ระบบเนตรปีศาจราชันอสูร

“แม้ว่าจะ...เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องอย่างนั้นน่ะเหรอ?”

เอสต้าหมดความอดทนกับความคิดโบราณที่ไม่สนใจความผิดชอบชั่วดีของนายพลกบแดง

เสียงตะคอกของเอสต้าอาจจะไม่สามารถเปลี่ยนใจนายพลกบแดงได้ แต่เขาก็ตอบเอสต้ากลับมา ซึ่งแปลว่ามันมีผลกระทบต่อจิตใจของเขาไม่มากก็น้อย

“ใช่...แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมก็ตาม...ชีวิตของข้าได้มอบให้อาณาจักรและเผ่าพันธุ์ของข้าไปแล้ว”

นายพลกบแดงยังคงหนักแน่นในคำสัตย์สาบาน แต่ภายในใจของเขากรีดร้องทรมานอยู่ตลอดเวลาที่ต้องทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

“องค์ราชาปัจจุบัน คือเจ้าชายที่ข้าให้การสนับสนุนมาตั้งแต่เล็ก ข้ายิ่งผิดต่อท่านไม่ได้เด็ดขาด...”

ความในใจที่แสนอึดอัดทรมานมาโดยตลอดเริ่มค่อยๆ เผยออกมาให้ได้เห็นชัดเจนมากขึ้นทีละน้อย

มือของนายพลกบแดงที่รั้งสายธนูเตรียมโจมตีเอาไว้เริ่มสั่นเทา ไม่ใช่เพราะเหตุจากร่างกายที่อ่อนแรงล้า แต่เป็นเพราะหัวใจนักรบที่กำลังสั่นไหวของเขาต่างหาก

ลีออนเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง สิ่งที่นายพลกบแดงธาร์ชูร์ แคชนาร์คนนี้กำลังพยายามต่อสู้ไม่ใช่ร่างกายภายนอกหรือศัตรูที่ไหน แต่เขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะต้องฝืนความรู้สึกตัวเองเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ตามคำสัตย์สาบานที่เคยให้ไว้อย่างเคร่งครัดโดยไม่ลืมหูลืมตา

“ท่านไม่ได้ผิดคำสาบานหรอกนะ”

ลีออนเอ่ยบางสิ่งออกมาโดยไม่ตั้งใจ แต่ก็ทำให้ทหารกบทุกตัวเงยหน้ามองลีออนยกเว้นแต่เพียงนายพลที่ยังคงนิ่งเงียบ

“เจ้า...หมายความว่ายังไง…?”

มือของนายพลกบแดงหยุดสั่น ปรับเป็นรั้งสายธนูให้มั่นคงเพื่อรอคำตอบของลีออนราวกับเป็นคำเตือน

“ถ้าท่านจะรับใช้องค์ราชาและปกป้องลูกหลานของราชาองค์ก่อนด้วยการสนับสนุนพวกเขาไปในทางที่ผิด นั่นต่างหากคือการหักหลังความไว้วางใจขององค์ราชาองค์ก่อน”

มือของนายพลกลับมาสั่นอีกครั้ง...เขาน่ะหรือหักหลังองค์ราชา...?

“การช่วยให้องค์ราชาในปัจจุบันก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งความมืดทีละน้อย ถือว่าเป็นการรับใช้และปกป้ององค์ราชาของท่านอย่างนั้นเหรอ?”

มือที่จับคันธนูเอาไว้เริ่มสั่นขึ้นมาด้วยนิดหน่อย...หรือเขาก็มีส่วนทำให้เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น…??

“การรุกรานผู้อื่นถือว่าเป็นการปกป้องหรือสร้างศัตรูให้กับลูกหลานของเผ่าพันธุ์พวกท่านกันแน่?”

ตาของเขาเบิกโพลง...ปกป้อง...หรือ...ทำร้าย…?

“แล้วถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เผ่าพันธุ์ของท่านก็คงต้องเป็นศัตรูกับเผ่าอื่น จนอาจเป็นสาเหตุให้ต้องสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ในที่สุด”

ฟิ่ววววววว...

ฉึกกกกก...

ลูกธนูถูกปล่อยออกไปปักลงสู่พื้นดินด้านหน้าของลีออน...เพราะมือที่สั่นเทาไม่สามารถรั้งสายธนูเอาไว้ได้อีกต่อไป...

นายพลกบแดงก้มหน้ารู้สึกเสียใจ สิ่งที่ลีออนพูดดังก้องผ่านหูของนายพลกบแดงทะลุไปถึงหัวใจ

เขาค่อยๆ ลดมือลง ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบ...เหลือไว้เพียงเสียงสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านอย่างน่าขนลุก

“เส้นทางไหนกันแน่...คือการรับใช้องค์ราชาและปกป้องลูกหลานของท่าน...อย่างแท้จริง…!!??”

ลีออนพูดทิ้งท้ายด้วยประโยคคำถามเพื่อให้นายพลธาร์ชูร์หาคำตอบที่แท้จริงให้กับหัวใจของตัวเอง

ความเงียบปกคลุมบรรยากาศรอบตัวอีกครั้ง นายพลกบแดงรู้ดีแก่ใจในสิ่งที่ลีออนพูดมาตลอด แต่เพราะการยึดมั่นในสัตย์สาบานเป็นที่สุด ทำให้เขาต้องใช้ชีวิตหลับหูหลับตาทำตามหน้าที่โดยไม่กล้าคำนึงถึงเสียงที่อยู่ในหัวใจ

บัดนี้สิ่งที่ลีออนพูดขึ้นมา เป็นดังราวกับกระจกที่ส่องให้นายพลกบแดงมองเห็นภาพตัวเองอย่างชัดเจน

“ข้า...ไม่รู้...ว่าควรต้องทำยังไง…??”

