เรื่องสั้นทรมานพันธนาการ BDSM (รวม)

“คุณหนูครับ เข้าแล้วนะครับ”

ผมเคาะประตูห้องที่ดูมีราคา ไม่สิ ต้องบอกว่าทั้งพื้น ผนัง หรือแม้กระทั่งข้าวของที่ประดับอยู่ภายในสถานที่ผมอยู่นั้นเรียกได้ว่าเป็นของราคาแพงทั้งหมด จะบอกว่าเป็นคฤหาสน์ก็ถือว่าเป็นคำดูถูกด้วยซ้ำ ถ้าหากจะให้เปรียบเทียบความงดงามของสิ่งของภายในคฤหาสน์นี้ น่าจะเรียกว่าเป็นสวรรค์บนดินเห็นจะสมควรกว่า แต่ว่า ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากคุณหนูที่ผมเรียกหาเลยแม้แต่น้อย ขณะที่ผมกำลังสงสัยและลังเลว่าควรจะเปิดประตูเข้าไปปลุกเธอถึงในห้องดีหรือไม่ คนใช้คนหนึ่งก็เดินผ่านมา

“นาย… คนดูแลคุณหนูคนใหม่ใช่ไหม”

เมื่อหีนไปทางต้นเสียงก็พบกับคนใช้อีกคนที่ดูอาวุโสกว่าผม เธอเป็นหญิงสาววัยกลางคนกำลังมองผมพร้อมกับอมยิ้มเหมือนคิดอะไรอยู่

“ครับ ผมชื่อเนสครับ ได้รับหน้าที่ให้มาดูแลคุณหนูตั้งแต่การใช้ชีวิตไปจนถึงกระทั่งเรื่องเรียน แต่ว่าพอมาปลุกคุณหนูแล้วคุณหนูก็ไม่ยอมตอบ เหมือนว่าเธอจะยังไม่ตื่นสินะครับ”

“อืมๆ นายคงมใหม่จริงๆ สินะ”

คนใช้พูดออกมา แล้วคราวนี้อมยิ้มของเธอก็ระเบิดออกมากลายเป็นเสียงหัวเราะคิกคัก ทำให้ผมขมวดคิ้วสงสัย

“มีอะไรน่าหัวเาะเหรอครับ”

“นายนี่น้า มาเป็นผู้ดูแลคุณหนูแต่ไม่ได้อ่านประวัติหรือพฤติกรรมของเธอเลยรึไง”

“ก็อ่านมาบ้างครับ เห็นว่าเธอเป็นคนรักสุขภาพ ชอบทานอาหารที่มีประโยชน์ ชอบอ่านหนังสือแนวประวัติศาสตร์และวรรณกรรม”

“ไม่ใช่แบบนั้น หมายถึง เวลาไหนเธอควรจะอยู่ที่ไหนในคฤหาสน์ เรื่องนั้นนายไม่รู้เลยเหรอ”

“อ่า… ผมคิดว่ามันเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวมากเกินไป ก็เลยไม่ได้อ่านข้อมูลส่วนนั้นน่ะครับ”

“เฮ้อ อย่างนี้นายจะเป็นผู้ติดตามคุณหนูได้ยังไงกัน อย่าลืมว่านอกจากดูแลคุณหนูแล้วนายต้องคอยสอนคุณหนูด้วยไม่ใช่เหรอ เพราะงั้น นายก็เหมือนพ่ออีกคนของเธอนั่นล่ะ”

“พ พ่ออีกคนเลยเหรอครับ”

“อืม ให้นายคิดซะว่าเป็นอย่างนั้นแล้วกัน ส่วนเรื่องข้อมูลนายค่อยกลับไปอ่านทีหลังก็ได้ ฉันจะบอกให้ว่าตอนนี้คุณหนูอยู่ไหน เธออยู่ที่ห้องออกกำลังกายน่ะ ไปหาเธอสิ”

เมื่อผมได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ ก่อนจะนำรถเข็นไปยังห้องออกกำลังกาย ภายในห้องแอร์ที่ปรับอุณหภูมิอย่างพอเหมาะไม่หนาวหรือไม่ร้อนจนเกินไป ห้องออกกำลังกายที่มีอุปกรณ์ครบครันตั้งแต่เครื่องยกน้ำหนัก อุปกรณ์ยืดกล้ามเนื้อ ไปจนกระทั่งพวกลู่วิ่ง คุณหนูคนหนึ่งกำลังยืดกล้ามเนื้อขาของตัวเองด้วยการฉีกขา เธอนั้นสวมใส่เพียงกางเกงขาสั้นรัดรูปที่เผยให้เห็นส่วนโ้งเว้าของร่างกายเธออย่างชัดเจน สะโพกของเธอที่ผายออกเมื่อถึงวันเจริญพันธุ์ ไหนจะหน้าท้องแบนราบไร้ไขมันส่วนเกิน ร่างกายท่อนบนเธอสวมใส่เสื้อกล้ามสีขาวที่ดูสบายๆ แต่ภายในเสื้อกล้ามนั้นเธอก็สวมใส่สปอร์ตบรารัดรูปเอาไว้อีกที เพื่อความคล่องตัวในการออกกำลังกายสินะ

