงสีขาวกระจายไปรอบตัวของผมและในห้อง แต่รัศมีทำการประมาณสิบ..สิบห้าเมตรเห็นจะได้จากตัวผมเป็นศูนย์กลาง

ด้วยความที่ร้อนวิชา

ผมเลยติดนิสัยทำความสะอาดห้องน้ำด้วยคาถา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อผมสามารถทำโดยไม่ใช้แหวน

แทนที่จะมีฟองออกมา

แต่ท่าทางคาถา”ชำระล้าง”

ทำให้ปัสสาวะนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ฝุ่นผงหรือเชื้อราก็เช่นกัน

ผมสงสัยเลยเอาฝุ่นมากองไว้ที่พื้นห้องและใช้คาถามันก็สลายหายไปทันที

แต่พอใช้กับพื้นดินที่มีฝุ่นอยู่เต็มเพราะคิดว่าน่าจะใช้คาถาขุดดินหรือสลายร่างคนหรือทำลายสิ่งปลุกสร้างได้

พบว่ากลับไม่เกิดผลอะไร

มันหมายความว่าอะไรกันแน่?

ดินที่อยู่บนตัวผมสลายไปได้ แต่ดินที่อย่าบนพื้นดินกับอยู่ดีมีสุข

ใครเป็นคนกำหนดกฎเวทมนตร์เหล่านี้ไว้?

หรือที่จริงแล้วโลกนี้มีกฎเกณฑ์ยุบยับราวกับจักรวาลนาสุ?

บ้าเอ๊ย นึกว่าจะใช้คาถาเดียวได้จนจบเรื่องแบบนารุโตะหรือแฮร์รี่ พอตเตอร์เสียอีก

สเกอจิฟายคือคาถาที่ผมพูดขึ้นมาเองและมีเจตนาเช่นนั้น

ผมกะจะใช้คาถาเดียวนี้จัดการแวมไพร์ที่นับเป็นซากศพ จัดการปีศาจแมลงที่นับว่าเป็นสิ่งรบกวน กำจัดหมอกสีดำยึกยือที่นับว่าเป็นฝุ่นผงสิ่งสกปรกฯลฯ

แต่กลับทำไม่ได้ตามตรรกะที่ผมคิด

ขีดจำกัดของเวทมนตร์นั้นอยู่ตรงไหนกันแน่?

มันเป็นกฎเกณฑ์ของเวทมนตร์หรือมันเป็นเพียงแค่ข้อจำกัดของจิตใจของผม?

มันมีมุกอยู่หลายครั้งที่ว่า ขีดจำกัดของเวทมนตร์คือขีดจำกัดของสภาพจิตใจ

ที่ไม่สามารถใช้เวทย์บางอย่างได้เพราะจิตใจยอมรับสิ่งนั้นไม่ได้

แบบเดียวกับเวทย์ที่แท้ทรูของจักรวาลนาสุ ที่ต้องมีสามัญสำนึกที่ต่างไปจากคนปรกติถึงจะใช้ได้

ว่าไปแล้วเราก็เห็นคนที่ใช้เวทย์นั้นมีคนเสียสติอยู่เยอะนี่นะ หรือมันเกี่ยวกับสามัญสำนึกของคนใช้เวทย์จริงๆ?

คนที่ยึดหลักตรรกะเหตุผลอย่างเราใช้ศาสตร์ที่เน้นอารมณ์ความรู้สึกลำบากกว่าคนอื่น

หรือจะหันเข้าหาการเล่นแร่แปรธาตุที่มีข้อจำกัดและกฎที่แน่นอนดี

หากเวทมนตร์ใช้พลังวิญญาณ

เล่นแร่แปรธาตุก็ต้องจ่ายด้วยเงินโดยตรง

แต่นี่ยุคสมัยนี้แล้ว

ผมจะจ่ายด้วยบิลค่าไฟฟ้าโดยดัดแปลงว่ามันคือ “ตัวตนของเทพซูส”นั่นล่ะ

..

เมื่อไม่มีพลังโกงผมก็ต้องหาพลังโกงด้วยตนเอง หาก”พลัง”คือสิ่งที่จำเป็นผมก็ต้องหาจากสิ่งรอบข้าง

เราอยู่ในยุคที่”พลัง”มีการผลิตขึ้นมาในทุกรูปแบบและผมจำได้ว่ามันมีบางคาถาที่ใช้พลังไฟฟ้าได้หรือมีการปลุกชีพศพด้วยฟ้าผ่า ดังนั้นไม่น่ามีเหตุผลอะไรที่ผมจะเพิ่มพลังตนเองโดยไฟฟ้าหรือพลังงานอย่างอื่นที่มีอยู่รอบตัวผมไม่ได้

