ขณะที่ฝ่าาและเหล่าองครักษ์กำลังพิจารณาสถานการณ์เบื้องล่าง
หญิงสาวผู้ดำเนินรายการก็ประกาศเริ่มการประมูลขึ้น
นางขานรับราคาที่ถูกเสนอขึ้นมาเรื่อย ๆ
"แขกหมายเลขสิบหกยี่สิบตำลึงทอง…"
"ต่อด้วย แขกหมายเลขเก้าสี่สิบตำลึงทอง…"
"ทางด้านนั้น แขกหมายเลขสิบสองห้าสิบตำลึงทอง…"
ราคาประมูลพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วส่วนหนึ่งอาจจะเป็เพราะใครๆต่างก็หลงใหลใบหน้าที่งดงามของเฟิงฮวาแต่อีกเหตุผลที่สำคัญก็คือ นางยังเป็ ‘สตรีบริสุทธิ์’โดยทั่วไปแล้ว บุรุษต่างก็พึงใจในพรหมจรรย์กันทั้งนั้น
“ทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะพวกเราแข่งประมูลตัวนางมาดีหรือไม่” เจียวหวงถามอย่างร้อนรนย้อนนึกไปว่าในตอนนั้นหากมิได้นางช่วยเอาไว้ ป่านนี้พวกเขาไม่ตายก็พิการไปแล้วเวลานี้นางกำลังเดือดร้อนพวกเขายิ่งต้องช่วยเหลือ สายตาวิงวอนจึงถูกส่งไปยังฝ่าา
แต่พระองค์กลับตอบมาด้วยเสียงเ็าถึงสิบส่วน“สิ้นเปลืองเงินทอง”
หา...สีหน้าตกตะลึงของเหล่าองครักษ์ปรากฏในทันที 'ทำไมฝ่าาถึงได้ใจร้ายกับแม่นางเฟิงเช่นนี้'
แขกด้านล่างยังคงะโประมูลราคาออกมาเรื่อยๆ ซึ่งบัดนี้ได้สูงถึงสองร้อยตำลึงทองแล้ว
หญิงสาวผู้ดำเนินรายการบนเวทีได้กล่าวเพิ่มเติมว่า
“ตามกฎของหอหุยโถวหากราคาประมูลถึงห้าร้อยตำลึงทองผ้าคลุมชั้นนอกของแม่นางฮุ่ยิ่จะถูกปลดออกนะเ้าคะ”
เสียงฮือฮายิ่งดังขึ้นไปอีกหลังได้ยินประกาศบุรุษด้านล่างจ้องมองเฟิงฮวาด้วยความหื่นกระหายต่างกระซิบกระซาบกันให้ช่วยเพิ่มราคาประมูล พวกเขาล้วนมีความคิดว่าถึงมิได้ตัวนางในคืนนี้ แต่ได้เห็นเรือนกายมากขึ้นสักหน่อยก็คงจะดีไม่น้อย
"แขกหมายเลขแปด…สามร้อยห้าสิบตำลึงทอง…"
"ต่อด้วยแขกหมายเลขสิบสอง…สี่ร้อยห้าสิบตำลึงทอง…"
“ใกล้แล้วเ้าค่ะใกล้จะได้ยลโฉมเรือนกายของแม่นางฮุ่ยิ่เพิ่มขึ้นแล้ว”
"และแขกหมายเลขแปด…ห้าร้อยตำลึงทอง…"
เสียงโห่ร้องดีใจกลางห้องโถงชั้นล่างดังขึ้นสายตาทุกคนขณะนี้จับจ้องไปยังหญิงงามบนเวทีเป็จุดเดียวต่างเฝ้าคอยเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเบื้องหน้า
และในจังหวะที่สาวใช้กำลังจะดึงผ้าคลุมออก
“ชิงตัว!” ฝ่าาก็ออกคำสั่งอย่างกะทันหันเจียวหวงกับเจียวหย่งสองคนเงยหน้าขึ้นทันที แววตาประกายความดีใจ ต้องแบบนี้สิ‘ขอบพระทัยฝ่าา’
เขาสั่งให้องครักษ์ลับสี่นายพุ่งลงไปด้านล่างจนเกิดการปะทะกับผู้คุ้มกันของหอและผู้คุ้มกันของบุรุษขุนนางตระกูลต่างๆ
่ชุลมุนวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นฝ่าาได้ปิดบังใบหน้า ใช้วิชาตัวเบาบินลงไปหาเฟิงฮวาเข้าไปปกปิดร่างกายของนางได้ทันพอดีกับจังหวะที่ผ้าคลุมกายร่วงหล่นลงสู่พื้นรัศมีอำมหิตของเขาแผ่ซ่านไปยังสาวใช้พวกนั้นอย่างรุนแรง
หญิงสาวผู้ดำเนินรายการรวมทั้งสาวใช้ทั้งหมดต่างชะงักใและรีบพากันหนีเอาตัวรอดโดยสัญชาตญาณแต่พวกนางยังมิทันได้เคลื่อนไหวอันใด พลังภายในสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่จนทำให้ลอยไปไกลหลายจั้ง ตกลงมากระแทกพื้นกระอักเื
