ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 45 จ้าวแห่งมหาสมุทรและผืนแผ่นดินในอนาคต (รีไรต์)

        หนวดจำนวนมากพันรอบตัวลั่วฉิงเทียนจนแน่นแล้วลากเธอไปที่ด้านหน้าของสาหร่ายสีเขียวเข้มก้อนกลม

        เมื่อมาถึงด้านหน้าของสาหร่ายก้อนกลมประหลาดมันก็เก็บหนวดทั้งหมดกลับเข้าไป จากนั้นจึงเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ลั่วฉิงเทียน

        ลั่วฉิงเทียนเปิดใช้งานทักษะนักล่าของเธอขึ้น เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าก้อนกลมประหลาดนี้กำลังรู้สึกยินดี

        มันยื่นหนวดออกมาแตะใบหน้าของลั่วฉิงเทียนอย่างแผ่วเบา แต่หนวดนั้นมีหนามแหลมคม ทำให้ใบหน้าของลั่วฉิงเทียนถูกกรีดป็นรอยแผลยาว

        มุมปากของลั่วฉิงเทียนกระตุก เธอยื่นมือออกไปต่อยก้อนกลมนั่นอย่างแรง

        “แกทำบ้าอะไรเนี่ย?” ในตอนนี้การมีบาดแผลเป็นเรื่องอันตรายมาก

        ลั่วฉิงเทียนหยิบน้ำสะอาดออกมาจากช่องว่างเพื่อทำความสะอาดฆ่าเชื้อและใส่ยาฆ่าเชื้อ

        จากนั้นหยิบพลาสเตอร์ปิดแผลออกมาติดลงบนบาดแผลโดยส่องกระจก

        เจ้าก้อนกลมตอนนี้ที่กลายเป็นสีเขียวมากขึ้น แต่กับดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ลั่วฉิงเทียนไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกว่ามันกำลังแสดงความน้อยใจออกมา

        และเจ้าก้อนประหลาดนั่นก็ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายลั่วฉิงเทียน มันยื่นเถาไม้ออกมาหาลั่วฉิงเทียนอีกครั้ง ครั้งนี้เถาไม้นั้นไม่มีหนาม มันแค่ยื่นเถาไม้ออกมาราวกับกำลังรอคอยการตอบสนองจากลั่วฉิงเทียน 

        ในตอนนี้ลั่วฉิงเทียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเจ้านี่ไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอ

        เธอจึงยื่นมือออกไปหามัน

        ทันใดนั้น ทักษะที่สี่ของลั่วฉิงเทียน 'การเจริญเติบโต' ก็เริ่มทำงาน แสงสีเขียวปรากฏขึ้นบนมือของเธอ แสงนั้นไหลไปตามหนวดของเจ้าก้อนกลมเข้าสู่ร่างกายของมัน

หลังจากที่ดูดซับแสงนั้นแล้ว เจ้านั่นก็ส่งเสียงร้องอย่างยินดี มันดีใจจนใช้ร่างกายของมันถูไถกับลั่วฉิงเทียน 

        ตอนนี้ลั่วฉิงเทียนก็พอจะเข้าใจแล้ว เจ้าตัวน้อยนี่ชอบทักษะการเจริญเติบโตของเธอนี่เอง

        ลั่วฉิงเทียนลองใช้ทักษะที่สี่ของอีกครั้ง ทันทีที่แสงสีเขียวปรากฏขึ้น เจ้าก้อนกลมก็กลืนกินแสงนั้นทั้งหมด

        มันดูมีความสุขมากขึ้น เริ่มขยับตัวเคลื่อนย้ายไปรอบ ๆ ลั่วฉิงเทียน ส่วนลั่วฉิงเทียนก็ไม่ได้รู้สึกเป็นศัตรูกับเจ้าก้อนประหลาดที่คล้ายสาหร่ายกลม ๆ ตรงหน้าอีกต่อไป

        ลั่วฉิงเทียนยื่นมือออกไปลูบตัวกลม ๆ ของมัน แล้วพูดว่า

        “แกอยากจะติดตามฉันไปไหม?”

