แอบรักพี่สะใภ้

สายฝนยามค่ำคืนพัดกระหน่ำสาดเทลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์วรโชติมืดมิดสนิทมีแสงฟ้าแลบแปลบปลาบสีขาวสว่างวาบส่องสาดปะทะตัวบ้านเป็นระยะอย่างน่าสะพรึงกลัว เสียงลมฝนพัดอื้ออึงหวีดหวิวปะทะหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่เกิดเสียงดังครืดคราดน่ากลัว ภพขับรถสปอร์ตสีดำคันงามช้าๆ เลี้ยวโค้งผ่านประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่แล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถส่วนตัวข้างตึกใหญ่ ก่อนจะดับเครื่องยนต์ลงด้วยหัวใจที่เต้นระทึกและสับสน ชายหนุ่มเอนตัวพิงเบาะหนังสูดลมหายใจเพื่อระงับสติอารมณ์ ค่ำคืนเริงรักพัดพากามารมณ์ที่เพนต์เฮาส์หรูกับพราวฟ้าสาวบริการคนสวยที่เพิ่งผ่านพ้นมาช่วยปลุกเร้าให้เขามั่นใจสูงสุดว่าร่างกายปกติสุขดีทุกประการ และคืนนี้เขามุ่งมั่นจะกลับมาทวงเกียรติยศความเป็นสามีตัวจริงคืนจากพิมพ์ให้ราบคาบเพื่อยุติความละอายใจ ชายหนุ่มเปิดประตูรถก้าวลงมาฝ่าลมฝนผลักประตูไม้สักบานใหญ่ก้าวเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เขากลับต้องหยุดชะงักงันตัวแข็งทื่อสะท้านทรวงอกอย่างหนักหน่วงด้วยความเย็นเฉียบรอบกายที่โชยพัดผ่านปะทะผิวเนื้อ

ทางด้านในห้องนั่งเล่น ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที แพรพิมพ์ยืนเกาะขอบหน้าต่างจ้องมองสายฝนพลางกำมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอเหลือบมองรูปถ่ายแต่งงานในกรอบรูปแก้วเจียระไนที่วางเด่นหราบนตู้โชว์ ความรักสมรสสี่ปีที่ไร้ค่าถูกเขย่าด้วยความเจ็บแค้นที่สามีแอบนอกใจไปหาความสำราญกามารมณ์กับหญิงชู้นอกบ้าน หญิงสาวตัดสินใจคว้ากรอบรูปแต่งงานโยนทุ่มลงบนพื้นไม้สักอย่างแรง กระจกกรอบรูปแตกกระจายเป็นรอยร้าวบาดลึกผ่ากลางใบหน้ายิ้มแย้มของทั้งคู่สะท้อนความสัมพันธ์ที่แตกหักไม่มีชิ้นดีและยากจะประสานรอยร้าวคืนมาได้

แพรพิมพ์ยืนกอดอกรอเขาอยู่กลางห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัดและสลัวลาง แสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับส่องกระทบใบหน้าสวยสะคราญของเธอที่ซีดเผือดนองไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลพรากอาบสองแก้มเนียนละเอียด ดวงตาคู่สวยบวมช้ำสั่นระริกสะท้อนไฟแค้นที่แผดเผาจิตใจจนหมดสิ้นความอดทนและหน้ากากภรรยาแสนดีที่เธอเพียรพยายามสร้างขึ้นมาประดับบ้านหลังนี้มานานหลายปีตราบจนบัดนี้พังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาในพริบตากระจายหายไปจนหมดสิ้นไม่มีเหลือดีเหลืออยู่ให้ยึดเหนี่ยวเลยแม้แต่น้อย

