ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 39

        โชว์งานวาด 

        งานเทศกาลอันใหญ่โตถูกจัดขึ้นภายในเมืองจินหยวนเหล่าแขกมากมายจากต่างเมืองต่างพากันเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้

        อันที่จริงแล้วจำนวนคนภายในเมืองมันเริ่มเพิ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อประมาณสามวันก่อนเมื่อรู้ว่าจะมีเทศกาลเช่นนี้ถูกจัดขึ้นมาผู้คนมากมายก็ต่างพากันเดินทางมาภายในสถานที่แห่งนี้

        ยุคแห่งนี้มันคือยุคของการค้าขายและก็วรรณกรรมที่กำลังเจริญรุ่งเรือง

        แน่นอนว่ามีผู้คนมากมายที่สนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นอย่างมากและก็ต้องการที่จะมาดูพวกงานวรรณกรรมที่ถูกโชว์ขึ้นภายในงาน

        โดยครั้งที่แล้วเมื่อถูกจัดขึ้นมาแน่นอนว่ามีผู้คนมากมายต่างพากันมาดู 

        โดยผู้คนมากมายที่มาดูต่างล่วงรู้ว่างานศิลปะที่ถูกจัดโชว์ภายในสถานที่แห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นงานวรรณกรรมชั้นเลิศ

        หลังจากที่มันถูกจัดขึ้นมาหลายต่อหลายครั้งในครั้งนี้สิ่งที่สามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนก็คือจำนวนคนที่มาเข้าร่วมชมภายในงานมีมากขึ้น

        เมืองจินหยวนเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆเมืองหลวง

        ในตอนนี้กลายเป็นว่าภายในสถานที่แห่งนี้มันมีผู้คนมากมายต่างพากันหลั่งไหลเข้ามาจนภายในเมืองอัดแน่นด้วยประชากรนับแสน

        เป็นช่วงเวลาที่ครึกครื้นที่สุดของภายในเมือง 

        ในวันนี้คือวันที่งานเทศกาลจะถูกจัดขึ้น

        แสงแดดด้านบนส่องผ่านลงมาบริเวณด้านล่างมันเป็นแสงแดดอุ่นๆที่ส่งกระทบพื้นปฐพีภายในวันนี้แสงแดดที่ส่องผ่านลงมาจากม่านเมฆที่บดบังมีไม่มากนัก

        อากาศไม่ร้อนเกินไปสายลมเองก็พัดผ่านตลอดเวลา

        บรรยากาศในวันนี้ถือว่าเป็นใจเป็นอย่างมากที่จะมีงานเทศกาลถูกจัดขึ้นมา  

        โดยในครั้งนี้ให้ในงานที่ถูกจัดขึ้นมันไม่ได้เป็นเพียงแค่งานศิลปะเท่านั้นที่จะได้รับความนิยม

        กลายเป็นว่าเมื่อมีประชากรนับแสนหลั่งไหลเข้ามาภายในเมืองการค้าขายภายในเมืองแห่งนี้มันถูกยกชูขึ้น

        เหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่ขายของอยู่ภายในเมืองแห่งนี้ต่างขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

        นี่ถือว่าเป็นงานเทศกาลที่ยกชูเศรษฐกิจภายในเมืองแห่งนี้ให้เพิ่มขึ้นอีกหลายระดับ

        ณ ลานกว้างขนาดใหญ่ใจกลางจินหยวน 

        ลานกว้างแห่งนี้คือสถานที่การจัดแสดงพวกงานศิลปะที่โชว์ภายในงาน

        โดยงานศิลปะที่โชว์ภายในงานเป็นงานวรรณกรรมที่ผู้คนนั้นไม่ได้กำหนดว่าคืออะไรบ้าง

        แน่นอนว่าเกี่ยวกับหัวข้อส่วนใหญ่ที่ผู้คนนำเอามาแสดงภายในงานส่วนใหญ่แล้วจะเป็นภาพวาดงานปัก หรือว่าจะเป็นพวกบทกวีและก็พวกเครื่องปั้นดินเผาอย่างเช่นพวกแจกันที่ถูกทำขึ้นมาอย่างประณีต

        ส่วนใหญ่แล้วมันจะเป็นพวกของพวกนี้ 

        ใกล้ๆลานกว้างมันมีโรงน้ำชาสองชั้นตั้งอยู่บริเวณนี้จางหยวนยืนอยู่บริเวณด้านบนโรงน้ำชาดวงตาของตนเองจ้องมองลานกว้างที่มีผู้คนหนาแน่น

