อี้เจ๋อเจี้ยน สยบมิติฟ้า ธิดาเทพยุทธ์ (จบ)

“เสี่ยวจิ้ง ซานถง อู่ซือ ..ว่าอย่างไร  ? หากพวกเจ้าไม่มีความเห็นใด ข้าก็จะเอาจริงแล้วนะ ! ” 

 ที่แท้นางกำลังพูดกับเปิดโอกาสให้เหล่าเทพอสูรทั้งสามได้เลือกว่า อยากจะออกมาเจรจาเพื่อรักษาชีวิตเจ้าตัวใหญ่และฝูงของมันไว้หรือไม่ ?

มันเป็นถึงมหาราชันย์อสูรนางย่อมไม่อาจออมมือได้ … มีแต่ต้องสู้สุดกำลังเท่านั้นและนั่นก็หมายความว่าอาจพลั้งมือทำให้มันถึงตาย !

ฟ้าวววว…..

ร่างชายหนุ่มผมแดงปรากฏตัวขึ้นข้างกายมู่เชียนในพริบตา ดวงตาเทพอสูรจิตวิญญาณอัคคีกวาดลงไปบนผืนน้ำ ทำให้ฝูงปลาปีศาจนั้นชะงักนิ่งราวกับถูกสาป

“พวกเจ้า…หากไม่อยากกลายเป็นปลาหมึกย่างก็ถอยไปซะ !” เสี่ยวจิ้งเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด กระบี่สีแดงเพลิงในมือของชายหนุ่มเปล่งประกายวูบ เปลวเพลิงเทพอสูรแล่นวาบขึ้นบนท้องฟ้า ส่งให้ท้องทะเลสีแดงฉานนั้นยามนั้นน่ากลัวราบกับเป็นขุมนรก 

“แน่นอนหากพวกเจ้าอยากตาย จะไม่สนใจคำพูดของพวกเราก็ย่อมได้ ..” เสียงนิ่งขรึมอีกเสียงดังขึ้นจากฝั่งของเรือผลักอสูร

ลวี่ซานถงยามนี้ยังไม่บรรลุราชันย์จึงไม่อาจลอยตัวได้ ร่างมนุษย์ของเทพจิ้งจอกเพียงยินนิ่งอยู่กราบเรือทว่ากลับไม่มีสัตว์อสูรในท้องทะเล ละเลยตัวตนของไปได้ ปราณจากเทพอสูรจิตวิญญาณพฤกษาผู้นี้ ส่งไปถึงพรรณไม้น้ำทั้งหมดใต้ทะเลลึกให้เติบโตงอกเงยขึ้นมาเหนือพื้นน้ำอย่างง่ายดาย… ขับไล่เอาเหล่าสมุนปีศาจให้ล่าถอยออกไปนับร้อยจ้าง

“..ท่านหก ท่านสาม …” เหล่าปลาปีศาจตัวสั่นงันงกด้วยการปรากฏตัวของเทพอสูรทั้งสองท่าน พวกมันย่อกายลงศิโรราบ และหากเป็นไปได้คงอยากจะแทรกตัวหนีไปบัดเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ

แท้จริงปลาปีศาจฝูงนี้มิได้มีพันธะสัญญาใดๆต่อหัวหน้าโจรสลัด เพียงแต่ปลาปีศาจยักษ์ จ่าฝูงของมันผู้นั้นถูกหัวโจรสลัดบังคับทำพันธะตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ทั้งยังเป็นพันธะขั้นสูงอีกด้วย 

นั่นหมายความว่าหากหัวหน้าโจรผู้นั้นตายลง ราชาของพวกมันก็ต้องตายลงเช่นกัน ฝูงปลาปีศาจจึงได้แต่ต้องยอมช่วยเหลือโจรกลุ่มนี้ก่อกรรมทำเข็ญมาตลอด

แม้จะภักดีต่อราชาปลาปีศาจ ทว่าความหวาดกลัวต่อเหล่าเทพอสูรกลับมากกว่า ฝูงปลาปีศาจนับหมื่นจึงหยุดนิ่ง ก่อนจะล่าถอยไปตามคำสั่ง ไม่กล้าต่อต้านเทพอสูรทั้งสองแม้แต่น้อย แม้กระทั่งราชาปลาปีศาจยักษ์นั้น ก็ยังมองเทพอสูรทั้งสองด้วยความหวาดหวั่นและความลำบากใจ

