ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

    บทที่ 74 เงินค่าชดใช้

            บทที่ 74

            เงินค่าชดใช้

            “ บัดซบ!!! บัดซบ!!! ”เสียงตะโกนดังลั่นอันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

            เสียงของฝ่ามือที่ทุกลงให้โต๊ะอย่างดังลั่น “ ปั้ง!!! ปั้ง!!!”

            ผู้ที่กำลังแสดงท่าทางโกรธอยู่นั้นคือเสิ่นเหยียนในตอนนี้ภายในใจไม่ได้แตกต่างจากกองเพลิงที่กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความเครียดแค้น

            มันในตอนนี้โกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ฟันภายในปากกัดกระทบกันแน่น

            เหตุการณ์ที่มันเพิ่งพบเจอมาเป็นความอัปยศที่สุดภายในชีวิตของมันในครั้งนี้มันลงทุนลงเเรงในการสร้างแผนการขึ้นมาเพื่อเล่นงานจางหยวน

            แต่สิ่งที่มันได้รับกลับมาในตอนนี้มันก็คือความผิดพลาด

            พวกมันไม่เพียงไม่สามารถเล่นงานคนผู้นั้นได้แต่ในตอนนี้ยังโดนเรียกเงินค่าเสียหายอีกถึงห้าร้อยตำลึง

            มันสูญเสียทั้งกำลังแรงกำลังทรัพย์และตอนนี้ยังสูญเสียเงินอีกตอนนี้ภายในใจทั้งโกรธแค้นทั้งอับอาย

            เสิ่นเหยียนไม่รู้จะพูดอันใดออกมาดีแต่ในตอนนี้ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของมันปรากฏขึ้นมาแล้ว

            พ่อบ้านเสิ่นร่างกายอ้วนท้วนยืนอยู่บริเวณข้างกายก้าวเข้ามาหาผู้เป็นนายและถาม“ นายท่านขอรับจะให้จัดการอย่างไรต่อดี ”

            “ จัดการยังไงอย่างงั้นรึ!!!ในตอนนี้ตัวของพวกเราทำได้เพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นนั่นคือรอ ”

            “ ข้าโดนตอบโต้กลับมาเช่นนี้กลับกลายเป็นว่าตัวเองนั้นพ่ายแพ้กับมัน ”

            “ แล้วถ้าในตอนนี้ตัวของพวกเราดึงดันก่อเรื่องขึ้นมาอีกเจ้าคิดอย่างนั้นหรือว่าทางขุนนางกู่มันจะไม่สงสัยว่าพวกเราดึงดันสร้างปัญหาและมีเรื่องกับคนผู้นั้นเป็นการส่วนตัว ”

            “ คนผู้นั้นไม่ใช่คนโง่เพราะแบบนั้นตัวของมันรู้ได้อย่างแน่นอนถ้าพวกเราดึงดันก่อนเรื่องขึ้นมาอีก”

            “ ในตอนนี้จำเป็นจะต้องเงียบเอาไว้พวกเราไม่สามารถลงมือทำอะไรได้ได้แต่ทำการเฝ้ารอเท่านั้น”

            เสิ่นเหยียนมันไม่ใช่คนโง่ตอนนี้มันรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นกับตัวของมัน

            มันเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้วในเหตุการณ์วันนี้ทำให้ตัวของมันสูญเสียชื่อเสียงของตนเองไปเป็นจำนวนมาก

            ต่อหน้าผู้คนมากมายที่อยู่ภายในบริเวณศาลที่ว่าการเมืองตอนนี้คงจะกระจายข่าวไปไหนต่อไหน 

            พ่อบ้านเสิ่นก้มใบหน้าของตนเองเล็กน้อย“แต่ว่านะขอรับเด็กหนุ่มผู้นั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว”

            “ ใช่เด็กหนุ่มผู้นั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว!!! ”

            “ การลงมือครั้งต่อไปพวกเราจำเป็นจะต้องทำทุกอย่างอย่างละเอียดรอบคอบไม่ให้มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นอย่างตอนนี้”

            “ ขอรับ!!! ”

            …

            ณ ชานเมือง

            จางหยวนเดินทางกลับมาที่บ้านของตนเองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