“คุณหนูชอบออกกำลังกายสินะครับ”

“ว๊าย! ”

ผมเดินเข้ามาในห้องหลังจากมองคุณหนูของผมด้วยความหลงใหลและเผลอมีความคิดล่วงเกินเธอไปเกินเธอไป แต่ก็อย่างที่คนใช้บอกว่าตอนนี้ตัวผมก็เหมือนกับพ่อของเธอ ดังนั้น ผมไม่ควรที่จะคิดอะไรแบบนั้นกับเธอ ควรมองเธอเหมือนกับลูกสาว หรืออย่างน้อยก็เป็นน้องสาวที่น่ารักที่ผมจะต้องปกป้องดูแล

ทางด้านคุณหนูเมื่อได้ยินเสียงของเนสเธอก็สะดุ้งแล้วทำการสปริงตัวขึ้นมายืนทันที ท่าทางการตกใจของเธอราวกับแมวน้อยที่ได้ยินเสียงไม่น่าไว้ใจแต่เมื่อหันมามองทางต้นเสียง หรือก็คือตัวผมเองแล้วเธอก็คลายยิ้มออกมา ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

๐คุณผู้ดูแลเองเหรอคะ ถ้าจะเข้ามาก็ให้สุ้มให้เสียงหน่อยสิคะ”

“ขอโทษด้วยครับ พอดีเห็นว่าคุณหนูกำลังตั้งใจออกกำลังกายเลยไม่อยากกวนสมาธิ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะครับ”

คุณหนูพอได้ยินแบบนั้นเธอก็ส่ายหน้า ใบหน้าของเธอที่งดงามเหมือนได้รับการดูแลอย่างดี ราวกับเป็นไข่มุกที่ได้รับการถนอมและปกป้องอย่างหวงแหน

“ไม่หรอกค่ะ เป็นความผิดของฉันเอง เมื่อวานเผลออ่านนิยายสยองขวัญไปแล้วภาพในหัวมันติดตา ก็เลยขี้ตกใจไปหน่อย”

“งั้นเหรอครับ คุณหนูก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะครับ”

“พูดแบบนี้ อย่างกับว่าฉันเป็นคนน่ากลัวงั้นล่ะค่ะ”

คุณหนูหรี่ตามองผมด้วยความรู้สึกแปลกๆ ทางด้านผมที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้า

“ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นครับ แต่บรรดาคนใช้ในคฤหาสน์มักจะบอกว่าคุณหนูดูเเป็นคนเย็นชาเก็บตัว พอได้ลองมาพูดคุยกับคุณหนูแล้ว เหมือนว่าคนใช้พวกนั้นจะมองคุณหนูแค่เปลือกนอกเท่านั้นเอง”

“งั้นเหรอคะ ถ้างั้น คุณผู้ติดตามอยากจะมองให้เห็นถึงเนื้อในของฉันไหมล่ะคะ? ”

คุณหนูเอ่ยถามก่อนจะเดินเข้ามาใกล้กับผม เนื่องจากส่วนสูงของผมมากกว่าเธอ ทำให้เวลายืนใกล้กันเธอจะต้องเป็นฝ่ายเงยหน้ามองผม แต่เธอก็เขย่งเท้าแล้วใช้ริมฝีปากจุมพิตไปที่แก้มของผม นั่นทำเอาผมตกใจเล็กน้อยแล้วลูบแก้มของผมด้วยความสงสัย

“ฉันรู้นะคะ ว่าคุณแอบมองเรือนร่างของฉัน”

“พ พูดอะไรกันน่ะครับ ผมไม่คิดจะล่วงเกินคุณหนูเด็ดขาดเลยครับ ไม่มีทาง”

“แหมๆ ไม่ต้องทำเขินอายตกใจไปก็ได้ค่ะ มันเป็นธรรมชาติของผู้ชายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ กลับกัน การที่คุณมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นกลับทำให้ฉันดีใจซะด้วย ไม่เสียแรงเลยที่ฉันออกกำลังกาย จริงไหมคะ”

เนสพอได้ยินคำถามแบบนั้นผมก็ได้แต่อ้ำอึ้ง ทางด้านคุณหนูก็พูดต่อโดยไม่รอให้เนสปรับตัวตามเลยแม้แต่น้อย

“ว่าแต่คุณชอบส่วนไหนที่สุดเหรอ”

“ครับ? ”

“หมายถึงร่างกายของฉันน่ะค่ะ จะเป็นเรียวขา สะโพก หน้าท้อง หน้าอก หรือว่าใต้วงแขนกัน”

“พูดอะไรน่ะครับคุณหนู”

ผมถอยออกมาหนึ่งก้ามแต่คุณหนูก็ไมม่ยอมให้ผมทำแบบนั้น เธอจับเนกไทของผมก่อนจะดึงให้ผมเข้าหาเธอ

“ฉันถามคุณอยู่นะคะ”

“แต่ว่า คำถามแบบนี้มัน”

“ว่ากันตามตรง ฉันค่อนข้างมั่นใจในรูปร่างของฉันมากเลยนะคะ แต่ว่า การที่คุณแสดงความลังเลออกมาแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกเสียความมั่นใจยังไงไม่รู้”

เมื่อผมได้ยินแบบนั้นผมก็รู้สึกผิดขึ้นมา สารภาพตามตรงร่างกายของเธอคนนี้ช่างโค้งเว้าได้สัดส่วนงดงาม บางทีอาจจะดูเกินอายุไปหน่อยด้วยซ้ำ แต่ใบหน้าของเธอก็ยังคงดูเด็กสมวัย

“ตอบฉันมาสิคะ…”

“เอ่อ… คงจะเป็น หน้าท้องล่ะมั้งครับ”

“หน้าท้องเหรอคะ”

เธอว่าพร้อมกับถลกเสื้อของตัวเองเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบของเธอ เวลาที่เธอขยับตัวออกกำลังกายหรือยืดเส้นยืดสายมันมักจะโผล่ออกมาเสมอ จะเรียกว่าเป็นแฟชั่นของการออกกำลังกายก็ได้ล่ะมั้ง

“แปลกจังเลยนะคะ แล้วพวกหน้าอก สะโพก หรือส่วนอื่นๆ ”

“ล่ะครับ เอ่อ… ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับ แต่ว่า นั่นสินะคะ ความชอบของคนเราไม่เหมือนกันนี่นา”

“ว่ากันตามตรงฉันก็แอบภูมิใจในหน้าท้องแบนราบของตัวเองเหมือนกันนะคะ”

“ งั้นสินะครับ”

“ถ้างั้น ถ้าหากคุณมีโอกาสจะทำอะไรกับหน้าท้องของฉันก็ได้ คุณจะทำอะไรเหรอคะ”

“ค ครับ? ”

ผมเอียงคอสงสัยแล้วคิดว่าคำพูดที่เธอพูดก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่เสียงแว่ว แต่เธอก็พูดย้ำอีกครั้งให้ผมได้ยิน

“ฉันถามว่า ถ้ามีโอกาส คุณอยากจะทำอะไรกับหน้าท้องของฉันเหรอคะ”

เธอว่าพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ราวกับเด็กน้อยที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย แต่ว่า ทั้งดวงตา ใบหน้า และรอยยิ้มของเธอมันน่ากลัวเหลือเกิน มันทำให้ใบหน้าของผมร้อนผาวทั้งที่ผมอยู่ในวัยทำงานและอายุมากกว่าเธอประมาณหนึ่งได้ แต่ผมกลับมาเขินอายด้วยเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้เนี่ยนะ

“เอ่อ… ถ้ามีโอกาสเหรอครับ… ไม่สิ ผมมาตอบคำถามอะไรอยู่เนี่ย คุณหนูออกกำลังกายดีกว่าครับ ส่วนผมจะจัดเตรียมอาหารไว้ให้”

“ฉันถามคุณอยู่นะคะ”

เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับว่าเธอต้องการคำตอบจากผม

“ห้ามโกหกหรือว่าเสแสร้งอะไรทั้งนั้น บอกฉันมาตามตรงค่ะ มองหน้าสถานะคุณหนูหรือความเป็นเจ้านายออกไปซะ แล้วบอกฉันมาว่า ถ้ามีผู้หญิงอย่างฉันมอบร่างกายให้คุณ คุณจะทำอะไรกับหน้าท้องของฉันเหรอคะ”

“เอ่อ… จะให้มพูดจริงเหรอครับ”

“ฉันต้องการคำถามถึงได้ถามไงคะ”

“แต่ว่า มันออกจะแปลกๆ นะครับ แปลกเหรอคะ พูดออกมาแบบนี้ฉันยิ่งอยากรู้เลยค่ะ รีบบอกมาได้แล้ว”

ผมสูดหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะพูดออกไป ช่างเป็นการก้าวข้ามกำแพงบางอย่างที่ยากเย็นที่สุดในชีวิตของผมเลย

“คงเป็น เอาน้ำตาเทียนหยดล่ะมั้งครับ...”