ฝ่าาอุ้มเฟิงฮวาขึ้นมาจากนั้นก็ะโลอยหายไปจากตรงนั้น
มามาผู้คุมหอทันได้เห็นว่าเฟิงฮวาถูกชิงตัวไปแล้วรีบะโสั่งลูกน้องให้ออกตามทันที 'ถ้าเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมาอัครเสนาบดีหลีต้องไม่ละเว้นนางแน่'
แต่ความเร็วของฝ่าาใช่ว่าใครจะตามทันได้ง่ายๆพริบตาเขาก็สามารถทิ้งห่างผู้ติดตามได้อย่างง่ายดาย
จนเมื่อมาถึงบ้านพักฝ่าาค่อยๆวางเฟิงฮวาลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล
แต่สายตาของเขาเผลอเลื่อนไปจับจ้องบนร่างกายนางที่ปราศจากผ้าคลุมโดยมิตั้งใจทำให้จิตใจเขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ 'จะว่าไป นางก็ดูงดงามอยู่เหมือนกัน'ผิวขาวเนียนเปิดเผยั้แ่คอมาจนถึงแขนเนินอกที่โผล่ให้เห็นเพียงบางส่วนช่างเย้ายวนชวนให้จินตนาการถึงส่วนที่เหลือ เอวบางเล็กกับหน้าท้องแบนราบยิ่งทำให้เขารู้สึกเริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาส่วนข้างล่างที่ยังมีกระโปรงปกปิดนั้นก็เห็นเป็เงาขาเรียวเขาลอบกลืนน้ำลายไปหลายครั้งโดยมิรู้ตัว
เฟิงฮวาพยายามส่งเสียงเตือนเขาแต่ร่างกายกลับมิขยับเลย ‘นี่ เ้าเฉิงสายตาเ้าน่ะมันมิเกินไปหรอกหรือ ข้าเป็สตรีนะ’
ฝ่าาได้สติกลับมาก็รีบจัดการเอาเม็ดยาถอนพิษละลายน้ำป้อนให้นางแต่ทว่า…นางไม่มีแรงแม้แต่จะกลืนน้ำสักอึก ไอ้พวกสารเลวพวกนั้นใช้ยาสลายกำลังจำนวนมากกับนาง ฤทธิ์ยาจึงยังไม่หมดไปง่ายๆ
“เฮ้อ…สตรีถือเป็เกียรติของเ้า” เขาปลดผ้าคลุมหน้าของตนเองออกพร้อมกับปลดเครื่องประดับที่ใบหน้านาง จากนั้นดื่มยาไว้ในปากแล้วยื่นไปประกบปากนางถ่ายทอดลมหายใจ
นางเบิกตาโตทันทีเกียรติบ้า เกียรติบอ อะไรกันเล่า ‘ออกไปนะ…ไม่ต้องแก้พิษแล้วช่างพิษมันเถอะ’ สีหน้าท่าทางดูไม่เต็มใจของนางแสดงออกมาชัดเจนแต่ฝ่าามิได้สนใจ เขาป้อนยาให้นางอย่างต่อเนื่อง
ผ่านไปไม่นานเฟิงฮวารู้สึกว่าร่างกายเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรงมากขึ้น ‘เ้าเฉิงพอได้แล้วกระมังยาหมดแล้ว’
แต่ฝ่าาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำเลยเขาพึงพอใจกับการลิ้มรสริมฝีปากนางยิ่งนัก 'อืม...สตรีเ้าช่างเป็ตัวอันตราย'
เฟิงฮวาเวลานี้ถูกััของเขาทำให้เคลิบเคลิ้มหวั่นไหวขึ้นมาบ้างนางมิได้ขัดขืนอันใด ออกจะตอบรับเขาสักเล็กน้อยด้วยซ้ำ
หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีขยับเข้ามาแนบชิดกันมากขึ้นจนไม่มีช่องว่างเขากอดเอวนาง นางคล้องคอเขา มิรู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จนทั้งสองผละออกจากกันสายตาทั้งคู่จ้องมองกันอย่างลึกซึ้ง หากมิได้เข้าข้างตัวเองก็คงจะอ่านสายตาได้ว่า‘ต่างคนต่างปรารถนา’
แม้ฝ่าาจะอยากทำสิ่งที่มากกว่านี้แต่เขาก็ตัดใจหันไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมให้นาง
เขาเดินไปยังหน้าต่างเพื่อรับลมเย็นให้จิตใจสงบประจวบกับที่สายตามองเห็นพระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นบนท้องฟ้า...เขาลืมไปเสียสนิท
