ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

วันเปิดร้านอาหาร(1)

           วันเปิดร้านอาหารเจี้ยนเฉิงมาถึง ทุกคนในครอบครัวมาดูแลความเรียบร้อยกันแต่เช้าทั้งดูแลส่วนของหน้าร้านนำโดยจิ้นสิงลี่ถิงที่เป็นถึงหญิงงามอันดับสองของเมืองจากการประกวดและเยว่ซินส่วนชิงเถานางรับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในครัวไป

“เปรี้ยงๆๆๆ”เสียงประทัดถูกจุดโดยสามเด็กชายของบ้านที่หน้าร้านเป็นการเปิดร้านอย่างเป็นทางการวันนี้ที่มีการติดป้ายประกาศว่าอาหารลดครึ่งราคาชาวบ้านพ่อค้าแม่ค้าทั่วไปก็หลั่งไหลกันมาไม่ขาดสายได้กินสักหนึ่งหรือสองอย่างก็ดีแล้วเพราะไม่รู้ว่าพอขายราคาเต็มพวกเขาจะได้กินกันเมื่อไหร่ถึงราคาไม่ได้สูงมากแต่สำหรับพวกหาข้าวกินค่ำก็ไม่ควรนำเงินมาเสียไปกับอาหารเลิศรสเช่นนี้มากไป

“อ้าวเถ้าแก่มาแล้ว เชิญๆ เชิญด้านบนเลยขอรับ เยว่สือจะพาท่านขึ้นไปรอข้างบน”จิ้นสิงที่ยืนรับแขกที่เชิญอยู่หน้าร้าน จริงๆคนที่พวกเขารู้จักก็ไม่ได้มีเยอะอะไรอย่างเมื่อครู่ก็เป็นครอบครัวของร้านขายไก่ที่พวกเขาเคยฝากให้ขายของเมื่อครั้งเริ่มขายแรกๆ

“ฮูหยินมาแล้วเชิญเลยขอรับ”

“ฮูหยินเจี้ยนเฉิงล่ะเจ้าคะไม่มารึ” นางถามออกมาเมื่อไม่เป็นผู้เป็นภรรยาของเขา

“นางอยู่ข้างบนแล้วเชิญท่านเลยขอรับ” จิ้นสิงบอกกับนางไปนี่ก็เป็นหนึ่งในเพื่อนบ้านที่พวกเขาสนิทด้วยจึงได้เชิญมาวันนี้ 

“ยินดีด้วยนายท่าน”เพื่อนบ้านเขาเอ่ยออกมาพร้อมยื่นของขวัญมาให้ดังเช่นคนอื่นที่มาก่อนหน้า

“ขอบคุณๆเชิญเลยขอรับ”

“ยินดีด้วยท่านเจี้ยนเฉิงนี่คงเป็นบุตรสาวท่านงดงามสมกับหญิงงามจริงๆ ชีวิตท่านดีจริงๆ การค้าก็รุ่งเรืองบุตรก็งาม”เถ้าแก่ร้านที่พวกเขาไปซื้อของประจำก็ไม่ลืมที่จะเชิญมาให้วันนี้ด้วยเช่นกัน

“ขอบคุณขอรับเชิญๆ”จิ้นสิงยืนรับแขกเหรื่ออยู่ด้านหน้าได้พักใหญ่จนแน่ใจว่าแขกที่เขาเชิญมาครบแล้วจึงตามขึ้นไปข้างบนพร้อมกับบุตรสาวบุตรชายทันที

“พวกเราก็ขึ้นไปข้างบนกันเถอะนะ”จิ้นสิงเอยชวนลูกๆ ออกมาเมื่อเห็นว่าต้องขึ้นไปดูแลแขกข้างบนต่อแล้ว

“ท่านไปกับลี่ถิงและสองแฝดเถอะเจ้าค่ะเดี๋ยวหน้าร้านข้ากับอาสือจะดูแลให้เอง” เยว่ซินบอกกับเขาออกมาอย่างอาสายังไงนางก็เป็นเพียงผู้ถูกอุปถัมภ์อยู่ทำงานช่วยข้างล่างดีกว่าเพราะตรงนี้ก็ยุ่งมากพอกัน