หัวหน้าโจรไม่รู้จักเทพอสูร จึงได้แต่งุนงงและไม่เข้าใจ เหตุใดคำพูดของชายหนุ่มสองคนนั้นจึงได้ส่งผลต่อราชาปลาปีศาจของตนได้ ทั้งที่พวกมันคนหนึ่งเป็นราชันย์ยุทธ์ อีกคนก็แค่มหายุทธ์เท่านั้น 

“นิ่งอยู่ทำไม  ไปสิ !” คำสั่งของเจ้าของพันธะสัญญาทำให้ราชาปลาไม่อาจขัดขืนได้  ทว่าความภักดีที่มีต่อเหล่าเทพอสูรนั้นก็อยู่ในสายเลือดมาช้านาน ความกดดันบีบคั้นทั้งสองด้านทำให้มันทนไม่ไหว ที่สุดก็กรีดร้องอาละวาดขึ้นมา

“กร้าซซซซ…..”  เมื่อราชาปีศาจบ้าคลั่ง เหล่าลูกสมุนจึงพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย แน่นอนว่าความเกรี้ยวกราดของพวกมันย่อมไม่อาจไปลงที่เรือของเทพอสูรทั้งสองได้สุดท้ายพวกมันจึงได้แต่ระบายอารมณ์ไปกับเรือโจรสลัดหลายสิบลำที่เหลือเท่านั้น 

ฝูงปลาปีศาจนับหมื่นกรูเข้าโจมตีเรือโจรสลัดโดยไม่ทันตั้งตัว  เรือเหล่านั้นจึงถูกจมลงอย่างรวดเร็ว เหล่าโจรสลัดที่ตกลงสู่ผืนน้ำ ล้วนถูกปลาอสูรจับกินจนสิ้น เพียงไม่กี่นาทีต่อมา กองโจรร้อยปีศาจอันเลื่องชื่อก็ถูกทำลายจนราบคาบ เหลือเพียงเรือหัวหน้าโจรเท่านั้นที่รอดอยู่ได้ ด้วยเกรงจะทำให้ราชาปลาได้รับอันตรายไปด้วย แม้กระนั้นการเคลื่อนไหวรุนแรงของฝูงปลาปีศาจก็ยังสร้างคลื่นขนาดใหญ่ ด้วยหมายจะล่มเรือของหัวหน้าโจรให้อับปางลงให้ได้

“รีบสั่งให้พวกมันหยุดเดี๋ยวนี้นะ…! ”หัวหน้าโจรสลัดออกคำสั่งเสียงดังลั่นด้วยความโมโห  ด้วยพันธะสูงสุดที่มีต่อกัน มันไม่เชื่อว่าจะบังคับปลาปีศาจตนนี้ไม่ได้

“อึ้กก…!” ราชาปลาปีศาจคล้ายถูกสายฟ้าฟาด คำสั่งที่อาจคัดดค้านทำให้มันจำต้องยกหนวดยักษ์ขึ้นดวงตาแดงฉานจับจ้องที่เรือสีทองเบื้องหน้า ทำให้หัวหน้าโจรคลี่ยิ้มออกมาอย่างได้ใจ

“หึ.. คิดว่าจะต่อต้านคำสั่งข้าได้หรือ ?” พันธะขั้นสูงนี้ทำให้ราชาปลาปีศาจไม่อาจขัดคำสั่งของเขาได้ ด้วยสามารถควบคุมไปถึงจิตวิญญาณ  หากเขาตายมันก็ต้องตายลงด้วยเช่นกัน ด้วยเหตุนี้มันจำต้องปกป้องเขาด้วยชีวิต  เพียงคำพูดเดียวของผู้ครอบครองพันธะก็ทำให้มันบาดเจ็บสาหัสและตายได้

ปลาปีศาจพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย หนวดที่ยกค้างไหวสั่นไหวด้วยความทรมาน “ท่านหก.. ท่านสาม… ขออภัยที่ล่วงเกิน โปรดปล่อยนายของข้าไปได้หรือไม่ ?” เสียงแหบแห้งเอ่ยขอความเมตตาจากเทพอสูรทั้งสองอย่างหมดหนทาง ทว่าเทพหนุ่มทั้งสองกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