นายพลกบแดงสิ้นหวัง ต่อให้เขามองเห็นความจริง แต่เขาก็ไม่กล้ากำจัดองค์ราชาที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็กได้อยู่ดี

“ช่วยบอกรายละเอียดให้มากกว่านี้ได้ไหม?...พวกเรายินดีช่วยท่าน…หากว่าท่านยินยอม”

ลีออนอยากช่วยให้ทุกอย่างกลับมาดีได้เท่าที่มันควรจะเป็น

“พวกเรา...หมายถึงข้าด้วยเหรอ...หรือว่าไม่ใช่?”

คลั้บซ์กระซิบกระซาบ ทำให้เอสต้าทำตาดุใส่ เขาจึงยิ้มแห้งตอบไปพรางโบกไม้โบกมือทำเป็นว่าพูดล้อเล่น

สถานการณ์ตึงเครียดได้รับการคลี่คลายในที่สุด เหล่าทหารกบจึงสร้างที่พักชั่วคราวสำหรับมื้อเที่ยงและสลับกันเฝ้าเวรยามในระหว่างที่ กลุ่มของลีออนตอนนี้อยู่กับเจ้าหญิงนางฟ้า และธาร์ชูร์ นายพลกบแดง

เจ้าหญิงตัวน้อยนอนหลับไร้สติอยู่บนก้อนหินโดยมีผ้าพับไว้รองรับร่างกายของเธอแทนเตียงคนไข้

ไลลากำลังให้การรักษาเจ้าหญิงตัวน้อยอยู่โดยมีทุกคนอยู่ข้างๆ คอยให้กำลังใจหวังว่าเจ้าหญิงจะฟื้นคืนสติกลับมาแข็งแรงในไม่ช้า

#########################

# [เดซีลี่ วิลโล่เซจ] Level : 9

เผ่าพันธุ์ : แฟรี่

HP : 23/72

MP : 3/135

#########################

ข้อมูลที่แสดงออกมาทำให้เห็นว่าเจ้าหญิงปลอดภัยแต่ร่างกายก็อ่อนแอ

ไม่ช้าเจ้าหญิงก็ลืมตาขึ้นด้วยความสะดุ้งกลัวราวกับตื่นขึ้นเพราะฝันร้าย

ไลลาและเอสต้ารีบเข้าปลอบประโลมทำให้เธอสงบใจลงได้ แต่ก็ต้องตกใจขึ้นอีกครั้งเมื่อมองไปเห็นนายกบแดงที่ตามล่าตัวเธอยืนอยู่ข้างๆ ด้วยเช่นกัน

“ข้าขอเป็นตัวแทนเผ่าของเรา ขออภัยเจ้าหญิงเดซิลี่ วิลโล่เซจ...ความผิดทั้งหมดอันร้ายแรงอย่างไม่น่าให้อภัย...ข้านายพลธาร์ชูร์ แคชนาร์ ขอน้อมรับไว้แต่เพียงผู้เดียว”

ท่านนายพลคุกเข่าข้างนึงทำความเคารพเจ้าหญิงและน้อมรับความผิดทั้งหมดไว้กับตัวเอง

เจ้าหญิงเดซิลี่ถึงกับสับสน ผู้ที่ก่อนหน้านี้กำลังไล่ล่าเธอ แต่พอเธอตื่นขึ้นมาเรื่องราวก็กลับตาลปัตรไปหมด คนผู้นั้นกลับมาคุกเข่าขอโทษอยู่ตรงหน้าเธอได้อย่างไร

เจ้าหญิงเดซิลี่ยังคงนิ่งเงียบหันมองคนอื่นไปมาทำตัวไม่ถูก เธอยังเด็กเกินไปกับการรับมือสถานการณ์แบบนี้

“ข้าขอใช้ชีวิตและเกียรติของข้ากอบกู้ศักดิ์ศรีของเผ่าเรา ด้วยการช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ของท่านให้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง...ข้าขอให้คำมั่นสัญญา”

นายพลกบแดงลั่นวาจาสัตย์ปฏิญาณต่อหน้าทุกคน

ทำให้เจ้าหญิงเดซิลี่ถึงกับลุกขึ้นมาด้วยความร้อนรน

“ช่วยทุกคนด้วย...ได้โปรดช่วยทุกคนด้วย...!!!”

เจ้าหญิงเดซิลี่คร่ำครวญด้วยความน่าสงสาร

“ไม่เป็นไรแล้วจ๊ะหนูน้อย...ไม่ต้องห่วงนะ...ท่านนายพลกับพวกเราจะช่วยหนูเอง”

ไลลาหันไปยิ้มตอบให้เจ้าหญิงในขณะที่ยังทำการรักษา

“หนู...ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณทุกคน...มากๆ เลย...ช่วยทุกคนด้วยนะคะ...ฮือออออ...”

เจ้าหญิงแฟรี่ตัวน้อยปลื้มปริ่มน้ำตานองหน้าด้วยความดีใจเป็นที่สุด

ลีออนจึงได้สอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น นายพลธาร์ชูร์เล่าให้ฟังว่าเผ่ามนุษย์กบนั้นปกติจะไม่รุกรานผู้อื่น และยังคอยมีหน้าที่คอยเฝ้าปกปักรักษาหนองน้ำในป่าให้เกิดความสงบสุขอีกด้วย ในขณะที่เผ่าแฟรี่จะเก็บตัวลึกลับอยู่ในป่า ไม่สุงสิงกับเผ่าอื่นๆ

แต่เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนมีข่าวลือประหลาดถูกเล่าต่อกันมาจนไปถึงหูขององค์ราชาของเผ่ามนุษย์กบในปัจจุบัน