ในพริบตานั้นพิษในร่างกายก็กำเริบขึ้นมาอีกแล้วความเ็ปปะทุขึ้นพร้อมกับสีหน้าของเขาฉายชัดว่าทรมานเป็อย่างมาก
เฟิงฮวารับรู้ถึงความผิดปกติจึงรีบมาประคองเขาไปที่เตียง
“กล้วยไม้พันปีของสิ่งนั้นท่านเก็บไว้ที่ใดหรือ”
เหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากเขาฝืนตอบนางด้วยเสียงสั่นเครือ “หมอ…หลวง”
“ท่านมีองครักษ์ที่นี่กี่คน”นางเอ่ยถามต่อ
“เจียวหวง เจียวหย่ง”หลังเสียงเรียก ทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้นทำความเคารพฝ่าาและหันไปทักทายเฟิงฮวา พวกเขารีบตามมาสมทบทันทีหลังจากสร้างความวุ่นวายภายในหอหุยโถวสำเร็จ
“ด้านนอกยังมีองครักษ์ลับซ่อนอีกสี่คน”เจียวหย่งกล่าวเสริม
“ส่งคนไปโดยเร็วที่สุดเลยข้าต้องใช้มัน” เฟิงฮวาบอกกับพวกเขา
“แต่จันทร์เต็มดวงคราก่อนท่านหมอลองใช้แล้วมิเห็นผลเลยนะแม่นาง” เจียวหวงทักท้วง
“ก็เพราะว่าใช้ผิดวิธีเ้าอย่าพึ่งถาม ไม่มีเวลาแล้ว”
...ผ่านไปสามเค่อกล้วยไม้พันปีก็ถูกนำมา
เฟิงฮวาไม่รอช้ากรีดเืของนางใส่ชาม เด็ดกลีบดอกลงไปแช่
กลีบดอกไม้ค่อยๆเรืองแสงดูดซับเืของนางไว้จนน้ำในชามเปลี่ยนเป็สีขาวพอดอกไม้ละลายตัวจนหมด นางก็ยกไปให้ฝ่าาดื่ม
ทันทีที่เขากินยายาก็รั่วออกทางปากทั้งหมด สายตาท้าทายถูกส่งมาให้นาง ‘ข้าจะทำอย่างไรดี’
เฮ้ออ เ้าเฉิงเ้าช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง นางอยากจะะโใส่เขาแบบนี้ ติดตรงที่ไม่สามารถทำได้
“ฝ่าาท่านตั้งใจกินยาดีดีสิ เืข้าทั้งนั้น” เขาเหล่ตามามองนาง‘เ้ารู้แล้วสินะว่าข้าเป็ใคร แล้วยังจะกล้าพูดจาเช่นนี้อีกหรือ’
นางหันไปสั่งคนอื่น“ออกไปให้หมดเลย พวกเ้า”
เหล่าองครักษ์แม้ว่าจะยังกังวลใจแต่ก็รู้สึกว่าฝ่าาจะต้องมิเป็อะไร พวกเขาจึงถอยตัวจากไปด้วยใบหน้าอมยิ้ม
นางหันกลับมาสบตากับฝ่าาแม้ว่าเขาจะเ็ปเจียนตายแต่ก็ยังคงแสดงท่าทียียวน “เมื่อครู่ข้ายังป้อนยาให้เ้าได้เลย”
สิ้นเสียงประตูปิดลงนางก็รีบกระดกยาป้อนเขาทางปาก'รีบๆกินไปเสีย'
ทันทีที่ยาดูดซึมเข้าร่างกายเขาความเ็ปร้อนรุ่มก็หายเป็ปลิดทิ้ง สีหน้าเปลี่ยนเป็ดีขึ้นอย่างมาก
ยาในชามหมดแล้ว แต่การจูบอันเร่าร้อนยังไม่หมด
เสื้อคลุมของฝ่าาถูกปลดออกเผยให้เห็นแผงอกอันแข็งแกร่งกล้ามท้องแน่นกระชับ เอวสอบเข้ารูป นางเคยััร่างกายเขามาก่อนแล้วแต่พอได้เห็นเต็มๆตาอีกครั้ง ก็ยังคงรู้สึกหวั่นไหว
นางถูกเขาถอดเสื้อคลุมออกเช่นกันเหลือเพียงผ้าคาดอกสีขาวดังเดิม เหมือนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้วนกลับมาซ้ำอีกครา
แต่ครานี้เขาไม่สามารถอดกลั้นได้อีกแล้วอวัยวะแกนกลางพลันแข็งตัวมากขึ้น จนนางเองก็ใมิใช่น้อยมือของเขากำลังจะเลื่อนไปแก้สายรัดผ้าแถบของนาง
ชั่วขณะนั้นเฟิงฮวารีบกล่าวด้วยเสียงสั่นไหว “ฝ่าา...ข้า...ยังไม่พร้อม”
“อืม มิเป็ไร” เขาตอบรับนางด้วยความอ่อนโยน อ่อนโยนอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน
2K