ในตอนที่ใส่แหวนนั้นจะเปลืองพลังอย่างมาก เกิดภาระต่อร่างกาย นั่นคือค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายหากต้องการมีความสามารถเหนือมนุษย์ปรกติ

แต่ปัญหานั้นแก้ได้”ง่ายๆ” โดยดูดพลังจากคนอื่น

หรือใช้แหล่งพลังงานสำรอง

เครื่องปั่นไฟ ของผมทำงานด้วยการต่อวงจรกระแสไฟฟ้าของเลโอนาร์ด

กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินพุ่งไปมานั้น ค่อยๆถูกดูดกลืนเข้าแหวนอย่างเรียบง่าย

“แรงต่อต้าน” ที่เคยมีตอนใช้เวทมนตร์แบบไม่มีแหวนนั้นหายไป

มันไม่ใช่แค่เรื่องของความรู้สึกที่คิดไปเอง ที่แหวนพยายามจะล้างสมองผมโดยการสร้างความมั่นใจตนเองปลอมๆ

จากการตั้งวีดีโอดูในภายหลังและคำนวณแล้ว แหวนสร้างความสามารถในการควบคุมเวทมนตร์และการดูดพลังเพิ่มขึ้นจริงๆ โดยความมั่นใจมีผลกระทบแค่เพียงเล็กน้อย

ช่วงวินาทีที่แหวนดูดพลังไฟฟ้ามาเพิ่มเข้าสู่ร่างกายเป็นพลังเวทย์ให้กับผมนั้น ผมรู้สึกราวกับว่าจะทำอะไรก็ได้

จากการคำนวณ ดูดกลืนพลังโดยไม่ใช่แหวนจะได้พลังมาใช้มากกว่าเนื่องจากไม่ต้องเสียพลังจำนวนมากไปกับการใช้แหวน

แต่หากไม่กังวลเรื่องการหมดเปลืองค่าไฟฟ้าแล้ว ใช้แหวนจะทุ่นเวลาในการสะสมพลังเวทย์ในร่างกายของผมด้วยพลังไฟฟ้ามากกว่า

ในตอนที่ผมเกือบใช้ไฟฟ้าจนต้องหยุดก่อนเครื่องปั่นจะทำงานหนักเกินไป ในสายตาของผมราวกับมีสายฟ้าสีน้ำเงินวิ่งอยู่ไปมา

ผมกะจะตะโกนว่า “ซาแชม” แบบการตะโกนแปลงร่างของซูเปอร์ฮีโร่ ที่จะมอบ สติปัญญยาของ อธีน่า พลังของเฮอร์คิวลีส ฯลฯ แบบฮีโร่ในคอมิค แต่นึกได้ว่าในโลกนี้มีเทพเจ้าอยู่จริงและพวกเขาอาจจะไม่ชอบหน้าผมก็ได้ผมเลยพยายามจะเบรกตนเองเอาไว้

ผมไม่ใช่คนที่เลือกโดยเทพเจ้า ซูสหรือเชื้อสายของเทพเจ้าอย่างพวกกึ่งเทพในเรื่อง

แทนที่จะเหนื่อยอ่อนจากการใช้แหวน แต่หลังจากที่ดูดพลังสายฟ้ามาแล้ว ร่างกายของผมกลับพลุ่งพล่านไปมา มีความอยากเคลื่อนไหวจนผมต้องพยายามตั้งสมาธิให้กลับพักผ่อน

พักผ่อนก็เป็นหน้าที่สำคัญเช่นกัน แบบเดียวกับที่เลโอนาร์ดเขียนตารางเวลาของตนไว้ที่หัวเตียง

ไฟฟ้าส่องแสงสีฟ้าออกจากมือของเขาอย่างนุ่มนวล

กระแสของไฟฟ้าไหลไปตามที่ผมต้องการ

เริ่มจากนิดๆหน่อยๆล่ะนะ

ผมจี้นิ้วที่มีกระแสไฟฟ้าไปที่เครื่องปรับอากาศและปรับอุณภูมิได้จตามที่ผมต้องการ

วูม

ทั้งบ้านไฟดับจนมืดไปอีกสักพักหนึ่ง มีแสงจากนิ้วมือของผมที่มีกระแสไฟฟ้าเท่านั้น

“ท่าทางเราต้องฝึกควบคุมพลังอีกสักพักสินะ”

แต่ผมไม่เศร้าใจไป การที่ไฟตกแสดงว่าหากผมบุกเข้าไปในศูนย์วิจัยต่างๆ ผมสามารถดูดพลังไฟฟ้าที่ศูนย์วิจัยนั้นใช้ในการรักษาความปลอดภัยได้เลย

ความผิดพลาดเรื่องหนึ่ง อาจจะเป็นความสำเร็จอีกอย่างหนึ่งหากเราเปลี่ยนมุมมอง