            หย่งคังรออยู่ภายในสถานที่แห่งนี้มองเห็นสหายต่างวัยที่เป็นหุ้นส่วนของตนเองเดินทางกลับมาลุกขึ้นด้วยความดีใจ

            “ เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่!!! ”

            “ แน่นอนขอรับว่าย่อมไม่เป็นอันใดแต่เรื่องนี้ก็ต้องขอบคุณท่าน ท่านหาที่เก็บของพวกนั้นจนเจอตามคำสั่งของข้าทำให้ข้าสามารถรอดพ้นคดีในครั้งนี้มาได้” จางหยวนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

            แผนการในครั้งนี้ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่จางหยวนโดนจับเข้าไปภายในคุก

            หลักฐานถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการไต่สวนแน่นอนว่าถ้าไม่มีหลักฐานสิ่งที่มันปรากฏขึ้นก็คืออย่างไรเสียก็ไม่มีทางจะเอาผิดเขาได้อย่างแน่นอน

            เพราะแบบนั้นหนึ่งเรื่องที่สั่งการออกไปกับหย่งคัง 

            นั่นก็คือให้หย่งคังตามหาสถานที่ที่เก็บหลักฐานพวกนั้นเอาไว้

            จางหยวนหาโอกาสหนีออกมาจากคุกหลวงเขามีแหวนพรางกายสามารถใช้มันออกมาจากจุดนั้นได้อย่างง่ายดาย 

            แล้วก็สามารถลอบเข้าไปในสถานที่ที่เก็บของกลางพวกนั้นเอาไว้ได้อย่างง่ายดายด้วยความสามารถแหวนวิเศษเช่นเดียวกัน

            จางหยวนรอสเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นและก็ทำลายหลักฐานอย่างรวดเร็ว

            พวกมันประมาทเพราะคิดว่าพวกมันนั้นสามารถเอาผิดเขาได้อย่างแน่นอนจึงไม่ได้ป้องกัน

            ในตอนนั้นเมื่อเข้าไปทำลายหลักฐานการไต่สวนเริ่มขึ้นทุกอย่างมันเลยออกมาในรูปแบบนี้

            จางหยวนกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ในครั้งนี้ตัวของข้าเรียกค่าเสียหายจากตระกูลเสิ่นเป็นจำนวนห้าร้อยตำลึง ”

            “ ห้าร้อยตำลึงเลยอย่างนั้นหรือ!!! ”

            “ ในครั้งนี้ตระกูลเสิ่นเสียให้กับเราถึงห้าร้อยตำลึงเสิ่นเหยียนมันคงจะคับแค้นใจและก็โกรธเจ้าเพิ่มขึ้นอีกมากอย่างแน่นอน ”หย่งคังกล่าวออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง

            จางหยวนหลังจากได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของเขาก็ฉีกยิ้มออกมา “เป็นเช่นนั้นก็ดีสิขอรับการที่มันยิ่งโกรธแค้นเขามากเท่าไหร่มันเองก็ยิ่งจะทำพลาดมากขึ้น”

            “ ในครั้งนี้พวกเราได้เงินตอบแทนแม้ว่าจะสูญเสียเวลาไปบ้างแต่ก็เป็นผลดีกับตัวของเราเป็นอย่างมาก”

            “ ผู้คนในตอนนี้มุมมองของพวกเขาเริ่มมองตระกูลเสิ่นและกองมือปราบย่ำแย่ลงในขณะเดียวกันพวกเราเองก็ดูดีขึ้นอย่างทันตาเห็น ”

            “ มองดูแล้วถึงแม้ว่าจะยุ่งยากแต่ว่าพวกเราเองก็ได้ผลประโยชน์เป็นอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องในครั้งนี้”

            “ พวกมันเป็นฝ่ายที่ทำพลาดเองเพราะแบบนั้นพวกเราจึงได้รับผลประโยชน์” จางหยวนกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

            หย่งคังพยักหน้าขึ้นลง “ แน่นอนว่านั้นเองก็เป็นเรื่องที่ดี”

            “ แต่ว่านะเจ้าคิดว่าพวกมันจะปล่อยให้เจ้าเล่นงานพวกมันเช่นนี้ไปอีกงั้นรึ?”