        เขาเลือกโต๊ะที่มันตั้งติดอยู่กับระเบียงเพื่อที่จะใช้ดวงตาของตนเองมองเห็นบรรยากาศภายในงานได้อย่างดี

        จางหยวนนั่งอยู่กับหย่งคังทั้งสองใช้ดวงตามองตรงไปภายในงานที่มีงานศิลปะมากมายเริ่มถูกนำออกมา 

        หย่งคังยกน้ำชาขึ้นมาดื่มแล้วก็ถามกลับสหายต่างวัย “ดูเหมือนเจ้าจะไม่มีความกังวลอะไรเลย มั่นใจในงานศิลปะของตนเองมากสินะ ”

        จางหยวนยิ้ม “แน่นอนมองดูจากงานภาพวาดที่ถูกแสดงโชว์ออกมาในตอนนี้ล้วนแล้วแต่ไม่มีงานวาดในที่ทำให้ข้ารู้สึกสะดุดตา”

        “ แล้วงานวาดของเจ้าคืองานวาดอันใดมีกี่ภาพวาด”

        จางหยวนยิ้ม “ สิบภาพ ”

        หย่งคังถ้วยน้ำชาภายในมือของเขาแทบจะร่วงหล่นลงมาดวงตาจ้องมองไปที่สหายต่างวัยด้วยแววตาที่เบิกกว้าง “ สิบภาพ!!! ”

        “ เจ้าใช้เวลาเตรียมตัวเพียงแค่สี่วันไม่ใช่รึเหตุใดถึงวาดออกมาได้ตั้งสิบภาพ”

        หย่งคังจำได้ว่าตัวของมันไปบอกสหายผู้นี้ก่อนที่วันงานจะเริ่มต้นขึ้นเพียงแค่ห้าวันจางหยวนรังสรรค์ผลงานทั้งหมดเสร็จเพียงแค่ใช้เวลาสี่วันเท่านั้น

        แต่การใช้เวลาการวาดเพียงแค่สี่วันแต่กลับได้ผลงานออกมาถึงสิบภาพมันเป็นเรื่องที่น่าทึ่ง

        ภายในงานแห่งนี้ถือว่าเป็นโอกาสของเหล่าจิตรกรมากมายพวกเขาบางคนต่างพากันหวาดและรังสรรค์ผลงานออกมาเป็นจำนวนมาก

        ใช้เวลาเตรียมตัวกันเป็นปีและก็นำภาพวาดทั้งหมดของตัวเองมาจัดแสดงโชว์ภายในงานนี้เพื่อให้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของผู้คน

        พวกเขาบางคนใช้เวลาในการเตรียมการหลายปีรังสรรค์ผลงานภาพวาดออกมาได้เพียงแค่ไม่กี่ภาพ

        หย่งคังถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพยายามสงบใจแล้วก็พูดขึ้น “เอาเถอะถึงอย่างไรข้าก็คิดว่าเจ้าคงจะไม่ใช่พวกที่ทำงานออกมาเพียงแค่ให้มันเสร็จอยู่แล้ว”

        จางหยวนยิ้มรับ

        หย่งคังถามต่อ “ แล้วอย่างไรตัวของเจ้านำเอาภาพวาดมาแสดงภายในสถานที่แห่งนี้ไม่ลงไปด้านล่างรึ? ”

        ผู้คนมากมายเหล่าจิตรกรที่ต่างควายหาโอกาสภายในงานแห่งนี้ล้วนยืนอยู่กับผลงานของตนเอง

        จางหยวนแสดงท่าทางสบายๆส่ายหน้าไปมาแล้วก็พูดขึ้น “ข้าเป็นคนที่ไม่ประสงค์ออกนาม ”

        “ ภาพวาดนั้นจะถูกจัดแสดงโดยที่เจ้าของภาพวาดคือจันทราในสายหมอก” 

        จางหยวนคิดไตร่ตรองมาเป็นอย่างดีแล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้

        ตำแหน่งที่เขาอยู่ในตอนนี้และก็จุดยืนแน่นอนว่าการแสดงตัวออกไปว่าตนเองเป็นคนที่ว่าภาพนั้นย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ดีสักเท่าไหร่

