Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบ Live Free or Die Hard 2

คัลไม่แปลกใจเท่าไรหากจะมีคนใช้คาถา

Divination

การทำนาย

ในการติดตามการเคลื่อนไหวของเขา

แม้เขาคิดว่าตนเองจะพยายามสร้างคาถา

Mindblank

สมองว่างเปล่า

ติดตัวเอาไว้เสมอเป็นปรกตินิสัยแต่การที่อีกฝ่ายอ่านใจผมไม่ออกหรือมองอนาคตผมไม่ได้นั้นไม่ได้แปลว่าพวกเขามองคนอื่นไม่ได้ไปด้วย

นี่ถึงเป็นเหตุผลที่เราจำเป็นต้องมีพ่อมดมาสร้างไอเท็มหรือคอยเติมคาถาให้คนในกลุ่มนักผจญภัยตลอดเวลา

แต่การมาอยู่ในคนหมู่มากโดยไม่มีพอ่มดอยู่ด้วยนี่ก็ทำเอาคัลลำบากกว่าปรกติพอสมควร

“ผู้หญิงกับเด็กคนแก่ถือหนังสะติ๊กยิงก้อนหินเอาไว้หากยิงพร้อมกันแม้แต่บีสต์แมนหรือโทรลก็ต้องชะงัก พวกที่ถือหอกตั้งหอกเอาไว้กับพื้นพวกเจ้าจะได้โอกาสโจมตีก่อนและเวลาจะโจมตีโจมตีจากด้านข้างพวกเจ้าจะได้โบนัวเอ๊ยความได้เปรียบจากการโจมตีโดยไม่เสียโอกาสการโจมตีไป”

คัลพยายาม Min-Max โดยการสอนพวกชาวบ้านว่าจะต้องโจมตีอย่างไรบ้าง

คอลอฟอร์ดและเหล่าอัศวินท่าทางเคร่งเครียด

“ท่านคัลคิดว่าพวกเราจะเจอกับศัตรูตอนกลับหรือครับท่าน?”

คัลพยักหน้า

Encounter

การเผชิญหน้า

คือสิ่งที่เราต้องเจอเวลาเดินทางข้ามฉากอย่างน้อยหนึ่งครั้งต่อวัน

แต่เขาต้องพยายามอธิบายเหตุผลที่คนในโลกนี้เข้าใจ

“ข้ารู้สึกจากสัญชาตญาณได้ว่ามีคนคอยจับตาดูพวกเราอยู่ดีใจเถอะ ข้าคิดว่าการต่อสู้ของพวกเราส่งผลต่อกองทัพของบีสต์แมนแล้วหากพวกบีสต์แมนส่งทหารมาสู้กับเราแสดงว่าทหารที่มันส่งไปในสมรภูมิอื่นจะน้อยลงไป”

คลอฟอร์ดและเหล่าอัศวินพยักหน้ารับ

“พวกเราอัศวินนอดร์การ์ดไม่ถอยเด็ดขาด”

พวกเขากล่าวอย่างหนักแน่น

“ใครบอกให้พวกเจ้าบอกเช่นนั้นข้าหมายความวว่าต่อให้ทั้งคาราวานของเราพ่ายแพ้ล้มตายพวกเจ้าก็ควรจะหนีเอาตัวรอดต่างหาก”

คัลส่ายศีรษะ

“ขอเพียงพวกเจ้ารอดไปได้เท่ากับว่าพวกเราชนะแล้ว”