ย้อนกลับไปเมื่อคืนนี้ซึ่งเป็คืนของวันงานลอยกระทงผมคิดว่าจะต้องเป็วันที่ผมอาจจะต้องปวดใจอย่างที่สุดแต่ใครจะไปคิดว่ากลับเป็วันที่ผมสมใจที่สุด จนกระทั่งรู้ตัวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแหลมของคนที่คุ้นเคยแทงเข้าโสตประสาทการรับรู้ของผม
ก็แล้วใครใช้ให้มันดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้น ถึงแม้ว่ามันจะบอกว่าดื่มให้ลืมเื่แย่ๆที่เกิดขึ้นในปีนี้ก็ตามที ทั้งๆที่ผมเองก็เตือนมันแล้วหลายต่อหลายครั้งแต่มันก็ยังรั้น แถมท้ายด้วยการโชว์กร่างอวดเก่ง ท้าพนันดวลเหล้ากับผมอีกต่างหาก
เธอจากไปแล้ว เธอเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดสีหน้าและแววตาที่ดุร้ายราวกับอยากจะฆ่าใครสักคน (ซึ่งก็คงจะต้องเป็ผม)ฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโตที่แสนจะคุ้นตาของเธอ
ความหมายในดวงตาคู่นั้นเหมือนอยากจะฉีกร่างของผมออกเป็ชิ้นๆให้แหลกละเอียดคามือ เวลาที่ไอ้ณิสโกรธผมรู้ดีแก่ใจเชียวแหละว่า ต่อให้ยกแม่น้ำทั้งร้อยสายมากล่อมมันก็ไม่ฟังอย่างเด็ดขาด
ผม ชื่อกวินหรือเพื่อนๆมักจะเรียกกันสั้นๆ ว่าไอ้วิน ฉายา ไอ้อ้อนนั้นก็เพราะพวกมันบอกว่าผมมีวาจาหวานหูเอาไว้สำหรับอ้อนสาวๆโดยเฉพาะและที่สำคัญหากใครโดนผมอ้อนเป็ต้องเสร็จทุกรายไป
ประโยคสุดท้ายออกจะเกินจริงไปหน่อยแต่ผมก็ได้แต่ก้มหน้ารับไว้ เพราะไม่อยากจะเสียเวลาต้องไปอธิบาย หรือหาเื่โต้แย้งกับพวกมันสักเท่าไรหรอก
ยัยณิสหรือที่ผมมักจะเรียกมันติดปากว่า ไอ้ณิส เป็เพื่อนซี้ต่างเพศของผมอีกคนหนึ่งเราสองคนอยู่บ้านใกล้เรือนเคียง และเติบโตด้วยกันมาั้แ่สมัยวัยกระเตาะหัดเดินจนกระทั่งได้จับมือกันเดินหิ้วกระติกน้ำ
เข้าโรงเรียนอนุบาลสามตำบลของจังหวัดทางภาคกลางของประเทศไทย
ไอ้ณิสกับผมตัวติดกันชนิดที่แทบจะแยกกันไม่ออก ไม่รู้ว่าผมติดมัน หรือมันติดผมกันแน่หากแต่ถ้ามีไอ้ณิสอยู่ที่ไหน ก็มักจะเห็นผม นายกวินคนนี้ไปป่วนเปี้ยนอยู่ด้วยใกล้ๆไม่ห่างกันนัก
จนพวกเราสองคนมักจะถูกล้อเลียนว่าเป็คู่แฝดนรก เพราะอะไรนะเหรอ? เพราะวีรกรรมเกรียนๆ ของนางสาวณิสราที่นายกวินอย่างผมต้องออกโรงเคลียร์ตามหลังให้อยู่บ่อยๆ นะสิ
ถูกแล้วครับ จะเรียกให้ถูกต้องอีกอย่างหนึ่งก็คือผมมีหน้าทีเสมือนรถเก็บขยะของเทศบาล มาคอยตามเช็ดตามล้างสิ่งที่ไอ้ณิสมันไปสร้างวีรกรรมทั้งหลายทั้งแหล่เอาไว้นั้นแหละ
ถ้าถามผมว่า ทำไมผมจึงต้องทำ ทั้งๆ ที่ผมเองก็สามารถปฏิเสธและแยกตัวออกห่างจากเื่วุ่นวายที่มันไปก่อหวอดเอาไว้ก็ได้ ผมสามารถยืดอกยอมรับ และตอบให้กระจ่างเลยก็ได้ครับว่า
“ใช่ครับ!! ผมแอบชอบมันเข้าแล้ว แต่จะชอบมาั้แ่เมื่อไหร่นั้นผมเองก็ไม่อาจรู้ได้” มารู้ตัวอีกที นางสาวณิสราผู้นี้ คือบุคคลที่นายกวินอย่างผมไม่สามารถขาดได้เลยชั่วชีวิต
ผมพยายามปกปิดความรู้สึกของตัวเองมาโดยตลอดเพราะกลัวว่าหากสารภาพออกไปแล้วละก็ คงโดนขายาวๆ ของไอ้ณิสเพื่อนรักคนนี้ฟาดเข้าที่ก้านคอตันๆ ของผมเป็แน่
และที่สำคัญที่สุด ผมกลัวว่าหากผมสารภาพรักออกไปณิสราอาจจะไม่ได้รู้สึกเหมือนกวิน และอาจจะทำให้ผมซึ่งก็คือนายกวินผู้นี้เสียเธอไปตลอดกาล
จนกระทั่งเกิดเื่โกลาหลขึ้นจนได้