        ก้อนกลมสีเขียวพูดไม่ได้ แต่ลั่วฉิงเทียนรู้สึกได้ว่ามันกำลังดีใจ มันยื่นหนวดทั้งเจ็ดแปดเส้นมาสัมผัสลั่วฉิงเทียน 

        มันทำอย่างระมัดระวังและเก็บหนามทั้งหมดไว้ 

        ตอนนี้ลั่วฉิงเทียนมั่นใจแล้วว่าเจ้าตัวน้อยยินดีที่จะไปกับเธอ เธอยิ้มพลางลูบหัวก้อนสาหร่ายสีเขียวแล้วพูดว่า 

        “ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อต้าไป๋ งั้นต่อไปนี้แกชื่อเสี่ยวลวี่แล้วกันนะ! แต่ก่อนฉันจะพาแกออกไปจากที่นี่ เราก็ต้องหาทางออกกันให้ได้ก่อน”

        ลั่วฉิงเทียน พูดพลางมองไปรอบ ๆ เธออยู่ที่นี่มาพักใหญ่ ๆ แล้ว แต่ยังหาทางออกจากที่นี่ไม่เจอเสียที 

        ตอนนี้เสี่ยวลวี่หมุนไปรอบ ๆ ลั่วฉิงเทียน หนวดของมันปรากฏขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็รวมตัวกันเป็นรูปร่างของเก้าอี้ 

        ลั่วฉิงเทียนมองไปที่เสี่ยวลวี่ 

        “แกจะให้ฉันนั่งเหรอ?”

        เสี่ยวลวี่ส่งเสียงร่าเริง ลั่วฉิงเทียนจึงนั่งลง 

        วินาทีต่อมาลั่วฉิงเทียนก็กรีดร้องออกมา

        “อ๊ะ!”

        เก้าอี้ที่ทำจากหนวของเสี่ยวลวี่พาตัวลั่วฉิงเทียนพุ่งขึ้นไปข้างบนทันที

        ในตอนนั้นเองตี้เจียงก็ได้ยินเสียงของลั่วฉิงเทียน เขาและเฉินฮ่าวรีบตามไป แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง ลั่วฉิงเทียนไม่อยู่ในห้องแล้ว

        เสี่ยวลวี่พาลั่วฉิงเทียนพุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุดอย่างรวดเร็ว ลั่วฉิงเทียนเพิ่งจะรู้ตัวตอนที่ขึ้นไปถึงข้างบนแล้ว

        ที่แท้ห้องทดลองทั้งหมดก็คือการเจาะภูเขาเป็นโพรงขนาดใหญ่ และทางออกก็ถูกสร้างไว้ที่จุดสูงสุด เพียงแค่ปีนขึ้นไปด้านบนก็จะออกไปได้แล้ว

        แต่ก่อนที่ลั่วฉิงเทียนจะมองเห็นทางออกชัดเจน เธอก็ถูกเสี่ยวลวี่พาออกมาแล้ว

        เสี่ยวลวี่ตื่นเต้นอย่างมาก มันบินวนไปวนมารอบตัวลั่วฉิงเทียน ลั่วฉิงเทียนลูบตัว ปลอบเสี่ยวลวี่อย่างอ่อนโยนก่อนที่จะพาเจ้าเสี่ยวลวี่เข้าไปยังพื้นที่มิติของเธอ

        หลังจากที่เสี่ยวลวี่เข้าไปในพื้นที่ มันก็ไม่ได้แสดงท่าทางตื่นตระหนกแต่อย่างใด ในทางกลับกัน เมื่อพบว่ามีแม่น้ำอยู่ในนั้น มันก็พุ่งลงไปในน้ำทันที และเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน

        ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของลั่วฉิงเทียน

        [ปราบปรามจ้าวแห่งมหาสมุทรแห่งอนาคต รางวัลคือการปลดล็อกทักษะที่ห้า การเยียวยา]

        จ้าวแห่งมหาสมุทรแห่งอนาคต? ภาพเงาสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นในความทรงจำของลั่วฉิงเทียน มันคือสัตว์ประหลาดที่มีหนวดนับพัน ไม่รู้ว่าเป็นพืชหรือสัตว์ มันเคลื่อนที่ได้ทั้งในน้ำและบนบก 

        ทุกที่ที่มันเคลื่อนผ่าน ที่ตรงนั้นก็จะไร้ซึ่งแม้แต่ต้นหญ้า 

        ในชีวิตก่อนสัตว์ประหลาดพันขาตัวนี้ได้กลืนกินผู้คนในฐานทัพไปจำนวนมาก รัฐบาลได้รวบรวมผู้มีพลังพิเศษจำนวนมากเพื่อไปกำจัดมัน สุดท้ายก็พ่ายแพ้กลับมา มนุษย์จึงต้องอพยพหลบหนีจากสัตว์ประหลาดตัวนี้ และเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ก็ครอบครองพื้นที่ทางตอนเหนือที่ติดกับทะเลเรื่อยมา

        ลั่วฉิงเทียนจำได้ว่า เฉินฮ่าวเองก็เป็นหนึ่งในนั้น 

        หรือว่าเจ้าตัวเขียวนี่คือสัตว์ประหลาดพันขาในตำนาน?