“เขาเช่นนั้นหรือถ้างั้นก็ฝากพวกเจ้าด้วยนะยังไงถ้าเรื่องอะไรขึ้นก็ไปเรียกพ่อได้ส่วนลูกขึ้นไปกันได้แล้ว” จิ้นสิงเอ่ยสั่งงานก่อนจะหันมาเรียกลูกๆให้ตามขึ้นไปดูแลแขกข้างบนด้วยดัน

           ด้านชิงเถาที่อยู่ในครัวคุมพ่อครัวแม่ครัวทำอาหารกันอย่างไม่หยุดมือครึ่งหนึ่งต้องทำอาหารไปข้างบนซึ่งใกล้จะเสร็จแล้วส่วนอีกครึ่งก็ทำตามที่ลูกค้าสั่งเข้ามา

“ไฟๆ ไฟเจ้าค่ะเติมถ่านด้วย” ชิงเถาที่เห็นว่าไฟเริ่มลี่ลงนางเอ่ยออกมาแต่คนงานดูจะยุ่งสุดท้ายนางก็ต้องรีบเข้าไปเติมเอง

“ขอโทษด้วยขอรับคุณหนูเมื่อครู่ข้าติดผัดข้าวอยู่”พ่อครัวผู้หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากหม้อตุ๋นขาหมูเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด ทั้งๆที่เขาต้องดูแลเพราะอยู่ใกล้กับเขาที่สุด

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะช่วยๆ กันไป ข้าไม่ถือสาอันใดครั้งหน้าก็ให้มีสติมากกว่านี้วันนี้อาจจะเป็นวันแรกที่เปิดร้านอาหารท่านเลยตามไม่ทัน”ชิงเถาตอบเขาไปอย่างเข้าใจ เพราะร้านเดิมมีอาหารเพียงไม่กี่อย่างแต่ที่ร้านอาหารนี่กลับมีหลายอย่างให้พวกเขาต้องทำ ถึงจะแบ่งชัดเจนว่าคนไหนรับผิดชอบอาหารจานไหนแต่ก็ไม่สามารถอยู่เฉยๆได้ถ้าหากตนว่างแต่คนอื่นยังงานล้นมือ

“พวกท่านดูจะเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วข้าขอไปดูข้างนอกก่อนะเจ้าคะ ถ้ามีอะไรไปตามข้าได้ตลอด”ชิงเถาบอกเขาไปก่อนจะเดินละออกมายังหน้าร้านตอนนี้ก็เริ่มจะจัดอาหารขึ้นไปข้างบนหลายอย่างจนจะครบแล้วเหลือเพียงของหวานเท่านั้นที่รอเวลาให้อาหารจานหลักพร่องก่อน

“อ้าวชิงเถาไม่ได้อยู่ข้างบนรึ”เยว่สือถามนางเมื่อเห็นนางเดินออกมายังหน้าร้านหาพวกเขา

“ไม่ข้าอยู่ในครัว”

“ไม่ตามขึ้นไปข้างบนล่ะชิงเถานี่คนอื่นก็ขึ้นไปตั้งนานแล้วนะ” เยว่ซินเอ่ยกับนางออกมายังไงงานนี้นางก็เป็นหนึ่งคนที่สำคัญควรจะไปแนะนำตัวเสียหน่อย

“อีกสักพักก็จะขึ้นไปเจ้าค่ะขออยู่ดูตรงนี้ก่อน” ชิงเถาออกมา ก่อนจะหันมาสนใจลูกค้าที่เขามาสั่งอาหารกันไม่ขาดสายตอนนี้มีทั้งโต๊ะให้นั่งกินที่ร้านกับชุดโต๊ะเก้าอี้ที่ให้นั่งรอรวมกันสำหรับลูกค้าที่รออาหารกลับไปกินที่บ้าน

“วันแรกลูกค้าก็เยอะเลยนะชิงเถาเป็นเช่นนี้ทุกวันคงดี” เยว่ซินเอ่ยออกมา เมื่อเห็นชิงเถามองไปยังลูกค้าไม่ละสายตา

“คงต้องรอดูไปก่อนซักสอง สามวันเจ้าค่ะ ถึงจะแน่ใจว่าลูกค้ายังมีมาเช่นนี้หรือไม่”ชิงเถาเอ่ยออกมาทั้งๆ ที่ตายังมองลูกค้าที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ก็ถือว่าดีบ้างแล้วเพราะดูพวกเขาไม่ได้ส่งเสียงรบกวนลูกค้าโต๊ะอื่นๆนักดังเช่นร้านเดิม