“กลับมาแล้วเหรอคะภพ วันนี้แอบไปทำงานต่างประเทศที่มาเลเซียหรือที่คอนโดแถวสุขุมวิทกันแน่คะ? หรือว่าไปทดสอบร่างกายกับผู้หญิงคนไหนมาอีกล่ะคะ ตอบพิมพ์มาสิคะว่าไปทำอะไรมาตัวเหนียวเปียกชื้นมาขนาดนี้! หรือว่ารีบเปลี่ยนเสื้อใหม่หนีความผิดคะ!” พิมพ์พูดเสียงเย็นชาทว่าแฝงความโกรธจัดและสั่นระริกสะท้อนก้องทั่วห้องโถงกว้างขวางของบ้านวรโชติที่แสนเงียบงันและอ้างว้างวังเวงชวนให้สะอิดสะเอียนขยะแขยงเป็นที่สุด

ภพหน้าเสียพยายามก้าวเท้าเดินตรงเข้าหาหมายจะคว้ามือเธอมาจับกุมเพื่อปลอบประโลมและอธิบายความจริง “พิมพ์... ฟังพี่ก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่พิมพ์คิดนะ พี่รักพิมพ์คนเดียวจริงๆ พี่มีเหตุผลอธิบายได้นะน้องพิมพ์ของพี่ที่รัก อย่าเพิ่งโมโหเลยนะคนดีของพี่ พี่เหนื่อยจากการเดินทางจริงๆ พี่ยืนยันได้นะพิมพ์คนดี เชื่อพี่เถอะนะคนดีของพี่ พี่รักพิมพ์มากที่สุด”

ทว่าแพรพิมพ์ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ หญิงสาวก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองสามีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหยามหยันรังเกียจดั่งเจอขยะเปียกโสโครกชิ้นใหญ่ที่ไร้ประโยชน์และไม่มีค่าราคาใดๆ เลย และประสาทสัมผัสของเธอก็ปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมแนวเซ็กซี่เย้ายวนใจกลิ่นกุหลาบฝรั่งเศสผสมวานิลลาที่โชยกรุ่นออกมาจากซอกคอและตัวของสามีอย่างเด่นชัด กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนละแบรนด์กับเมื่อกลางวันแสกๆ ยิ่งไปกว่านั้น สายตาของเธอเหลือบไปเห็นรอยคราบปื้นลิปสติกสีแดงสดเปื้อนติดราบบนหน้าอกเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดของเขาอย่างชัดเจนเต็มสองตาไม่มีทางปิดบังหรือบิดเบือนไปเป็นอย่างอื่นได้เลยคาหนังคาเขาขนาดนี้จนสั่นระทึกใจสลายยิ่งยวด

พิมพ์ก้าวพรวดเข้าไปกระชากปกเสื้อเชิ้ตของภพอย่างแรงจนกระดุมเสื้อตัวบนสามเม็ดหลุดกระเด็นตกพื้นไม้กระจัดกระจายเกิดเสียงดังเปาะแฮะ แผ่นอกกว้างที่โผล่พ้นรอยแยกเผยรอยลิปสติกและคราบแป้งกลิ่นแปลกปลอมเด่นราวจงใจประจานความสกปรกชั่วร้ายของเขาปะทะสายตาสวยกริบจนพิมพ์ตัวสั่นสะท้านร้อนวูบวาบไปทั้งสรรพางค์กายด้วยไฟพิษรักแรงหึงสะกดไม่อยู่ในทรวงอก

พิมพ์หัวเราะฮึออกมาในลำคอเบาๆ ดั่งคนบ้าที่หัวใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสายด้วยความอับอายและเจ็บปวดร้าวรานใจสะเทือนขวัญอัดแน่นหน้าอกจนแทบจะหายใจไม่ออกในวินาทีนี้อย่างสุดแสนจะทนทานได้ไหวทรมานเหลือล้นพันทวี

“ภพ... คุณโกหกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า! คุณมันน่าขยะแขยงและปลิ้นปล้อนที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาในชีวิตแต่งงานสี่ปีนี้! คุณมันหน้าด้านไร้ยางอายที่สุดในตระกูลวรโชติ!” พิมพ์หวีดร้องตะโกนใส่หน้าสามีอย่างสุดเสียง อารมณ์เดือดดาลวิวาทระเบิดออกมาเต็มที่ในห้องนั่งเล่นที่เย็นยะเยือกของคฤหาสน์หรูดังก้องสะท้านปะทะฝาผนังจนบ้านแทบแตกละเอียดกระจายลงดินไม่มีชิ้นดีแหลกลาญชำรุดไปหมด

“พิมพ์... ฟังพี่อธิบายก่อน มันเป็นเรื่องอุบัติเหตุ พี่รักพิมพ์คนเดียวจริงๆ นะ พี่ไม่ได้นอกกายพิมพ์อย่างที่คิดเลย เชื่อใจพี่เถอะนะพิมพ์ พี่ทำทุกอย่างเพื่อเรานะคนดีของพี่ พี่ไม่มีทางทำร้ายพิมพ์แน่นอน” ภพรีบพุ่งตัวไปจับข้อมือของภรรยาพยายามกอดรัดรั้งจับไว้แน่นจนแขนขึ้นรอยแดง ทว่าพิมพ์สะบัดออกอย่างแรง สองมือคว้าแจกันดอกไม้แก้วเจียระไนราคาแพงบนโต๊ะไม้ปัดตกลงพื้นไม้สักแตกละเอียดกระจัดกระจายเป็นเศษแก้วระยิบระยับเกลื่อนกลาดกระจายทั่วพรมขนสัตว์หนานุ่ม น้ำเหม็นขังในแจกันและเศษกุหลาบเหี่ยวแห้งสาดกระจายเลอะเทอะพื้นพรมส่งกลิ่นอับคลุ้งสะท้อนจิตวิญญาณที่พังทลายสลายไปหมดสิ้นไร้ดีเหลือทนถมทับ

“ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉันคนสกปรก! รอยลิปสติกเปรอะอกขนาดนี้ กลิ่นตัวผู้หญิงชู้อบอวลขนาดนี้! คุณบอกว่ารักฉัน คุณเพิ่งทำคืนครบรอบแต่งงานของเราพังทลายเพราะไอ้ของสกปรกของคุณมันไม่รักดีอ่อนปวกเปียกไม่มีปัญญาทำอะไรเลยสักอย่างเดียว! มันน่าสมเพชที่สุดเลยค่ะภพ! ทีอยู่กับเมียหลวงบนเตียงกลับหมดน้ำยาเหี่ยวเฉาไร้ค่าไม่มีแรงแม้แต่จะแตะต้องตัวฉัน! แต่พอลับหลังกลับแล่นไปซอยกระแทกร่วมรักเริงสวาทกับอีตัวข้างนอกจนตัวเปื้อนคราบชู้กลับบ้านอย่างหน้าตาเฉย! คุณมันไร้น้ำยาและไม่มีดีอะไรเลยสักนิดเดียวทำเป็นตัวเด่นข่มกันให้ตายลงไปต่อหน้า!” พิมพ์กรีดร้องด่าทอไร้ความเกรงใจ แฉความล้มเหลวทางเพศของภพอย่างเจ็บแสบบาดลึกสะท้านใจและไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีของสามีไว้ให้เขาเลยแม้แต่นิดเดียวบีบเค้นจนภพเจ็บปวดทรมานใจแสนสาหัสสากรรจ์และแค้นเคืองใจสุดกำลังในคฤหาสน์หลังโตนี้

ในสมองของพิมพ์แล่นปรากฏปมแค้นและแผนประชดรัก ภาพอ้อมกอดแกร่งและบทกระแทกกระทั้นอันเร่าร้อนของภัทร์น้องชายสามีแล่นมาตอกย้ำใจ เธอรู้สึกสะใจและคิดว่าสวรรค์มีตาที่ส่งภัทร์มาปรนเปรอความใคร่ของเธอบนเตียงนอนสมรสประชดสามีหน้าด้านคนนี้เพื่อให้สมเกียรยศที่ถูกย่ำยีสลายสิ้นไปและทำให้หัวใจผัวเจ็บปวดกระดองใจร้าวรานทวีคูณแสนสาหัสยิ่งกว่าโดนมีดโกนเชือดเฉือนกล้ามเนื้อให้ขาดออกจากกัน

“พิมพ์... พี่ขอโทษ พี่มีปัญหาบางอย่างแต่พี่รักพิมพ์จริงๆ นะ พี่กำลังหาทางรักษาอยู่และพี่เพิ่งไปทดสอบร่างกายมา...” ภพเกือบจะหลุดปากสารภาพ ชายหนุ่มทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นพยายามกอดเอวโอบรัดกางเกงภรรยาอ้อนวอนสะอื้นไห้ แววตาของเขาไร้เกียรติยศละอายใจเป็นที่สุดที่ไม่อาจยอมรับความจริงเรื่องการแอบนัดพราวฟ้าเพื่อทดสอบสมรรถภาพของตัวเองได้ ชายหนุ่มกลัวเสียหน้าและถูกถ่มน้ำลายรดหัวใจให้แตกสลายไปต่อหน้าภรรยาจนไร้ค่าชายชาตรีหมดราคาไปทันควันในบ้านหลังใหญ่

ทว่าพิมพ์กลับยกเท้าถีบอกกว้างของสามีออกอย่างไม่ใยดีจนภพหงายหลังล้มพับไปบนเศษแจกันแก้วและกระจกรูปแต่งงานที่แตกละเอียด คมกระจกเจาะแทงทะลุเนื้อผ้าและฝ่ามือของเขาจนมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาช้าๆ ภพครางซี้ดด้วยความเจ็บปวดสะท้านกาย แววตาสั่นระริกแหงนมองภรรยาสาวที่ไม่มีแม้แต่ความเมตตาปรานีหลงเหลืออยู่เลยในดวงตาคู่สวยชวนฝันคู่เดิมนั้น

“อย่ามาเอามือสกปรกแตะตัวฉัน! คุณทิ้งให้ฉันต้องนอนกอดความหนาวเหงาอ้างว้างในบ้านหลังใหญ่นี้เพียงคนเดียวเหมือนคนไร้ค่าไร้ตัวตน แต่คุณกลับออกไปเสวยสุขนอนกกชู้ชื่นชมนอกบ้านอย่างสบายใจเฉิบ! ฉันเกลียดคุณภพ! เกลียดสัมผัสจอมปลอมและกลิ่นตัวของหญิงอื่นจากตัวคุณที่สุด! อย่ามาแตะตัวฉันอีกเลยชั่วชีวิตนี้!” พิมพ์ตะโกนลั่นแววตาสั่นเครือเจ็บช้ำใจแสนสาหัสสากรรจ์ลึกวิญญาณสลายจนแทบก้าวเท้าไม่ออกสะท้านไปทั่วห้องนั่งเล่นที่หรูหราอลังการตระการตา

เสียงวิวาทโต้เถียงดังลั่นฝ่าเสียงพายุฝนภายนอก คำด่าทอของพิมพ์ทำลายเกียรติและทำลายความมั่นใจในศักดิ์ศรีสามีของภพจนแหลกพังไม่มีชิ้นดี ชายหนุ่มยืนนิ่ง ข้อมือหนาสั่นระริกด้วยไฟโทสะและอายจัด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่ไม่อาจบอกความจริงได้ ความโกรธเกลียดเปลี่ยนเป็นความแค้นและคลุ้มคลั่งอยากจะพิสูจน์ศักดิ์ศรีความเป็นชายของตัวเองกับเมียสาวตัวดีในคืนนี้ทันควัน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยแววตาคมกริบประสงค์ร้ายและก้าวตรงไปยังห้องนอนเพื่อลากตัวเมียรักมาเปิดฉากพิสูจน์รสรักประชดอย่างดิบเถื่อนรุนแรงไร้ความปรานีในคืนนี้ทันทีโดยไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไปในคฤหาสน์วรโชติหลังนี้ที่หนาวเหน็บจับใจและเต็มไปด้วยความตึงเครียดหนักหน่วงชั่วนิรันดร์และพร้อมจะเอาคืนให้สาสมในเกมรักกระสับกระส่ายครั้งนี้ จะไม่มีวันยอมอ่อนข้อให้เป็นสองรองใครอีกแล้วในชาตินี้ หรือชีวิตคู่ที่กำลังจะขาดออกจากกันอย่างเป็นทางการ

(จบตอนที่ 39)