อะไรกันนี่ฉันพูดอะไรออกไป
ทำไมเธอดูประทับใจขนาดนี้
หลินหวานสำรวมท่าที“บอสเผยคะ ที่บริษัทของบอสเผยไม่มีระบบคัดคนออกใช่ไหมคะ”
ระบบคัดพนักงานระดับล่างออกน่ะหรือ
เผยเชียนเคยได้ยินเรื่องระบบนี้มาก่อนแต่ก็ไม่ได้ใช้ระบบที่ว่า
คนที่เขาอยากให้ออกคือพวกขยันทำงาน! แล้วเขาจะไล่พวกขี้เกียจไปได้อย่างไร
“ไม่มีครับ”เผยเชียนส่ายหน้า “สำหรับผม พนักงานทุกคนก็เป็นเหมือนครอบครัว ถึงบางครั้งจะพลาดเราก็ต้องพยายามเดินหน้าไปด้วยกัน จะมาไล่ใครไปง่ายๆ ไม่ได้หรอก”
หลินหวานพยักหน้าก่อนจะหันไปหาหม่าหยาง
บอสเผยต้องพูดความจริงแน่ๆเพราะไม่เห็นไล่คนแบบนี้ออกเลย!
เธอถามอีกครั้ง“เอ่อ พนักงานบริษัทบอสเผยทำงานล่วงเวลากันไหมคะ”
“โหคำถามยากเลย” เผยเชียนถอนหายใจ “ผมพยายามบอกให้พวกเขากลับบ้านแต่บางคนก็เลือกอยู่ต่อกันเอง ผมเลยทำได้แค่จ่ายค่าล่วงเวลาให้พวกเขา”
“แล้วเกมอื่นล่ะคะบอสเผยบอสสร้างขึ้นมาเพื่อทำตามความฝันหรือเปล่าคะ”สายตาของหลินหวานเป็นประกายยิ่งกว่าเก่า
เผยเชียนกระแอมกระไออย่างกระอักกระอ่วนจากนั้นก็ยิ้มพร้อมส่ายหัว “ก็ไม่เชิง มันก็เพราะเงินด้วยเหมือนกัน...”
“ฮ่าๆบอสเผยต้องพูดเล่นแน่! ถ้าทำเพื่อเงินจริงๆบอสต้องขยายเพดานค่าใช้จ่ายในเกมแม่ทัพผีไปสิบเท่าแล้ว!แต่บอสก็ไม่ทำ! หนูคิดว่าบอสเผยเป็นคนที่มีความฝันค่ะ”
หลินหวานเหมือนจะได้คำตอบให้กับตัวเองแล้ว“หนูเข้าใจแล้วค่ะบอสเผย ขอบคุณนะคะที่สละเวลาช่วยตอบคำถามหนู”
เธอเดินจากไปทิ้งให้เผยเชียนยืนเกาหัว
ผู้หญิงคนเมื่อกี้...เป็นใครกัน
เหมือนเธอจะอยู่ในช่วงแลกเปลี่ยนความคิดเมื่อครู่ด้วย
ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะเป็นพนักงานใหม่ของเทียนหัวสตูดิโอ...
เผยเชียนไม่ได้สนใจอะไรเธอมากนัก
...
พวกเผยเชียนใช้เวลาห้าวันเยี่ยมชมบริษัทเกมหลายแห่งในกว่างโจว
แต่ทุกที่ไม่สามารถเทียบชั้นเทียนหัวสตูดิโอได้เลย
ความกระตือรือร้นของเสี่ยวลู่และคนอื่นๆค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายเป็นความเบื่อหน่าย
พวกเขาควรจะได้เปิดโลกและเรียนรู้เรื่องราวต่างๆที่เมืองนี้ไม่ใช่หรือ
ทุกคนเคยคิดว่ากว่างโจวขึ้นชื่อเรื่องอุตสาหกรรมเกมภายในประเทศและบริษัทเกมที่นี่จะต้องยอดเยี่ยมมากแน่ๆแต่กลับไม่มีที่ไหนดีอย่างที่คิดเอาไว้เลย!
แต่ละที่ไม่ได้ดีไปกว่ากัน!