“พี่ใหญ่ข้าขอไปดูร้านค้าก่อนนะขอรับ”เยว่สือเอ่ยบอกกันพี่สาวออกมา แล้วละไปดูร้านค้าที่อยู่ข้างๆ กัน

“คุณหนูเจี้ยนเฉิงวันนี้เปิดร้านวันแรกข้าได้ยินข่าวจึงมายินดีด้วย” คุณชายเยี่ยนที่เดินเข้ามาหานางเอ่ยออกมาด้วยท่าทางยิ้มแย้มอารมณ์ดี

“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชายเยี่ยนไม่เห็นท่านต้องลำบากนำของขวัญมาเลย”ชิงเถาที่รับของขวัญจากมือเขามาเอ่ยกลับไปอย่างเกรงใจถึงจะเป็นเพื่อนบ้านนางแน่ใจว่าไม่ได้ไปเชิญเขาแน่นอนแต่เขากลับให้เกียรติมาวันนี้ด้วยเสียได้

“ได้อย่างไรกันบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ไม่ถือว่าลำบากอันใด นี่เป็นภาพที่ข้าวาดเองเอาไว้ประดับที่ร้านท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลย”เขาเอ่ยกับนางออกมาอีกด้วยเสียงที่ดูจะน้อยใจไปเสียหน่อยที่นางเอ่ยกับตนเช่นนั้น

“ยังไงก็ต้องขอบคุณเจ้าค่ะเช่นนั้นเชิญคุณชายข้างบนเลย เดี๋ยวข้าจะให้คนพาท่านขึ้นไป” ชิงเถาบอกเขาออกมาแล้วหันไปเรียกคนงานในร้านให้พาเขาขึ้นไปรอด้านบน

“แล้วเจ้าไม่ขึ้นไปรึ”เขายังถามนางไม่ยอมเดินตามคนงานที่เอ่ยเชิญ

“ท่านขึ้นไปก่อนเลยเจ้าค่ะข้าขอไปจัดการในครัวสักครู่เดี๋ยวจะนำอาหารขึ้นไปให้ท่านได้ลอง” นางเอ่ยบอกเขาไปเช่นนี้เขาจึงได้ยอมเดินตามคนงานขึ้นไปได้ เขามาแบบนี้แสดงว่าก็ต้องเปิดโต๊ะใหม่นางจะต้องไปดูในครัวก่อนว่ายังมีที่ทำไว้เหลืออยู่ไหม แต่ว่าก่อนที่จะได้เดินไปนั้นคนอีกคนที่เดาได้ไม่ยากว่าจะมา เขาก็มาแล้วจริงๆ

“คุณชายมี่”เสียงเยว่ซินเอ่ยขึ้นอย่างเคารพเขาอยู่ไม่ไกลจากนาง

“มาจริงๆ ด้วย”ชิงเถาได้แต่เอ่ยกับตัวเองเบาๆถึงนางจะมีลางสังหรณ์ว่าเขาจะมาแต่ไม่คิดว่ามันจะถูกต้องเช่นนี้

“ข้ามายินดีกับพวกเจ้าด้วยร้านประจำข้าเปิดใหม่ข้าจะไม่มาได้เช่นไร” เขาเดินเข้ามาใกล้พวกนาง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างยิ่งใหญ่เหมือนนี่จะเป็นเกียรติอย่างมากที่เขามา

“ต้องขอบคุณคุณชายมากเจ้าค่ะที่เดินทางมาในวันนี้” เยว่ซินเอ่ยกับเขาอีกด้วยรอยยิ้มและท่าทางกล้าๆ กลัวๆของนางกับคนผู้นี้ ดูแล้วนางจะกลัวผู้มีฉายาอันธพาลน้อยผู้นี้เสียแล้ว

“ไม่เป็นไรๆ ข้าไม่ได้มาเล่นๆเสียหน่อย ลี่กัน” มี่หนิงหยางเอ่ยกับเยว่ซินยิ้มๆก่อนจะหันไปหาผู้ติดตามของตนที่อยู่ด้านหลัง