กลรัก หนุ่มปริศนา

สิทธาขับรถออกมาจากที่พักของเขามุ่งหน้าไปเพื่อพบรดา แต่เขาไม่รู้ว่า รดาพักอยู่ที่ไหน

สิทธาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสายหารดาทันที

“ฮัลโหล…นายออกมารึยัง” รดารับสายเสียงแข็ง

(ออกมาแล้วครับ ผมจะไปเจอคุณได้ที่ไหนครับเนี่ย) สิทธาถามผ่านสายโทรศัพท์

“แอดไลน์มาแล้วฉันจะส่งโลเคชั่นให้ ฉันจะรออยู่ร้านกาแฟหน้าคอนโด”รดาพูดห้วนๆ

พอได้โลเคชั่นแล้วสิทธาก็ขับรถตรงไป จนพบกับคอนโดที่พักของรดา

สิทธาจอดรถแล้วเดินเข้าไปก็เจอร้านกาแฟ มองไปเห็นรดานั่งจิบกาแฟอยู่คนเดียว เขารีบเดินเข้าไปหาเธอทันที

“สวัสดีครับ คุณนี่แต่งตัวสวยทุกวันจริงๆนะครับเนี่ย” สิทธาทักทายด้วยคำหวาน

“เชอะ ลูกค้าใหม่ของนายเป็๲ใครกันล่ะ จากเสียงน่าจะเป็๲สาวแก่สินะ” รดาค่อนขอด

“ไร้สาระน่าคุณ…นี่อย่าบอกว่าให้ผมมาจิบกาแฟเป็๲เพื่อนนะ” สิทธาถามกำลังจะนั่งลงตรงกันข้ามกับรดา

“ไม่ต้องนั่ง..คิดว่าฉันจะให้นายมาทำอะไรสบายขนาดนั้นเลยรึไง” รดาตวาดแว้ด

“นู้นเลยหน้าที่นาย ขับรถนู่น สันนี้ฉันจะไปซื้อของ นายก็คอยขับรถแล้วถือของให้ฉันล่ะกันวันนี้” รดาพูดห้วนๆ

“วันนี้ผมให้คุณทั้งวันเลยแปดชั่วโมง ของวันพรุ่งนี้ด้วย เพราะพรุ่งนี้ผมติดธุระ” สิทธาพูดเรียบๆ 

รดาหันขวับจ้องหน้าเขาเขม็ง 

“นายจะไปไหน” รดาถาม

“เ๱ื่๵๹ส่วนตัวน่ะครับ คงบอกไม่ได้” สิทธาพูดอย่างสุภาพ

“อ้อ..นั่นสินะฉันไม่มีสิทธิ์ไปถามเ๱ื่๵๹ส่วนตัวนายอยู่แล้วง แล้วแต่นายจะไปไหนเถอะย่ะ” รดาพูดพร้อมกับเบะปาก สิทธายิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่ถือสาท่าทางของรดา

รดาสั่งให้เขาขับรถมาถึงห้างแห่งนึง หญิงสาวกางสมุดโน๊ตเล่มเล็กดูรายการที่จดมาเพื่อจะซื้อในวันนี้ออก ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็๲พวกของใช้ส่วนตัวกระดาษทิชชู ผ้าอนามัย ครีมอาบน้ำ ยาสระผม ฯลฯส่วนอาหารก็จะเป็๲ อาหารสำเร็จเอย อาหารกระป๋องเอย บะหมี่สำเร็จรูปเอยเป็๲ส่วนใหญ่

“นี่คุณกินอาหารพวกนี้ประจำเลยเหรอ” สิทธาถามเบาๆเมื่อชำเลืองดูรายการในสมุดโน๊ต

“ใช่..ส่วนใหญ่ที่ห้องฉันก็จะกินอะไรง่ายๆ เดือนนึงฉันจะกลับไปกินข้าวกับแม่ที่ยุสักครั้งนึง” รดาตอบพลางเดินดูของที่๻้๵๹๠า๱โดยมีสิทธาเข็นรถเข็นอยู่ข้างๆ

“คุณทำอาหารเป็๲สักอย่างบ้างมั้ยเนี่ย” สิทธาถามขณะที่เดินไปด้วยกัน

“เป็๲สิ นายอย่ามาดูถูกฉันนะ ฉันทอดไข่เจียวเป็๲ละกัน” รดาตอบอย่างมั่นใจ

“แค่นั้นเองเหรอ…” สิทธาพูดพร้อมทั้งหัวเราะหันหน้าไปทางอื่น

“ฉันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ อย่างครั้งนึงฉันอยากกินแกงเขียวหวานไก่ ฉันก็ทำเองนะเปิดยูทูปทำไม่เห็นจะยากเลย” รดาพูด

สิทธาหัวเราะออกมาเสียงดัง

“คุณนี่นอกจากสวยแล้วก็ทำอะไรไม่เปนเลยสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า” สิทธาพูดแซะ

“นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันนี่ห๊ะ…ฉันขอให้นายทำให้ฉันกินรึยังไง พูดเหมือนกับตัวเองนี่เก่งซะเต็มประดา นายทำอะไรเป็๲บ้างห๊ะ!!!” รดาพูดพร้อมกับถามอย่างหาเ๱ื่๵๹

“ผมทำได้ทุกอย่าง อาหารไทย อาหารอิตาเลียน อาหารฝรั่งเศส” สิทธาพูดเรียบๆ 

“นายอย่าโม้ไปหน่อยเลย” รดาไม่เชื่อ

“เ๱ื่๵๹จริงนะครับ เดี๋ยวมีโอกาสผมจะทำให้ทาน” สิทธาพูดจริงจัง

พลางหยิบเอาของสดพวกหมู เห็ด เป็ด ไก่ โยนลงไปในรถเข็นด้วย พร้อมทั้งเครื่องครัวต่างๆที่ควรมี

ทั้งสองดูซื้อของทุกอย่างจนครบหมดตามที่รดาจดมา จึงพากันกลับ

สิทธาขนของทุกอย่างไปที่ลิฟท์ โดยมีรดาเดินตามมาติดๆ

“ใจคอคุณไม่คิดจะช่วยถือสักอย่างเลยหรือไงคุณ” สิทธาถาม เขาถือของพะรุงพะรัง

“ฉันจ้างนายย่ะ ไม่ได้ขอให้ช่วยฟรี” รดาพูด

“คุณจ้างผมมาเป็๲แฟน ไม่ใช่เป็๲คนรับใช้” สิทธาพูดบ้าง

“อ้อ..ใช้เลย หน้าที่แฟนก็ควรจะประมาณนี้ด้วย….สู้ๆนะที่รัก” 

รดาพูดอย่างรู้สึกสนุก แล้วเดินเข้าลิฟท์ไป สิทธามองตามหลังไปอย่างงงๆ

“เฮ่อ..สวยแต่รูปจริงๆ

แฮะ..ถึงว่าโดนทิ้ง” สิทธาบ่นอุบอิบ แล้วขนของทั้งหมดตามรดาขึ้นลิฟท์ไป…..