        ยิ่งคิดลั่วฉิงเทียนก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นแบบนั้น ตัวเธอเองก็เหมือนจะรู้จักกับเฉินฮ่าวหลังจากสงครามในครั้งนั้น 

        แต่ในชาตินี้เจ้าตัวเขียวมาติดตามเธอ มันไม่น่าจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดพันขาอีกแล้วใช่ไหม?

        ลั่วฉิงเทียนยื่นมือไปสัมผัสแขนของตัวเองในตอนนี้ มองเห็นทักษะที่ห้าในแถบทักษะ พื้นผิวของทักษะคือมือที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาว 

        ลั่วฉิงเทียน แกะเพลาสเตอร์ปิดแผลออกจากใบหน้าและใช้ทักษะรักษาตัวเอง บาดแผลบนใบหน้าหายวับไปในทันทีที่ถูกปกคลุมด้วยทักษะ

        ลั่วฉิงเทียนตื่นเต้นอีกครั้ง ด้วยทักษะนี้ไม่ว่าเธอจะบาดเจ็บสาหัสแค่ไหนเธอก็ไม่กลัวอีกต่อไป

        ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเสียงแผ่วเบาก็เล็ดลอดออกมาจากปากถ้ำ ลั่วฉิงเทียนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตี้เจียงและเฉินฮ่าวยังอยู่ในห้องแล็บ

        ลั่วฉิงเทียนหากิ่งไม้มาจากช่องเก็บของและเริ่มใช้ทักษะที่สี่

        กิ่งไม้กลายเป็นเถาวัลย์หนาเท่าข้อมือยืดตรงลงไปข้างใต้นั้น

        ณ เวลานั้นตี้เจียงยังคงค้นหาร่องรอยการหายตัวไปของลั่วฉิงเทียนอยู่ข้างล่าง ทันใดนั้นเขาก็เห็นเถาวัลย์ยื่นลงมา

        เขาและเฉินฮ่าวสบตากัน ทั้งสองปีนขึ้นไปบนเถาวัลย์ ลั่วฉิงเทียนเองก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจของทั้งคู่

        เธอควบคุมเถาวัลย์ให้สั้นลงทีละน้อย ยี่สิบนาทีต่อมาเฉินฮ่าวและตี้เจียงก็ปีนออกมาจากถ้ำได้

        “พระเจ้า นี่พวกเรากลับออกมาแล้วเหรอ? ช่างน่าตื่นเต้นจริง ๆ ”

        เฉินฮ่าวคร่ำครวญทันทีที่ออกมา 

        หลังจากปีนขึ้นมาตี้เจียงก็มองไปที่ลั่วฉิงเทียนก่อน เพื่อดูว่าเธอยังคงปลอดภัยดีไหม จากนั้นจึงพูดว่า

        “เมื่อกี้โดนอะไรดึงลงไปน่ะ”

        ลั่วฉิงเทียนส่ายหัว

        “ไม่มีอะไรหรอก แค่บางอย่างที่ดูเหมือนสาหร่าย แต่ฉันเผามันตายไปแล้ว!”

        ลั่วฉิงเทียนพูดจบก็ขยับกระเป๋าเป้บนหลัง แล้วหยิบรายงานข้อมูลออกมา

        “นี่สำหรับคุณ ฉันจะไปหาอาหารให้ต้าไป๋ที่บ้านก่อน ไว้เจอกันทีหลัง อย่าลืมสัญญาของคุณล่ะ”

        หลังจากพูดจบ ลั่วฉิงเทียนก็หันหลังเดินจากไป

        ตอนนั้น เฉินห่าวก็ตะโกนขึ้นว่า

        “ฉิงเทียน คุณไม่ไปกับพวกเรางั้นเหรอ หัวหน้าเก่งมากเลยนะ เขาสามารถปกป้องพวกเราได้”

        ลั่วฉิงเทียนหยุดเดิน หันกลับมามองเฉินห่าว แล้วพูดพร้อมกับยิ้มว่า 

        “วางใจเถอะ อนาคตข้างหน้าฉันจะไปหาพวกคุณแน่นอน!”