ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ (Isekai wa Smartphone to Tomoni)

        ยินดีที่ได้รู้จักฟุยุฮาระ พาโทระ ครับ

        สายตาคนเยอะขนาดนี้เลย? เนื่องจากผมยังไม่ชินกับการคุยในสถานการณ์ดังกล่าวทำให้คำพูดอาจจะแข็ง ๆ ไปบ้างนะกั๊บ โอ๊ะกัดลิ้นซะแล้ว

        เอ่อผลงานนี้ก็มีการดัดแปลงและเพิ่มเติมจากที่เคยลงไว้ตั้งแต่เดือนเมษายนปี2013 ในเว็บ “Shousetsuka ni Narou*” นะครับ

        ถึงผลงานนี้จะเขียนเป็นงานอดิเรกโดยสิ้นเชิงแต่ครั้งนี้เป็นเพราะผู้อ่านทุกคนนี่เองที่ทำให้ผลงานนี้ถูกตีพิมพ์ออกมาได้แบบนี้ขอบพระคุณมากจริง ๆ ครับ

        จนถึงตอนนี้ผมก็ยังเป็นห่วงอยู่เลยว่าคงไม่ยกเลิกการตีพิมพ์หรอกนะแต่ผมคิดว่าถ้าหากตอนนี้ผู้อ่านทุกท่านได้อ่านมาจนถึงหน้าคุยท้ายเล่มแล้วล่ะก็ถือว่าตีพิมพ์ได้อย่างปลอดภัยล่ะครับ......อยากคิดแบบนั้นอ่ะนะ

        “ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ”(ยาวเกิน ย่อเหลือ “มือถือต่างโลก” ละกัน)เป็นเรื่องที่โยนตัวเอกชื่อโทยะคุงลงไปบนโลกที่เหมือนกับหม้อไฟซึ่งมีการใส่นู่นนี่นั่นลงไปหลายอย่างรวมกันครับซึ่งจะทำให้ได้ลิ้มลองทั้งรสกลมกล่อมบ้าง รสฝาดบ้าง บางคนก็ว่าอร่อยบางคนก็ว่าห่วยแตก ถ้าให้ยกตัวอย่างก็เหมือนกับยามินาเบะ**นี่เอง......แล้วแบบนั้นจะไม่เป็นไรเรอะ

        การนำยามินาเบะแบบนั้นมาวางบนโต๊ะอาหารนี่มีทั้งฮอบบี้เจแปนและชาเลนเจอร์เลยแฮะ......อดคิดแบบนั้นไม่ได้เลยครับแต่ยังไงก็เป็นของที่ทำมาแล้ว ก็เลยช่วยไม่ได้ครับ ที่เหลือก็ได้แต่หวังว่ารสชาติจะถูกปากท่านผู้ที่กรุณาอ่านรึเปล่าเป็นยังไงกันบ้างล่ะครับ?

        หลังจากนี้ผมก็จะใส่ตัวเอกอีกหลายๆ ตัวลงไปในยามินาเบะหม้อนี้ พูดอย่างเป็นรูปธรรมก็เช่น เมดสายลับสาวน้อยโกธิคโลลิ ถ้าถูกปากล่ะก็ หลังจากนี้ไปก็ขอฝากมือถือต่างโลกไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ

        เกิดอะไรขึ้นหลายๆ อย่างเช่น ได้ถูกนำไปตีพิมพ์บ้างล่ะ ได้เพิ่มเติมรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆจากที่เคยลงในเว็บบ้างล่ะ ตัดออกบางส่วนบ้างล่ะ แต่ว่าผมไม่ได้ทำอะไรอย่างเปลี่ยนโครงเรื่อง หรือเพิ่มตัวละครหลักตัวใหม่ หรือลบตัวละครบางตัวออก เลยนะครับเพราะผมคิดว่ามันจะทำให้ท่านที่เคยอ่านบนเว็บมาก่อนอ่านได้อย่างสบายใจมากกว่าน่ะครับ                