            จางหยวนตอบกลับทันที “ นั้นสินะขอรับก่อนอื่นสิ่งที่พวกเราต้องทำในตอนนี้ข้าคิดว่าจะตัดแขนตัดขาของมันก่อนเป็นอันดับแรก”

            “ หมายความว่าอย่างไร? ”

            “ ข้าจะโจมตีกองมือปราบ ”

            “ โจมตีกองมือปราบ? ”

            “ ใช่แล้วขอรับในตอนที่นอนอยู่ภายในคุกหนึ่งคืนตัวของข้าได้ยินบางอย่างพวกทหารที่เฝ้าคุกสนทนากันเล่นๆ ” 

            “ ตัวของข้าเองก็ดันได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนั้นโดยบังเอิญ”

            “ เรื่องอันใด? ”

            “ บางทีว่าหัวหน้ากองมือปราบทำการรับสินบนจากเศรษฐีนอกเมืองเเล้วก็ทำการรีดไถและขับไล่ที่ดินของชาวบ้าน ”

            “ เรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับแต่ดูเหมือนว่าภายในหมู่ของทหารที่ลงมือช่วยเหลือหัวหน้ากองมือปราบจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นอย่างดี”

            “ มองดูแล้วเรื่องนี้น่าจะสามารถใช้มาเป็นจุดที่สามารถเล่นงานพวกมันได้” จางหยวนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

            หย่งคังมองเห็นใบหน้าและท่าทางของจางหยวนเขาจึงพูดตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว“ มาถึงตอนนี้แล้วข้าเองก็ไม่คิดจะกล่าวห้ามเจ้าหรอก”

            “ เจ้าเองก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเจ้าสามารถรับมือกับพวกมันได้”

            “ แล้วในครั้งนี้เจ้าจะให้ข้าช่วยเหลืออันใด ”

            “ ไม่ใช่ท่านขอรับแต่ในครั้งนี้ผู้ที่จะช่วยเหลือพวกเราคือซุนเหอ”

            “ ข้าจะใช่คนผู้นั้นเล่นงานพวกมันในตอนนี้ถ้าอยากจะให้กิจการของเราก้าวหน้าได้อย่างไม่มีอุปสรรคอันใดจำเป็นต้องกำจัดพวกมันก่อนเป็นอันดับแรก” จางหยวนแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์

            ภายในหัวของเขาปรากฏแผนการขึ้นมากมาย

            ดูเหมือนว่าในตอนนี้จะจัดเตรียมแผนการบางอย่างเพื่อเล่นงานพวกมันเอาไว้แล้ว

            “ แต่ว่านะขอรับชี้ในตอนนี้ข้าเองขอพักผ่อนก่อนดีกว่า”

            “ ในวันพรุ่งนี้ทางด้านของผู้คนที่ขนส่งมาจากอู๋เซียนก็คงจะเดินทางมาถึงแล้วข้าจำเป็นต้องจัดการงานของพวกเขาอีก ”

            เหล่าทาสแรงงานที่ซื้อมาจากต่างเมืองจะเดินทางมาถึงในวันพรุ่งนี้

            จางหยวนค่อยๆเดินเข้าไปบริเวณด้านในบ้านแล้วก็เข้าไปพักผ่อนภายในห้องของตนเอง

            …

            วันถัดมา

            แสงอาทิตย์สาดส่องจากด้านบนลงมาบริเวณด้านล่าง

            ยามเช้าของวันจางหยวนตื่นนอนขึ้นตั้งแต่ในช่วงยามเช้าในวันนี้เขาจัดเตรียมร่างกายของตนเองอย่างเสร็จสรรพเพื่อรอต้อนรับเหล่าทาสที่จะเดินทางมาถึง

            ในขณะที่กำลังเฝ้ารออยู่บริเวณด้านหน้าของรถม้าขบวนใหญ่วิ่งต่อแถวเรียงกันมาอย่างรวดเร็ว 

            จางหยวนที่ยืนรออยู่บริเวณด้านหน้าเมืองทางด้านฝั่งตะวันออกยกยิ้มขึ้นเขาพยักหน้าขึ้นลงแล้วก็กล่าวกับตนเองอย่างพึงพอใจ “ มากันแล้วมากันแล้ว!!! ”

            ในตอนนี้ตัวหมากอีกตัวนึงที่เค้าจัดเตรียมเอาไว้ก็ได้เดินทางมาถึงแล้ว

            การของเขาจะเริ่มขยับขยายอย่างรวดเร็ว

            จบบท