“นายของเจ้าล่วงเกิน ‘นายของข้า’ …! ”

‘ธิดาเทพยุทธ์ ?!’ คำนี้ดังก้องในสมองของปลาปีศาจ ดวงตาสีแดงฉานมองร่างบางที่ลอยนิ่งบนอากาศด้วยความตกตะลึงและความสิ้นหวังในใจ

“ผู้น้อยทราบแล้วขอรับ” ราชาปลาปีศาจค้อมหัวให้มู่เชียนเล็กน้อย ด้วยยังอยู่ใต้พันธะสัญญา  การกระทำเพียงเท่านี้ต้องฝืนมากแล้ว  

ราชาปลายิ้มเยาะตนเองในใจ พวกตนบังอาจล่วงเกินตัวตนเช่นนี้ไปก็จำต้องรับกรรมแล้ว หนวดขนาดยักษ์ฟาดลงในพริบตา ทว่าเป้าหมายของมันกลับเป็นร่างของหัวหน้าโจรสลัด  !  ปลาปีศาจคิดจะสังหารมนุษย์ผู้เป็นนายและดับชีพตนเองไปพร้อมๆกัน

“ฮ้าวววว….”  เสียงหาวแว่วหวานกังวานดังไปทั่วผืนน้ำ บันดาลให้ทุกชีวิตในผืนนำ้สั่นสะท้าน ท้องทะเลที่กำลังบ้าคลั่งชะงักค้างแน่นิ่งราวกับถูกแช่แข็งไว้ เช่นเดียวกับราชาปลาอสูรที่หยุดนิ่งไป  

‘ท่านห้า….ท่านห้ามา…..ท่านห้าใช่หรือไม่ ?’ เสียงกระซิบนับหมื่นพันเสียงดังไปทั่วท้องทะเล ปลา กุ้ง หอย ปู สิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ ในรัศมีนับพันลี้รวมถึงฝูงปลาปีศาจทั้งหลาย พวกมันต่างโผล่ขึ้นมามองเงาร่างสตรีในเส้นผมสีฟ้าที่ปรากฏตัวนั่งอ้อยอิ่งที่กราบเรือ ด้วยความยินดีสุดหัวใจ

ร่างงดงามราวสายน้ำใส ใช่แล้ว นั้นคือท่านห้าของพวกมัน ต๋าเหอหลันอู่ซือ เทพอสูรธาตุน้ำ ราชินีแห่งสัตว์อสูรทั้งมวลใต้ผืนน้ำ…. 

“ท่านห้า…” เสียงแหบโหยหลุดจากปากของราชาปลาปีศาจ  น้ำตาสีดำไหลออกจากดวงตาขนาดยักษ์  นี่มันรอดแล้วใช่หรือไม่ ?!

“อื้ออ…” หญิงสาวผู้งดงามบิดกายด้วยท่าทางอ่อนช้อย เมื่อเห็นร่างปลาปีศาจและความวุ่นวายตรงหน้าดวงตาหรี่ปรือก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับเพิ่งสังเกตเห็น  

“เจ้าตัวน้อย..มานี่สิ”   เห็นใบหน้างามยิ้มหวาน กระดิกนิ้วเรียกครั้งหนึ่ง  ปลาปีศาจตัวยักษ์ก็สมองว่างเปล่า ร่างของมันพุ่งวาบรวดเร็วราวกับมีความคิดเป็นของตนเอง

“ฟรู่มมมม…” เสียงทะเลแหวกเป็นทาง พร้อมกับร่างปลาปีศาจขนาดสูงเทียมฟ้าที่หดเล็กลงต่อหน้าต่อตา… เมื่ออยู่ต่อหน้าหลันอู่ซือขนาดของมันก็ไม่ต่างจากปลาหมึกธรรมดา ที่ลอยนิ่งอย่างเชื่องเชื่ออยู่ในมือของนาง  ‘เจ้านายที่แท้จริง’

“ปลาน้อยแสนดี” เทพอสูรสาวเอียงคอเอ่ยเสียงหวาน มือบางลูบไล้ลงไปบนร่างเรียบลื่นนั้น  ราชาปลาปีศาจคล้ายสัมผัสได้ถึงกระแสน้ำเยือกเย็นไหลชำระผ่านทุกจุดในร่าง 

