อลินตา... หมอผีข้ามภพ

“ว่าแล้วเชียว” เป๋าอุทานทันทีเมื่อได้ยินอลินตาบอกซื้อไม่ถูกก็แต่หวยนี่แหละเพราะเป๋าสังหรณ์ใจลึกๆอยู่แล้วว่าทำไมอลินตาถึงให้เธอกับหมิงไปดูเรือนไทยโบราณที่ดูยังไงก็มีผีและที่ผิดสังเกตก็คือคุณอลินขอเบอร์โทรเจ้าของเรือนไว้ด้วย วันนี้ชัดยิ่งกว่าใส่แว่นขยายสายตาเสียอีกเจ้านายของเธอตั้งใจจะไปอยู่เรือนหลังนั้นซึ่งอดีตเจ้าของชื่อแม่รูปจันทร์สตรีที่ผิดหวังในความรักจนต้องกรีดตัวเองให้เลือดออกตามร่างกายจนตาย

                “นี่คุณอลินจะต้องหาที่อยู่ให้สมศักดิ์ศรีหมอผีให้ได้เลยสินะคะบริวารที่ล่องลอยอยู่เต็มบ้านตอนนี้ยังไม่หนำใจใช่ไหมคะฦ” เป๋ารัวคำถามออกแนวค่อนขอดเจ้านายสาวอย่างเปิดเผยอลินโปรยยิ้มหันไปทางหมิง

                “หมิงเต๋อไหนเบอร์โทร?” แน่ยิ่งกว่าแช่แป้งแล้วว่าเป็นเรือนหลังนั้นจริงๆด้วย

                “ทำไมต้องย้ายที่อยู่ครับคุณอลินเรือนหลังนั้นน่าอยู่ซะเมื่อไหร่ อีกอย่างมันก็รกมากนะครับ เอ่อ..ที่สำคัญผมรู้สึกว่าเรือนหลังนั้นเฮี้ยนมากด้วยเผื่อเราไปแล้วเค้าไม่ย้ายออกมันจะเคลียร์กันไม่ลงตัวนะครับ..”หมิงพูดน้ำเสียงแอบสั่นนิดๆนี่ถ้าคุณอลินย้ายไปอยู่ที่เรือนหลังนั้นจริงๆ ล่ะก็ เค้าคงจะต้องจัดพระเครื่องทั้งกรุในการเข้าไปทำงานกับคุณอลินที่เรือนหลังนั้นอย่างแน่นอนเพราะสัมผัสมันบอกตั้งแต่แรกเข้าแล้วว่าที่นั่นไม่ธรรมดา แต่ก็ยื่นเบอร์โทรที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์ให้กับอลินตาอลินตามองเบอร์โทรนั้นด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพูดน้ำเสียงจริงจัง

                “เอาล่ะ เป๋าตุงหมิงเต๋อ ฟังที่ฉันเล่าให้ละเอียดแล้วเดี๋ยวจะสั่งงาน...” คราวนี้เป๋าและหมิงนั่งหลังตรงอัตโนมัติราวกับโดนป้อนข้อมูลอลินตาเล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าภูแสนและการไปปราบผีในป่ารวมทั้งความลับแห่งคุ้มเชียงภูแสนที่เธอก็ยังไขปริศนาไม่ได้ให้สองลูกน้องฟังเมื่ออลินตาเล่าจบเป๋าและหมิงถึงกับอุทานพร้อมกัน

                “เจ้าภูแสนคือคนในอดีตที่ย้อนเวลามาทำอะไรบางอย่างในยุคของเรา...” อลินตานั่งจัดแผ่นมาร์คหน้าก่อนจะลงครีมให้หน้าตึงกระชับเพิ่มเติมเข้าไปอีกด้วยจากนั้นก็ฉีกซองคอลลาเจนราคาแพงลิบลิ่วชงในแก้วน้ำที่หญิงสาวเตรียมเอาไว้แล้วก่อนจะดื่มเข้าไปเพื่อบำรุงสุขภาพผิวพรรณและร่างกายของตัวเอง

                “จากที่ฟังๆ มาผมว่าเรื่องนี้มันชักจะไม่ธรรมดาแล้วนะครับคุณอลิน..”หมิงคิดเช่นเดียวกับอลินตา

