กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สามสิบสี่ คืนธรรมดาในเขตดาวน์ตัน

ผมรู้สึกโชคดีมากที่พยายามจะอยู่ห่างๆพวกกลุ่มแอนนาไว้และเกี่ยวข้องเท่าที่จำเป็น ผมสังหรณ์ว่าหากผมใกล้ชิดกับเธอผมคงต้องเข้าไปพัวพันกับดราม่าของเธอแน่ๆ

“โชคดีนะเทเลอร์”

ผมส่งเทเลอร์ถึงบ้านอย่างปลอดภัย

“ลูกมาพร้อมกับใครกันน่ะผู้ชายหรือ? ทำไมไม่เชิญเขาเข้ามาในบ้านล่ะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ พ่อนี่ยุ่งกับเรื่องส่วนตัวหนูจริง”

ผมรีบปั่นจักรยานหนีฉากดราม่าการพบพ่อและลูกสาวของวัยรุ่นอเมริกันอย่างเร็วที่สุดเท่าที่พลังควบคุมเวกเตอร์ของผมจะทำได้

อากาศกลางคืนก็ใช้ได้บรรยากาศดีอย่างนี้ ฟ้าส่องสว่าง ดาวสวยงาม

ลมเย็นพอสมควรน่าออกมารับลมทำไมถึงไม่มาดินเล่นบ้างกันนะ

และเพราะคนมีผิวสีซีดๆที่มีก้อนดินเปื้อนที่ขากางเกงที่เก่าและฉีกขาดมีรอยแมลงทำรังอยู่..ที่ผมขี่จักยานผ่านไป

ทำให้ผมคิดได้ว่าทำไมผมถึงไม่ควรมาเพราะพวกนี้มันคือแวมไพร์

หวี่

อ๊ะ

โพล๊ะ

เมื่อเสียงบางอย่างพุ่งเข้ามาหาผมที่ขี่จักรยานด้วยความรวดเร็ว ผมก็เดาได้ทันทีว่าต้องเป็นแวมไพร์และได้ใช้จังหวะที่แวมไพร์”พุ่ง”เข้ามาหาผม

ใช้หมัดที่เพิ่มพลังเว็กเตอร์ชกหัวของแวมไพร์ตนนั้นแตก

ไฟร์

และไฟก็ลุกท่วมร่างของแวมไพร์ตนนั้น

แวมไพร์มักจะ”พุ่ง”ได้อย่างนี้

ความสามารถที่ทำตนให้เบลอๆและเคลื่อนไหวได้ด้วยความรวดเร็ว

นี่คือมุกที่คนเขียนมักเขียนให้แวมไพร์ใช้ได้เพื่อให้นางเอกจะไล่ตามเวลาหนีไปไม่ได้เพราะแวมไพร์จะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วจนแม้แต่นางเอกก็ตามไม่ทัน

แต่เวลาต่อสู้หรือเคลื่อนไหวพวกแวมไพร์ก็ช้ากว่าที่ผมคิด

ถึงได้โดนหมัดของผมเข้าไปจนหัวแตกเสียหายและร่างกายค่อยๆเผาไหม้ไฟไปด้วยคาถาของผมเช่นนี้

ขี้เถ้ายังลอยอยู่กับพื้น

แต่พวกนี้มันมีเพื่อนมาด้วย

สี่ห้าคนลักษณะราวกับพึ่งตื่นจากหลุมศพล้อมผมเอาไว้

“เฮะเฮะ มีเหยื่อแปลกๆมาในคืนนี้ด้วยว่ะเท็ด..”

บรึ้ม

ผมใช้ไฟที่เหลือจากการไหม้แวมไพร์ตนแรก

ระเบิดเป็นลูกไฟรอบข้างโดยมีผมเป็นศูนย์กลาง

ผมเรียกมันว่า

อินเฟอร์โน

ลูกไฟกระจายไปทั้งสี่ทิศเกือบห้าสิบเมตรครอบคลุมผมที่อยู่กึ่งกลางและแวมไพร์อีกสี่ห้าตนที่ล้อมรอบผมอยู่

“เท็ด”หรือแวมไพร์อีกสี่ห้าตนนั้นแทบไม่มีโอกาสได้ร้องอะไรออกมาเมื่อเพวกเขาพยายามจะดับไฟที่ติดตามเสื้อของเขาและร่างกายที่กลายเป็นฝุ่นผงอย่างรวดเร็วของพวกเขาและพยายามจะวิ่งหนีจากกองไฟ

แต่พวกเขาอยู่ในรัศมีของคาถาผมแล้ว

Purify ชำละล้าง

แวมไพร์ตัวที่ยังรอดจากกองไฟท่าทางจะเป็นหัวหน้ากลุ่มที่ปล่อยความเย็นมาชลอการเผาไหม้ของไฟได้นั้นเบิกตากว้างมองดูเนื้อของตนเองในส่วนที่ไหม้ไฟค่อยๆหายไปและเลือดสีดำที่อยู่ตามร่างกายของเขาก็ค่อยๆหายไปจากร่างกายกึ่งซากศพของเขา

เบิร์ส ระเบิด

ไฟปะทุอีกครั้งจากร่างกายของแวมไพร์ที่ปล่อยความเย็นออกมาบางส่วนได้

ร่างกายของแวมไพร์ตนนั้นกลายเป็นขี้เถ้าในบัดดล

ชำระล้างยังอ่อนแรงไปที่จะฆ่าแวมไพร์ได้แฮะนั่นคือสิ่งที่ผมคิดหลังจากใช้การฟังเสียงว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนี้แล้ว

คืนที่ยังสวยงาม ลมเย็นเฉื่อยๆแบบเดิม

แต่ผมกลับรู้สึกเกลียดกลางคืนอย่างนี้ขึ้นมาแล้ว

อควอแมนเต้

สายน้ำชำระล้างความร้อนและคาถาชำระล้าง ชำระขี้เถ้าที่เหลือไป

แวมไพร์จะดูดเลือดผมไม่ได้หากตัวผมลุกเป็นไฟอยู่

นั่นคือมาตรการป้องกันแวมไพร์ที่ผมคิดขึ้นมา

ในเมืองนี้ไม่สนใจว่าแวมไพร์สี่ห้าตนจะตายไปหรือผมจะตายไป

มันก็ยังคงมีการใช้ชีวิตปรกติต่อไป

คราวหน้าผมจะติดอาวุธให้มากขึ้นในจักรยานของผม

ดินแดนเสรีแห่งอเมริกา เสรีภาพในการถืออาวุธจะไม่อาจถูกยับยั้ง