บริษัทที่ดีที่สุดจากทั้งหมดคือเทียนหัวสตูดิโอที่ไปมาวันแรก
ทุกคนคิดว่าสภาพแวดล้อมการทำงานในเทียนหัวสตูดิโอค่อนข้างแย่แต่ก็ได้มารู้ที่หลังว่าบริษัทเกมอื่นๆ นั้นแย่ยิ่งกว่า! ภาพลักษณ์บริษัทเกมในกว่างโจวดิ่งลงเหวไปเรื่อยๆ
พอถึงวันที่ห้าก็ไม่มีใครอยากไปศึกษาดูงานที่บริษัทเกมอื่นๆอีก
บางคนอยากไปซื้อของฝาก
บางคนอยากใช้โอกาสนี้กินอาหารท้องถิ่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะกินได้
บางคนทนรอให้ถึงวันกลับไปบริษัทเถิงต๋าแทบไม่ไหวเพื่อที่จะได้ทุ่มเททำงานให้บอสเผย...
สรุปแล้วการศึกษาดูงานครั้งนี้ให้ผลลัพธ์กลับกัน
พวกเขาควรจะได้มาเห็นโลกกว้างแต่กลับกลายเป็นได้มาเปรียบเทียบว่าบริษัทเกมไหนในกว่างโจวที่แย่ที่สุด
โดยเฉพาะเทียนหัวสตูดิโอที่ทำให้ภาพฝันของทุกคนแตกสลาย
กลับกันแล้วพนักงานทุกคนได้บทเรียนอันล้ำค่าว่าบริษัทเถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีรักใคร่และดูแลตนเองดีแค่ไหน!
หวงซื่อปั๋วและคนอื่นๆหิ้วกระเป๋าบินกลับฮั่นตง ไม่นึกเสียดายเลยที่ต้องจากที่นี่ไป
ได้เวลากลับไปพัฒนาเกมฐานทัพกลางทะเล!
...
...
ณเวลาเดียวกัน ที่เทียนหัวสตูดิโอ
“บอสโจวหนูตัดสินใจแล้วค่ะ หนูอยากลาออก” หลินหวานยื่นจดหมายลาออกให้โจวมู่หยัน
โจวมู่หยันนิ่งไปครู่หนึ่งเขาแสนจะดีใจ
ในที่สุดก็รู้แล้วหรือว่าอุตสาหกรรมเกมมันห่วยแตกขนาดไหนเธอคิดจะกลับไปเสวยสุขกับมรดกครอบครัวตัวเองสินะ
แสดงว่าภารกิจที่บอสหลินให้มาก็เสร็จสิ้นแล้วสิ
“เธอจะเลิกทำงานในอุตสาหกรรมเกมหรือ”โจวมู่หยันถามอย่างคาดหวัง
หลินหวานส่ายหน้า“เปล่าค่ะ”
โจวมู่หยัน“???”
เธอลาออกจากที่นี่แต่ไม่ได้จะเลิกทำงานในอุตสาหกรรมเกมหรอกหรือ
แสดงว่ากำลังดูถูกเทียนหัวสตูดิโออยู่สินะ
เดี๋ยวก่อนเราอุตส่าห์ไม่เฉดหัวเธอออก แต่เธอดันเป็นฝ่ายเดินหนีเราไปเนี่ยนะ...!
โจวมู่หยันเดือดปุด
แน่นอนว่าแม้ในใจจะก่นด่าสาปแช่งแต่เขาก็ยังคงยิ้มอยู่
“มีอะไรเหรอเธอไม่ชอบอะไรที่นี่รึเปล่า” โจวมู่หยันฝืนยิ้มใจดี
ถ้าเป็นเด็กทดลองงานคนอื่นเขาคงจะปล่อยไป ไม่ถามอะไรสักคำ
แต่ไม่ใช่กับหลินหวานเพราะพ่อเธอเป็นคนใหญ่คนโต...
โจวมู่หยันรับหน้าที่สุดหนักหนาในการเผยภาพลักษณ์ที่แท้จริงของอุตสาหกรรมเกมให้หลินหวานเห็นเขาจะปล่อยเธอไปแบบนี้ไม่ได้
ถึงจะรั้งไว้ไม่ได้อย่างน้อยก็ต้องรู้สาเหตุที่ออกและที่ใหม่ที่เธอจะไปสมัคร
ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่รู้จะตอบอะไรถ้าประธานบริษัทเฉินฮว่าคอร์ปอเรชันโทรมาหา!
“ขอบคุณที่ดูแลหนูมาจนถึงตอนนี้นะคะบอสโจวแต่...หนูคิดว่าหนูคงไม่สามารถตามความฝันเรื่องเกมได้ที่นี่”หลินหวานมองตาละห้อยออกไปนอกหน้าต่าง “หนูอยากย้ายบริษัทค่ะ”
“ไปที่ไหน”
โจวมู่หยันร้อนรน
เทียนหัวสตูดิโอเป็นถึงบริษัทเกมชั้นนำภายในประเทศ
หรือเธอจะอยากออกไปทำงานกับบริษัทต่างประเทศ
ใช่น่าจะเป็นแบบนั้น...