        เพราะแบบนั้นจึงเอ่ยเป็นนามแฝงของตนเองขึ้นมานี่ถือว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

        หย่งคังแม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับความคิดของสหายต่างวัยผู้นี้สักเท่าไหร่แต่เขาก็ยอมรับได้

        เพราะว่าทุกๆการกระทำของจางหยวนล้วนแล้วมีเหตุผลและมีหลักการที่พอจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องนั้นได้ทั้งหมด

        …

        คำว่าถูกจัดขึ้นภาพวาดมากมายถูกนำมาตั้งโชว์เอาไว้บริเวณภายในงานเหล่าผู้คนจำนวนมากต่างพากันชื่นชมภาพวาดที่งดงามเหล่านี้ถูกรังสรรค์ขึ้นมาด้วยจิตรกรที่ยอดเยี่ยม

        ภายในงานที่มีผู้คนมากมายกำลังเดินชมมีกลุ่มคนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาภายในงานแห่งนี้เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาเหล่าผู้คนต่างพากันแหวกตัวเป็นวงกว้าง

        โดยคนที่กำลังเดินอยู่คือหนึ่งในตระกูลใหญ่ภายในเมืองจินหยวนคนที่จัดงานนี้ขึ้นมาตระกูลสวี

        ผู้นำตระกูลสวีเดินนำหน้าพร้อมกับผู้คุ้มกันมากมายที่เดินประกบซ้ายขวา 

        ผู้นำของตระกูลสวีเป็นชายวัยกลางคนมีช่วงวัยไล่เลี่ยกับโม่เยี่ยนมีบุคลิกท่าทางที่ดูเป็นคนเคร่งขรึมแต่ไม่จริงจังเกินไปร่างกายสูงผอมสวมใส่ชุดผ้าไหมลวดลายถักทอสง่างามมันเป็นนายท่านที่มีบุคลิกดูน่าเข้าหา  

        เดินผ่านผู้คนมากมายที่กำลังจับจ้องเป็นตาเดียวเขาคือผู้นำของตระกูลสวีคนปัจจุบันมีนามว่าสวีรั่วหยุน 

        การปรากฏกายของมันที่ปรากฏกายออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายเหล่าผู้คนต่างพากันแตกตื่น

        “ ผู้นำตระกูลสวี!!! ”

        “ หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองแห่งนี้ตระกูลสวีที่เป็นคนจัดงานนี้ขึ้นมา ”

        “ ข้าเคยได้ยินว่าเขาเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญทางด้านงานศิลปะและวรรณกรรมสวีรั่วหยุนถือว่าเป็นหนึ่งในยอดจิตรกรแห่งยุคนี้ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเขาตัวเป็นๆภายในสถานที่แห่งนี้  ”

        ผู้นำของตระกูลสวีไม่ใช่เป็นเพียงแค่หนึ่งในเศรษฐีที่ติดอันดับความยิ่งใหญ่ภายในเมืองแห่งนี้

        แต่ว่ามันยังคงเป็นจิตรกรแห่งยุคที่ได้ชื่อว่ามีพรสวรรค์เป็นอย่างมาก

        การปรากฏกายของมันทำให้ผู้คนมากมายต่างพากันให้ความสนใจ

        สวีรั่วหยุนเดินผ่านงานศิลปะมากมายที่อยู่บริเวณสองข้างทางมองภาพวาดรับร้อยด้วยแววตาที่เย็นชา

        สำหรับตัวของอัจฉริยะอย่างสวีรั่วหยุนที่พบเห็นงานวาดมานับร้อยๆงานวาดพวกนี้แม้ว่าจะเตะตาของผู้คนธรรมดาแต่ว่าภายในสายตาของมันแล้วล้วนแล้วเป็นงานวาดธรรมดาธรรมดาที่ไม่มีอะไร

        เดินชมงานแห่งนี้ด้วยความเรียบเฉยเดินไปเรื่อยๆมองดูงานศิลปะที่ผู้คนต่างชื่นชมแต่ตนเองนั้นกลับมองเฉยชา

        เดินไปอยู่สักพักใหญ่จนเกือบจะไปสุดทางแล้วสวีรั่วหยุนเท้าทั้งสองข้างของมันหยุดลงดวงตาเบิกกว้างขึ้นสะดุดเข้ากับงานศิลปะบางชิ้น“ นี่มัน… ”

        จบบท