[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง

บทที่ 38 สัตว์ร้าย

หลินชีเยี่ยวางจดหมายในมือลง เผยสีหน้าซับซ้อน

ตอนแรกเขานึกว่าในจดหมายฉบับนี้จะซ่อนความลับของโรงพยาบาลแห่งนี้เอาไว้ หรือไม่ก็เป็นข้อความที่ทิ้งไว้โดยผู้ทรงพลังลึกลับ หรืออาจจะเปิดเผยความจริงของโลกใบนี้...

แต่ว่า... ทำไมมันถึงให้ความรู้สึกเหมือนงานเขียนของเด็กประถมแบบนี้?!

หรือว่าผู้อำนวยการคนก่อนของโรงพยาบาลแห่งนี้จะเป็นเด็กผู้หญิงจริง ๆ?

เป็นไปไม่ได้!

เด็กผู้หญิงคนไหนกันที่สามารถเอาชนะเทพีแห่งรัตติกาลในการสร้างสรรค์ได้?

จากจดหมายที่อ่านไม่รู้เรื่องฉบับนี้ หลินชีเยี่ยได้ข้อมูลไม่มากนัก เมื่อก่อนโรงพยาบาลแห่งนี้เคยอยู่ภายใต้การดูแลของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง และเธอยังเอาของบางอย่างของคนไข้ไปด้วย

ยามนึกถึงเรื่องนี้ หลินชีเยี่ยก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง

ในจดหมาย เธอพูดถึง ‘คนไข้’ หลายคน

นั่นหมายความว่า นอกจากนิกซ์แล้ว เธอยังเคยเปิดห้องผู้ป่วยของเทพเจ้าอีกหลายองค์ด้วย และใช้วิธีการแข่งขันเอาชนะพวกเขาและได้ของไปเช่นกัน?

ยัยเด็กคนนี้มันอะไรกัน...

แต่เธอบอกว่าใต้ห้องทำงานนี้มีบางอย่างอยู่?

หลินชีเยี่ยย่อตัวลง ใช้พลังจิตตรวจสอบพื้นอย่างละเอียด เมื่อใกล้ถึงขอบเขตยี่สิบเมตร ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป...

ห้องนี้ยังมีกลไกอีกหรือ? หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้น มองไปยังผนังด้านหลังห้องทำงาน

ในการรับรู้ของเขา หลังกำแพงนี้มีทางลับซ่อนอยู่ และวิธีการเปิดกำแพงนี้...

หลินชีเยี่ยรับรู้อย่างละเอียดสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินไปที่ชั้นหนังสือมุมห้อง เอื้อมมือไปกดที่ช่องลับจุดหนึ่ง

ทันใดนั้น ผนังด้านหลังห้องทำงานก็ค่อย ๆ แยกออกจากกัน เผยให้เห็นทางเดินที่มืดสนิท

หลินชีเยี่ยไม่ลังเล เดินลงไปตามทางนั้น

ทางเดินนี้ทั้งยาวและลึก หลินชีเยี่ยเดินอยู่นานกว่าจะถึงปลายทาง

เมื่อเขาเปิดประตูที่ปลายทางนั้น ทั้งตัวพลันชะงักค้างอยู่กับที่

เบื้องหน้าเขาคือทางเดินที่มืดสลัวและชื้นแฉะ ทางเดินสองข้างเต็มไปด้วยห้องขังมืดทึบ!

ใช่แล้ว ‘ห้องขัง’

แตกต่างจากห้อง ‘ผู้ป่วย’ ในตึกด้านบน สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของหลินชีเยี่ยคือห้องขังที่พบได้ในคุกเท่านั้น บนประตูเหล็กของห้องขังก็เต็มไปด้วยอักขระแปลกประหลาด ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร

หลินชีเยี่ยก้าวไปข้างหน้าตามทางเดิน พร้อมกับใช้พลังจิตคอยระวังภัยรอบด้านตลอดเวลา

ส่วนลึกของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าที่เต็มไปด้วยความลึกลับนี้ ยังซ่อนห้องขังแปลกประหลาดสองแถว มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่สถานที่ที่ดี

แปลกที่ห้องขังทั้งสองด้านว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน

“หรือว่าที่นี่จะเป็นแค่ห้องขังร้าง?” หลินชีเยี่ยพึมพำ พลางเดินต่อไปข้างหน้า

ไม่นานเขาก็เดินมาถึงทางตัน

แต่ทว่า เมื่อสายตาไปหยุดที่ห้องขังห้องแรกตรงปลายทาง รูม่านตาพลันหดเล็กลง!

ในมุมห้องขังนั้น มีเงาร่างใหญ่โตนั่งยอง ๆ อยู่ ดูราวกับจะได้ยินเสียงฝีเท้าของหลินชีเยี่ย จึงผินหน้ากลับมาอย่างช้า ๆ...

เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและบิดเบี้ยวเยี่ยงผีปีศาจ!

ราชาหน้ากากปีศาจ!

ยามเห็นร่างที่คุ้นเคย ดวงตาพลันเผยจิตสังหารอย่างรุนแรง ทั้งร่างถอยหลังครึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง

ราชาหน้ากากปีศาจราวกับสัตว์ร้าย คำรามดุดันพร้อมกับพุ่งเข้าใส่หลินชีเยี่ย แต่เมื่อสัมผัสกับลูกกรงห้องขัง มันก็กระเด็นออกไปโดยพลังลึกลับบางอย่าง จนชนกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลัง

หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น

เขาไม่ได้ฆ่าราชาหน้ากากปีศาจไปแล้วเหรอ? ใบหน้าถูกสับเป็นสิบชิ้น ตายจนไม่มีชิ้นดีแล้ว ศพก็น่าจะถูกหน่วยพิทักษ์ราตรีเอาไปแล้ว... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังสับสนอยู่นั้น หน้าต่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

[ผู้กระทำผิด: ราชาหน้ากากปีศาจ

ทางเลือก: ในฐานะสิ่งมีชีวิตในตำนานที่ถูกคุณฆ่าด้วยมือของตนเอง คุณมีสิทธิ์ตัดสินชะตากรรมวิญญาณของมัน:

ทางเลือก 1: ทำลายวิญญาณของมันโดยตรง ทำให้มันสูญสลายไปจากโลกนี้

ทางเลือก 2: ทำให้มันมีค่าความหวาดกลัวคุณถึง 60 คุณสามารถจ้างมันเป็นผู้ช่วยพยาบาล ในขณะที่ดูแลผู้ป่วย มันยังสามารถให้การปกป้องคุณได้ในระดับหนึ่ง

ค่าความหวาดกลัวปัจจุบัน: 1]

หลังจากอ่านข้อความจบ หลินชีเยี่ยก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในที่สุด

โรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้นอกจากจะกักขังผู้ป่วยลึกลับไว้ด้วยกันแล้ว ยังมีความสามารถในการเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตในตำนานที่เขาฆ่าด้วยมือให้กลายเป็นผู้ช่วยพยาบาลได้อีกด้วย

กล่าวคือ ทุกครั้งที่เขาฆ่าสิ่งมีชีวิตในตำนาน ก็จะมีโอกาสเปลี่ยนมันให้กลายเป็นผู้ช่วยพยาบาลได้งั้นเหรอ?

ถ้าอย่างนั้น สิ่งมีชีวิตในตำนานที่นี่... รวมถึงเทพเจ้าโบราณด้วยไหมนะ?

หากว่า ฉันหมายถึงหากว่าในอนาคตฉันฆ่าเทพเจ้าได้จริง ๆ จะให้เขามาทำงานให้ได้หรือเปล่า?

คิดแบบนี้แล้ว หัวใจของหลินชีเยี่ยพลันเต้นระรัว

กรร!!

เสียงคำรามของราชาหน้ากากปีศาจ ทำให้หลินชีเยี่ยหลุดจากภวังค์ เขามองราชาหน้ากากปีศาจที่น่าเกลียดน่ากลัวในห้องขัง สายตาพลันเย็นเยียบ

“ราชาหน้ากากปีศาจ...” หลินชีเยี่ยมองปีศาจตรงหน้าแล้วเอ่ยอย่างใจเย็น “แกแข็งแกร่งมาก ถ้าให้แกมาเป็นผู้ช่วยพยาบาลของฉัน คงเป็นตัวเลือกที่ดีทีเดียว...”

ยามได้ยินวาทะนี้ ราชาหน้ากากปีศาจก็ค่อย ๆ สงบลง

หลินชีเยี่ยยื่นมือออกไป ราวกับต้องการสัมผัสใบหน้าของราชาหน้ากากปีศาจ

แววตาของมันปรากฏจิตสังหาร ทว่าสัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดก็บังคับให้มันกลั้นเอาไว้ หลังจากที่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ มันก็ตระหนักถึงชะตากรรมสองทางของตัวเองแล้ว

และยังรู้ด้วยว่า ชะตากรรมของมันอยู่ในมือของมนุษย์ตัวเล็ก ๆ คนนี้

มันไม่อยากจะสูญสลายไปจากโลกนี้ ดังนั้น... มันจึงทำได้เพียงยอมจำนน!

มันก้มหัวนิ่งเงียบ เหมือนสุนัขตัวหนึ่ง

ฝ่ามือของหลินชีเยี่ยสัมผัสใบหน้าของมัน แล้วลูบไล้เบา ๆ

“แกฆ่าคนมามากมาย ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้สนิทกับพวกเขา มันไม่เป็นอุปสรรคต่อการที่ฉันจะจ้างแก……” หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง แววตาเปล่งประกายเย็นชา!

“น่าเสียดาย… แกฆ่าคนสำคัญคนหนึ่งของฉัน”

ทันใดนั้น มือของหลินชีเยี่ยก็เริ่มออกแรง!

“โฮก——!!” ใบหน้าของราชาหน้ากากปีศาจบิดเบี้ยว เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องไปทั่วห้องขัง

มันพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง หมายจะหนีจากฝ่ามือของหลินชีเยี่ย ทว่าน่าเสียดาย… ที่มันทำไม่ได้

ที่นี่คือโรงพยาบาลของหลินชีเยี่ย 

เขาคือผู้อำนวยการของที่นี่

เขาปราถนาชีวิตของมัน

มันจำเป็นต้องตาย!

ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาของหลินชีเยี่ย ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน ราชาหน้ากากปีศาจก็เหมือนลูกโป่งที่พองตัวอย่างรวดเร็ว!

จากนั้น…… ก็ระเบิดออก!

เลือดและเศษเนื้อกระจายทั่วห้องขัง แต่ก็ถูกผนังและพื้นดูดกลืนไปอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่กี่วินาที สิ่งมีชีวิตในตำนานขั้นชวนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ห้องขังนี้ราวกับสัตว์ร้ายที่ยังมีชีวิต พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง!

เสื้อกาวน์สีขาวของหลินชีเยี่ยเปื้อนเลือดเช่นกัน เขามองห้องขังที่ว่างเปล่า เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“แกแข็งแกร่งมาก แต่น่าเสียดาย……”

“โรงพยาบาลของฉัน ไม่ต้อนรับแก”

พูดจบ เขาก็หันหลังกลับ สอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ แล้วเดินออกไปทีละก้าว

ในทางเดินอันมืดมิด เลือดที่เปรอะเปื้อนบนเสื้อกาวน์ก็ค่อย ๆ ซึมหายไป...

ราวกับมันเป็นสัตว์ร้ายที่กลืนกินมนุษย์