“ฟึ่บ…” สายสัมพันธ์นายบ่าวของมันและหัวหน้าโจรสลัดขาดสะบั้นลงแล้ว

เทพอสูรธาตุน้ำสามารถชำระล้างทุกอย่าง รวมถึงพันธะสัญญาสัตว์อสูรด้วย.. นี่คือความสามารถของหลันอู่ซือ

“ขอบคุณท่านห้า” ปลาปีศาจที่ถูกบังคับให้เป็นทาสมนุษย์มาหลายสิบปี จู่ๆได้รับอิสระคืนมาก็รู้สึกดีใจอย่างมาก สุ้มเสียงชราภาพปล่อยโฮออกมาราวกับเด็กน้อยพบมารดา  น้ำตาสีดำไหลชุ่มลงมาถึงมือของหลันอู่ซือก็เปลี่ยนเป็นสายน้ำใสสุกสว่างไม่ต่างจากน้ำในธารศักดิ์สิทธิ์

เทพอสูรธาตุน้ำเอื้อมมือไปซับน้ำตาสีดำนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีใสเช่นกัน มันช่วยรักษาแผลพุพองที่หนวดของปลาปีศาจได้อย่างง่ายดาย

“ขอโทษนะ หากข้าไม่มัวแต่นอนก็คงช่วยเจ้าได้เร็วกว่านี้” เทพอสูรสาวเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ทว่าราชาปลาปีศาจกลับส่ายหนวดไปมาด้วยความตื่นตกใจ

“ท่านห้าอย่าเอ่ยเช่นนี้… รบกวนการนอนของท่านเป็นความผิดของผู้น้อยต่างหาก” ท่านเทพของมันต้องนอนให้มากเข้าไว้ จะได้แข็งแรง

ท่าทางกังวลของปลาหมึกตัวน้อยดูน่ารักอย่างมาก หลันอู่ซือลูบหัวอีกครั้งอย่างเอ็นดู  ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่งามเหลือบมองไปที่หัวหน้าโจรสลัดด้วยความไม่พอใจ  “นายหญิง มอบโจรสลัดนั่นให้ปลาหมึกน้อยได้หรือไม่ ?”

“อืมม” มู่เชียนเก็บกระบี่สุญตาไปนานแล้ว  เรือโจรสลัดลำนั้นก็ถูกสาหร่ายทะเลของลวี่ซานถงรัดไว้ ไม่อาจแล่นหนีไปได้

ทันทีที่ได้รับคำอนุญาต ‘ปลาหมึกน้อย’ ก็ส่งสัญญาณให้ลูกสมุนของมันตรงเข้าจู่โจมเรือลำนั้น เหล่าโจรสลัดทั้งหมดต่างถูกฝูงปลาปีศาจรุมกัดทึ้งจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก  มีเพียงหัวหน้าโจรสลัดเท่านั้นที่ราชาของมันกำชับให้ละเว้นเอาไว้ เพื่อจะ ‘ค่อยๆเล่นด้วย’

“จริงสิ พวกท่านเดินทางมาคิดจะไปพบท่านสี่หรือ ?” ราชาปลาปีศาจเอ่ยถาม ทำให้มู่เชียนที่เพิ่งลอยกลับลงมาบนเรือรู้สึกแปลกใจอย่างมาก

“เจ้ารู้ที่อยู่ของนางหรือ ?” 

ถูกสอบถามโดยตรงจากธิดาเทพยุทธ์ ราชาปลาปีศาจก็รู้สึกทั้งประหม่าและปลื้มปิติอย่างมาก หนวดเล็กๆส่ายไปมาขณะเอ่ยกับหญิงสาวด้วยความอ่อนน้อม

“แน่นอนขอรับ พวกเราในทะเลแถบนี้ล้วนทราบที่อยู่ของท่านสี่ดี บริเวณที่ท่านสี่อยู่เรียกว่าเกาะฉีหลินทว่าหลายร้อยปีมานี้ที่นั่นถือเป็นเขตต้องห้ามของมหาสมุทร ไม่มีสัตว์อสูรตัวใดกล้าย่างกรายเข้าใกล้ รอบเกาะล้วนเต็มไปด้วยปราณธาตุมืดและเหล่าสัตว์อสูรรัตติกาล  หากหลงเข้าไปจะถูกปราณธาตุมืดเปลี่ยนให้กลายเป็นอสูรรัตติกาลเช่นเดียวกัน” 