“หนูว่าจะไปสมัครบริษัทเถิงต๋า”สายตาของหลินหวานเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่เหมือนว่าเธอได้ตัดสินใจเรื่องนี้มานานแล้ว
“เถิงต๋าเหรอ”
โจวมู่หยันไม่ได้นึกออกได้ทันทีว่าเป็นบริษัทอะไร...
ถึงเขาจะเพิ่งต้อนรับเผยเชียนและเหล่าพนักงานบริษัทเถิงต๋าไปเมื่อไม่กี่วันก่อนแต่นั่นก็ไม่ใช่งานสำคัญอะไร หลังจากนั้นไม่นานเขาจึงลืมเรื่องนี้ไป
เขาตื่นตกใจเมื่อนึกได้ว่าเป็นบริษัทไหน
เถิงต๋า...คือบริษัทเปิดใหม่!
พวกเขาสร้างแต่เกมมือถือ! เทียบกับสตูดิโอเฉินฮว่าแล้วคนละชั้นกันเลย!
ฉันไม่ห้ามเธอหรอกถ้าเธออยากตามฝันในวงการเกมต่อจริงๆ แล้วถ้าเธอจะไปทำงานกับบริษัทต่างประเทศ ฉันก็ไม่ว่าอะไรแต่เธอจะไปทำอะไรที่บริษัทเปิดใหม่โง่ๆ นี่!
โจวมู่หยันกระแอมกระไอ“คิดดีแล้วรึยัง ที่นั่น...ไม่น่าจะมีสภาพแวดล้อมการทำงานที่ดีเท่าเราเดี๋ยวเธอจะผิดหวังเอานะ”
หลินหวานส่ายหน้า“หนูเชื่อในตัวบอสเผย หนูเห็นบางสิ่งที่แตกต่างในตัวเขาเป็นคุณสมบัติบางอย่างที่แตกต่างจากคุณและนักออกแบบเกมคนอื่นๆ... เขาเหมือนมีออร่าความยอดเยี่ยมแผ่ออกมาจากตัว! หนูเชื่อลางสังหรณ์ของตัวเองค่ะ!”
โจวมู่หยันอ้าปากค้างนึกสงสัยว่าเด็กคนนี้โดนเผยเชียนร่ายมนตร์ดำล่อลวงเอาหรือเปล่า
ทั้งสองคนเพิ่งจะเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อนแต่จู่ๆ เด็กคนนี้ก็เปลี่ยนฝั่งย้ายค่ายเอาดื้อๆ เลย!
ทว่าเมื่อเห็นสายตาแน่วแน่ของหลินหวานเขาก็รู้ว่าพูดอะไรไปก็ไม่สามารถทำให้เธอเปลี่ยนใจได้ อีกทั้งเขายังไม่กล้าห้ามเธอ
เขารู้ว่าถึงเบื้องหน้าเธอจะดูอ่อนหวานแต่จริงๆ แล้วเป็นคนหัวรั้น
ประธานบริษัทเฉินฮว่าคอร์ปอเรชันเป็นผู้ประกอบการยักษ์ใหญ่ภายในประเทศที่มีชื่อเสียงเลื่องลือถ้าคนอย่างเขาไม่สามารถรับมือกับลูกสาวตัวเองได้และต้องใช้วิธีอ้อมค้อมในการพาเธอกลับบ้านเพื่อไปรับช่วงต่อธุรกิจแล้วคนอย่างเขาจะไปต่อกรกับเธอได้อย่างไร
เขาครุ่นคิดเรื่องนี้สักพักแล้วก็ได้แต่ปล่อยเธอไปตามทางของตัวเอง
อย่างไรเธอก็คิดจะไปเข้าบริษัทเล็กๆมีโอกาสที่เธอจะได้เห็นด้านมืดที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิมของอุตสาหกรรมนี้
ถึงตอนนั้นหลินหวานก็จะได้รู้ความจริงเกี่ยวกับวงการนี้แล้วกลับบ้านไปเสวยสุขกับมรดกของตัวเองผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
คิดได้แบบนั้นโจวมู่หยันก็รับจดหมายลาออกเอาไว้“โอเค ขอให้วันหนึ่งเธอตามฝันในวงการเกมได้สำเร็จนะ!เทียนหัวสตูดิโอยังอ้าแขนต้อนรับเธอกลับมาเสมอ!”
“ขอบคุณค่ะบอสโจว!” หลินหวานกลับออกไปโดยไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย