ราชาไร้บัลลังก์

มิคาเอลที่เดินทางไปที่ป่าท้ายเมืองแห่งการค้า เมื่อมันมาถึงมันกลับหยุดอยู่บริเวณรอบนอกของป่า จากนั้นมิคาเอลได้แผ่พลังของมันเพื่อดูจำนวนของสัตว์อสูร แต่แล้วก็พบว่าบริเวณรอบนอกทั้งหมดมีเพียงสัตว์อสูรที่อ่อนแอแต่ยิ่งไล่ลึกเข้าไปเรื่อยๆสัตว์อสูรกลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้นแบบก้าวกระโดดแต่เท่าทีพลังแผ่ไปได้กลับมีจุดกึ่งกลางของป่าเท่านั้นที่มิคาเอลไม่สามารถรับรู้อะไรในนั้นได้เลย
''นี่มันน่าสนใจ กลางป่าต้องมีอะไรที่พิเศษอยู่แน่นอนไม่อย่างนั้นข้าคงจะตรวจสอบได้''หลังจากบ่นเสร็จมิคาเอลก็กลายเป็นเงาหายไปอย่างไร้ร่องรอยมิคาเอลใช้เทคนิคเงาสังหารเคลื่อนที่ไปตามเงาในป่าทำให้มีความรวดเร็วอย่างมากจนกระทั่งเกือบจะมาถึงใจกลางของป่าแต่แล้วก็ต้องหยุดลงเมื่อมันเจอเข้ากับบาเรียที่เกิดจากการลงอักขระนั่นทำให้คนด้านนอกไม่สามารถมองเห็นและเข้าไปด้านในได้ แต่อักขระที่ถูกลงไว้โดยรอบกลางป่านั้นเป็นแค่อักขระระดับสูงเท่านั้นอิคาเอลจึงแก้อักขระเหล่านั้นนิดหน่อยจากนั้นจึงเดินเข้าไปในบาเรียเมื่อเดินเข้าไปมันก็ต้องพบกับป่าที่มีสภาพยับเยิน พื้นดินเป็นหลุมลึกหลายแห่ง ต้นไม้โค่นหักจำนวนมากเห็นแบบนั้นมิคาเอลจึงระมัดระวังตัวเองขึ้นเต็มที่เพราะดูจากร่องรอยต่างๆแล้วคงมีสัตว์อสูรต่อสู้กันและเมื่อเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆมิคาเอลจึงได้เห็นเสือขาวและงูสีดำขนาดใหญ่โตกำลังต่อสู้กันอยู่และทั้งคู่กำลังต่อสู้โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
''ยอมซะเจ้างูน้อย หากเจ้าไม่ยอมข้าจะฆ่าเจ้าแล้วเอาพลังงานในตัวเจ้ามาเพิ่มพลังให้กับข้าแล้วก็ลูกน้อยของเจ้าเองจะเป็นยังไงต่อคงไม่ต้องบอกหรอกนะ''เสือขาวพูดออกขณะยืนเลียกรงเล็กของมัน นี่ไม่แปลกที่สัตว์อสูรเหล่านี้พูดได้เพราะเมื่อมีพลังมากๆเข้าสัตว์อสูรก็จะมีสติปัญญาเกิดขึ้นและเรียนรู้เรื่องต่างๆได้เหมือนกับมนุษย์
''หึ! ข้าไม่ยอมเจ้าง่ายๆหรอก เราต่างมีพลังอยู่ที่ระดับ2ต้านแรงดึงดูดเจ้าคิดว่าข้าจะยอมง่ายๆ?และถึงข้าจะยอมเจ้าลูกของข้าก็ไม่รอดอยู่ดีเพราะคู่ของข้าเจ้ายังฆ่าไปแล้วเลย''งูตัวนั้นไม่ยอมแพ้ทั้งๆที่ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลลึกในขณะที่เสือขาวไม่มีแม้แต่แผลเดียวบนตัว
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า งั้นก็ดีเจ้าและลูกขอเจ้าจงมาเป็นพลังให้ข้าซะ''เสือขาวพุ่งเข้าใส่งูสีดำก่อนจะง้างขาของมันและกางกงเล็บออกมาจากนั้นมันก็เข้าไปตบที่หัวของงูสีดำ จนงูตัวนั้นกระเด็นมาทางมิคาเอลมิคาเอลเห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะช่วยงูตัวนี้เอาไว้เพื่อที่จะเอาไว้ใช้งานทีหลัง
''ให้ข้าช่วยเอามั้ย แลกกับเจ้าต้องคอยรับใช้ข้า''
''มนุษย์ตัวกระจ่อยร่อยจะไปช่วยอะไรข้าได้ ทางที่ดีเจ้าหนีไปเถอะอย่าเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ไม่สิ ก่อนเจ้าหนีไปช่วยเอาลูกของข้าออกไปด้วย''มิคาเอลกลับตกใจที่งูตัวนั้นพูดออกมาแบบนี้เพราะปกติแล้วสัตว์อสูรแต่จะตัวจะก้าวร้าวมาก
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช่ ไสหัวไปซะเจ้ามนุษย์ก่อนที่ข้าจะจัดการเจ้าไปด้วย''เสือขาวพูดออกมาขณะจ้องมองไปที่มิคาเอลเหมือนมองมดตัวหนึ่ง แต่มิคาเอลไม่ได้สนใจเสือขาวและยังคงพูดกับงูสีดำต่อไป
''ถือว่าเจ้าตกลงก็แล้วกันเบบี้ออกไปเล่นกับเพื่อนเจ้าหน่อยสิจัดการอย่าให้เหลือซาก''มิคาเอลเรียกเจ้าเบบี้ออกมาจัดการแทนเพราะไม่อยากเปลืองแรงไปลงมือเอง โฮกกก เบบี้คำรามออกมาก่อนจะกระพือปีกของมันพุ่งเข้าไปหาเสือตัวนั้น เสือตัวนั้นเองก็ตกใจที่ได้เห็นมังกรแบบนี้หากเทียบตามลำดับชั้นแล้วมันทำได้เพียงแหงนหน้าขึ้นไปมองเบบี้เท่านั้น
''เดี๋ยวก่อน ปล่อยข้าไป ข้าจะยอมเป็นข้ารับใช้ท่านด้วย''เสือขาวร้องตะโกนออกมาเพราะจะให้สู้กับมังกรที่มีพลังมากกว่ามันย่อมไม่มีความหวังหลงเหลืออยู่แล้ว
''โทษทีข้าไม่สนใจเจ้า หายไปซะนั่นแหละดีแล้ว''เบบี้เองก็ไม่ได้ปราณีอีกฝ่ายเลยแม่แต่น้อยมันอ้าปากและกัดไปที่เสือขาว กร้วม! เสือขาวร้องออกมาอย่างเจ็บปวดขณะโดนเบบี้กัดกินไปทีละนิดๆจนในที่สุดเสือขาวทั้งตัวก็หายไปอยู่ในท้องของเบบี้ เบบี้เองก็เหมือนจะพอใจอย่างมากมันบินกลับเข้าประตูพรสวรรค์ไปทันทีหลังกินเสร็จ
''ทีนี้เจ้าคงยอมรับใช้ข้าแล้วใช่มั้ย''มิคาเอลจ้องมองไปที่งูสีดำหากมันปฎิเสธมิคาเอลก็พร้อมจะฆ่ามันทิ้ง
''ตกลงข้าจะรับใช้ท่าน''พูดจบงูตัวนั้นก็เลี้อยหายไปทั้งทั้งที่บนร่างของมันยังคงมีบาดแผลอยู่แต่ไม่นานมันก็กลับมาพร้อมกับงูตัวเล็กๆอีก1ตัว
''นายท่านต่อจากนี้ไปได้โปรดดูแลข้าและลูกของข้าด้วย ข้าเองก็จะทำตามทุกอย่างที่นายท่านสั่ง''มิคาเอลยิ้มขึ้นมาจากนั้นจึงนำผลไม้ประหลาดออกมาให้งูตัวนั้นกินไม่นานบาดแผลทั้งหมดของมันก็หายไป
''อืม ตอนนี้ข้าสลักวิญญาณของเจ้าไปแล้ว ต่อจากนี้งานแรกของเจ้าคือกวาดล้างสัตว์อสูรทั้งหมดในป่านี้แล้วนี่คือหินแห่งพลังหลังจากกวาดล้างพวกนั้นเสร็จให้เจ้ากินมันลงไปมันจะเพิ่มพลังให้เจ้าได้และหลังจากนี้ข้าจะกลับมาสร้างที่อยู่ที่นี่และตอนนั้นข้ามีอะไรจะถามเจ้าเพิ่มเติมด้วย''มิคาเอลเลือกพื้นที่ตรงนี้ในการตั้งค่ายฝึกและที่อยู่เพราะบริเวณกลางป่านี้มีพลังธรรมชาติหนาแน่นกว่าปกติถึง5เท่า และคิดจะให้งูตัวนี้เป็นผู้พิทักษ์ของค่ายฝึกเมื่อคิดได้แบบนั้นมิคาเอลก็หายตัวไปมันต้องเดินทางกลับไปที่โรงประมูลใบหยกเพื่อเจอดาวินอีกครั้ง
''หืม! พวกมันมาทำอะไรกันที่หน้าโรงประมูล? หรือจะมาเอาคืน''มิคาหยุดเดินทันทีที่เห็นกลุ่มคน10กว่าคนยืนอยู่หน้าโรงประมูลใบหยกและหนึ่งในนั้นมันก็เคยเจอมาแล้ว สมิธแต่มิคาเอลกลับไม่ใส่และและไม่ได้มีความกลัวอะไรมันค่อยๆเดินเข้าไปและเดินผ่านกลุ่มตระกูลอิกเนสไป
''หยุดอยู่ตรงนั้นซะไอ้เด็กบัดซบ ท่านพ่อเป็นมันที่ข้ามีเรื่องด้วยจนทำให้ตระกูลของเราถูกขึ้นบัญชีดำ''สมิธโห่ร้องออกมาเมื่อเห็นมิคาเอลเดินผ่านพวกมันไปด้วยสีหน้าระรื่น
''อะไรข้าไปทำอะไรแบบนั้นตอนไหน เจ้าคิดดูให้ดีเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะใคร''มิคาเอลตอกกลับขณะยืนกอดอกและมองไปที่สมิธ
''ก็เพราะเจ้ายังไงล่ะ ถ้าเจ้าไม่ได้อยู่ในโรงประมูลข้าคงไม่เจอเจ้าและเรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น''
''นี่...ใครเป็นพ่อของเจ้าข้าอยากจะรู้จริงๆว่าทำยังไงถึงสอนลูกตัวเองได้โง่บัดซบแบบนี้แต่ช่างเถอะข้าไม่สนใจพวกกระจอกที่คอยเกาะอำนาจตระกูลหรอก ข้ามีเรื่องต้องทำเพราะงั้นข้าขอไปก่อน''มิคาเอลหยิบป้ายสีม่วงที่ดาวินให้ไว้ออกมาควงเล่นก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกไปแต่กลับถูกหยุดเอาไว้
''ช้าก่อนหนุ่มน้อย เรื่องนี้ข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆที่ลูกของข้านิสัยแบบนี้ แต่เจ้าช่วยข้าตามเจ้าของโรงประมูลมาคุยกับข้าหน่อยได้หรือไม่ หากได้ข้าจะขอบคุณมาก''เดลตั้นพูดออกมาขณะปลดปล่อยแรงกดดัน10ชั้นบรรยากาศออกไปหวังจะให้มิคาเอลหวาดกลัวและทำตามที่มันขอแต่...
''โอ้...ใช้กำลังข่มขู่ หากนั่นคือลูกของเจ้า งั้นเจ้าก็คงเป็นหัวหน้าตระกูลสินะ ไม่แปลกใจเลยทำไมลูกของเจ้าถึงได้มีนิสัยแบบนั้น''มิคาเอลพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะโบกมือแล้วเดินเข้าโรงประมูลไป
''ท่านพ่อท่านปล่อยมันไปได้ยังไง มันกล้าหยามข้าและท่านพ่อต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้''สมิธพูดออกมาเมื่อเห็นพ่อตัวเองยืนนิ่งไม่ขยับเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
''ข้าไม่ได้ปล่อยมันไป ข้าส่งแรงกดดันระดับ10ชั้นบรรยากาศไปกดดันมั้นแต่ดูเหมือนมันจะไม่รู้สึกอะไรหากเป็นแบบนี้พลังของมันต้องมีมากกว่า10ชั้นบรรยากาศแน่ ด้วยอายุขนาดนี้กลัวว่าอาจารย์ของมันจะมีเบื้องหลังและพลังที่แข็งแกร่งแน่ แล้วเมื่อครู่เจ้าไม่เห็นป้ายระดับสูงในมือของมันหรือไง หากเราทำอะไรมันเราจะยิ่งสร้างทำไม่พอใจให้โรงประมูลเข้าไปอีก''เดลตั้นพูดคาดเดาออกมาให้ลูกและคนในตระกูลที่อยู่ใกล้ๆฟัง
''ท่านพ่อท่านคิดมากเกินไปแล้ว มันก็แค่เด็กคนเดียวเท่านั้นไม่มีอะไรมาก...แล้วเราจะทำยังไงต่อ''สมิธถามเดลตั้นเพราะมันเบื่อที่จะต้องยืนอยู่อยู่ตรงนี้โดยไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบเมื่อไหร่
''ทำอะไรไม่ได้ รอต่อไป''

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่38:ที่ตั้งค่ายฝึกสอน

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่38:ที่ตั้งค่ายฝึกสอน

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้