“หลายสิบปีก่อนข้าเองก็เคยถูกสัตว์อสูรรัตติกาลที่รอบนอกนั่นทำร้าย ยามอ่อนแอใกล้ตายกลับพบเข้ากับหัวหน้าโจรสลัดจึงถูกมันบังคับทำพันธะอสูรขั้นสูงโดยไม่มีทางเลือก”

ที่แท้เป็นเช่นนี้…… ทุกคนบนเรือได้ทราบที่มาของพันธะสัญญาอันแปลกประหลาดนี้ในที่สุด

“แต่หากท่านคิดจะไปเกาะนั่น เหตุใดจึงมุ่งหน้ามาทางนี้ ?” ราชาปลาปีศาจเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ซึ่งก็ทำให้ทุกคนบนเรือชะงักนิ่งไป

“เกาะฉีหลินควรต้องย้อนกลับไปทางใต้ต่างหาก พวกท่านมาผิดทางแล้ว !”

จากนั้นดวงตานับสิบคู่เบนเข้ามาหาตัวต้นเรื่องที่ยืนยิ้มอยู่ใกล้ 

“เจ้าไม่รู้ทาง ?!”  มู่เชียนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าสลดลงแม้แต่น้อย ใบหน้านายน้อยแห่งหอข่าวยังคงคลี่ยิ้มสบายใจ

“ถ้าไม่พูดแบบนี้เจ้าจะให้ข้ามาด้วยหรือ ?”

“จูเก่อหมิง !!” 

โชคดีที่เรือผลักอสูรของเขายังมีประโยชน์อยู่บ้าง มู่เชียนจึงมิได้สั่งจื่อฮั่วให้โยนร่างเขาลงทะเลไป เพียงแต่ดวงตาสีชมพูที่จ้องเขาด้วยความมาดร้ายก็ทำให้จูเก่อหมิงลอบกลืนน้ำลาย  มือข้างหนึ่งคอยยึดกรอบเรือไว้ตลอดเวลาด้วยไม่ต้องการลงไปแช่น้ำทะเลอีก

หลันอู่ซือขอให้ราชาปลาปีศาจนำทางพวกเขาไปเกาะฉีหลิน ซึ่งปลาหมึกน้อยของนางก็รับปากอย่างยินดี เทพกิเลนน้อยลูบหัวโล้นเลี่ยนของมันอีกครั้งเพื่อเป็นกำลังใจ ก่อนจะหายไปนอนพักในดอกบัวอีกครั้ง  

ในท้องทะเลตะวันออกแห่งนี้สัตว์อสูรที่ร้ายกาจกว่าปลาปีศาจมีไม่มาก เมื่อเห็นฝูงปลาปีศาจปรากฏตัวไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูรก็ล้วนหลีกทางให้อย่างรวดเร็ว การเดินทางของพวกเขาจึงยิ่งราบรื่นกว่าเดิม 

ด้วยมีผู้นำทางที่รู้ลึกรู้จริง คราวนี้พวกเขาใช้เวลาไม่ถึงสองอาทิตย์ก็เข้าใกล้จุดหมายแล้ว  ในยามบ่ายของวันหนึ่ง พวกเขาก็เห็นเกาะแห่งหนึ่งตั้งอยู่ไกลๆ  ที่จริงหากราชาปลาปีศาจไม่ชี้ชวนให้ดู พวกเขาคงไม่อาจมองเห็นเห็นเกาะขนาดเล็กนั้นได้ ด้วยเกาะแห่งนั้นโผล่พ้นขอบน้ำมานิดเดียวเท่านั้น บนเกาะก็ไร้ซึ่งต้นไม้แม้แต่ต้นเดียว ดูไกลๆแทบไม่ต่างจากโขดหินธรรมดา  

แต่ถึงปลาปีศาจจะไม่บอก  ให้พวกเขามองข้ามไปง่ายๆก็คงไม่อาจทำได้ ด้วยความแปลกประหลาดของสีน้ำทะเลบริเวณนั้น  รัศมีร้อยลี้ล้วนเป็นสีดำสนิทตัดกับผืนน้ำสีครามใสรอบด้านอย่างเห็นได้ชัด

นั่นคือเกาะฉีหลิน !