        จะว่าไปก็เหมือนกับชื่อผลงานผลงานนี้ที่จริงแล้วผมเขียนในสมาร์ทโฟน ไม่ได้ใช้ PC เลยแม้แต่นิดเดียว(จะใช้ก็แค่ตอนสำรองข้อมูลเท่านั้นล่ะครับ) ติดป้ายว่า “ฟุยุฮาระ พาโทระก็ต้องอยู่กับสมาร์ทโฟนสิ” ได้เลย

        โดยส่วนตัวแล้วเพราะผมเขียนในนี้ได้ไวกว่าพิมพ์คีย์บอร์ดน่ะครับ มันก็เลยเป็นสมบัติชิ้นสำคัญเลยถึงจะต้องแก้ที่พิมพ์ผิดเยอะ จนใช้เวลาเช็คซะนานเลยก็เถอะ

        ผมเคยมีช่วงที่ไม่สบายใจอยู่ว่าถ้าทำมันตกน้ำ หรือทำร่วงขึ้นมาจะเป็นยังไงกันนะ แต่ ณตอนนี้ก็ยังไม่เป็นไรเลยครับ ส่วนตอนนี้ก็คิดว่า ได้เวลาเปลี่ยนเครื่องใหม่แล้วรึยังน้าแต่ก็เป็นสหายที่ใช้มายาวนานมากอ่ะนะ......

        แต่ว่าตอนที่กำลังพิมพ์ข้อความเมื่อกี้ด้วยสมาร์ทโฟนที่ใช้มานานแล้วมือซ้ายของผมก็ดันมาตีข้อมือตัวเองจนเจ็บซะงั้นครับ ในความเป็นจริงตอนนี้ก็ยังตีอยู่เลย ไม่เข้าใจเลยแฮะ

        แล้วก็ไอ้นั่นสินะครับ ตอนที่เขียนนิยายในสมาร์ทโฟนสายตาของคนรอบข้างที่มักจะไม่มองเป็นอย่างอื่นนอกจากกำลังเล่นแอปฯเกมอยู่เนี่ยถือเป็นข้อเสียสินะครับ

        ว่าแล้วการนั่งโต๊ะพิมพ์โน้ตบุค ต๊อกแต๊ก พร้อมกับจิบกาแฟไปด้วยนี่มันให้ความรู้สึกว่าเท่กว่าจริงๆ ด้วย เอาเถอะ ยังไงก็ไม่เหมาะกับผมล่ะนะ

        ในเล่มหนึ่งนี้สมาร์ทโฟนของโทยะคุงยังไม่ค่อยมีบทเด่นสักเท่าไหร่ แต่ในเล่มหน้า (และต่อ ๆ ไป)จะมีการเพาเวอร์อัปแล้วครับ วางใจได้เลย

        สุดท้ายก็เป็นการขอบคุณท่านอุซาสึคะ เอจิ ผู้วาดภาพประกอบ ขอบคุณมากสำหรับภาพอันแสนวิเศษครับจากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวต่อด้วยนะครับ

        ท่านK ผู้ดูแลที่เข้ามาทักผมทุกท่านในกองบรรณาธิการฮอบบี้เจแปน และผู้ที่เกี่ยวข้องกับการตีพิมพ์หนังสือผมขอขอบคุณอย่างสุดซึ้งครับ

        และท่านผู้อ่านจากทั่วทุกแห่งหนที่กรุณาอ่านจากทางเว็บ“Shousetsuka ni Narou” มาตลอด รวมถึงท่านผู้ที่ถือหนังสืออยู่ในตอนนี้ผมขอขอบคุณทุกท่านที่กรุณาอ่านมาจนถึงตรงนี้ครับ

        ฟุยุฮาระพาโทระ

            *เว็บไซต์ของญี่ปุ่นซึ่งให้สมาชิกเผยแพร่นิยายที่ตนเองแต่งได้และถ้าดังถึงจุดหนึ่งก็จะได้รับการเสนอให้แก้ไขตีพิมพ์เป็นเล่ม

            **หม้อไฟที่จะทานกันในห้องมืด ๆ ซึ่งคนที่ร่วมทานจะใส่ของที่ตนเองนำมาลงไปต้มให้เดือด จากนั้นใครหยิบอะไรได้ก็ต้องทานให้หมด