                “น่าสงสัยกันไปหมดเลยค่ะไม่เว้นแม้แต่เจ้าภูแสนสุดหล่อของเป๋า” เป๋าเอื้อนเอ่ยบ้างอลินตาดื่มคอลลาเจนจนหมดแก้วก่อนจะหันมาสั่งความลูกน้องตน

                “หมิงเต๋อ เดี๋ยวนายค้นประวัติคุ้มเชียงภูแสนเพิ่มเติมให้ฉันหน่อยแล้วก็ฝากดูประวัติเจ้าภูแสนเพิ่มด้วยว่าพระชายาของเจ้าภูแสนเป็นใครมีพระนามว่าอะไร?”เป๋าและหมิงมองหน้ากันสุดจะงงเมียเจ้าภูแสนมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยว้า..ไม่มีใครรู้นอกจากแม่หญิงอลินตาที่นั่งอมยิ้มเบาบางอย่างมีเลศนัย

                “ออ.. อีกอย่าง”อลินตาพูดอย่างนึกขึ้นได้

                “อีกคนที่อยากให้ค้นประวัติให้ฉันหน่อย...”หมิงเต๋อหนุ่มหล่อหน้าใสหันมามองหน้าเจ้านายสาวแล้วถามด้วยความสงสัย

                “ใครครับ..?”

                “โหรหลวงหนานเมืองอินทร์!!หมอธรรมประจำคุ้มเชียงภูแสน!” อลินตาเอ่ยชื่อบรรพบุรุษตัวเองออกมาอย่างชัดเจนแววตามีประกายบางอย่างที่หมิงคาดเดาไม่ออก

                “ส่วนเป๋าตุงนายช่วยไปค้นหาว่านสมุนไพรพวกนี้ให้ฉันแล้วกว้านซื้อทั้งหมดมาให้ได้” อลินตาพูดพลางส่งกระดาษสีขาวแผ่นขนาดเท่าฝาบ้านให้กับลูกน้องสาวสองผู้เอาใจใส่ในงานที่ทำเสมอเป๋าสลัดกระดาษออกพบว่านอกจากมันจะแผ่นใหญ่มากเวอร์แล้วมันยังเป็นกระดาษต่อเนื่องที่ยาวเป็นปื้นยิ่งกว่ากระดาษทิชชูในห้องน้ำเสียอีก

                “นี่จะเหมาต้นไม้ทั้งโลกเลยเหรอคะคุณอลิน”อลินตายิ้มก่อนจะตอบ

                “นั่นแหละเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันย้ายบ้านฉันต้องการพื้นที่สักไร่สองไร่ในการปลูกและบ้านหลังนั้นก็ตอบโจทย์ที่ต้องการ”เป๋ามองรายชื่อต้นไม้ที่อยู่ในกระดาษหมิงเองก็พลอยชะเง้อคอเข้ามามองด้วยรายชื่อต้นไม้แปลกๆ ส่วนมากเป็นต้นไม้ล้มลุกจำพวกว่านทั้งหมด หมิงอ่านออกเสียงดัง

                “ว่านไพรปลุกเสกว่านดาบหลวง ว่านกำบัง ว่านมหาอุตมะ...” สองลูกน้องซ้ายขวาของอลินตาย่นคิ้วทันทีเอาต้นไม้พวกนี้มาทำอะไรกันเนี่ย ขณะที่กำลังจะคุยกันเรื่องว่านเป๋านึกอะไรขึ้นมาได้รีบบอกอลินตา

                “เกือบลืมเลยค่ะคุณอลินสองสามวันมานี้คุณเนตรโทรหาคุณอลินแทบทุกวันเลยค่ะ” อลินตาได้ยินที่เป๋าบอกก็โบกมือก่อนจะพูด

                “เรื่องนั้นฉันคุยกับยัยเนตรแล้วเป๋าตุงเอาเครื่องคิดเลขให้ฉันหน่อย” ปัจจัยที่ห้ามาแบบนี้ไม่วายคงมีงานใหญ่เข้ามาอีกเป็นแน่อลินตาดีดเครื่องคิดเลขด้วยความคล่องแคล่วก่อนจะพูดออกมาทั้งที่ตายังจับจ้องไปที่เครื่องคิดเลข

                “พรุ่งนี้พวกเราไปเรือนแม่รูปจันทร์ฉันจะเปิดการเจรจาซื้อขายกับเจ้าของบ้านตัวจริงส่วนเจ้าของบ้านที่เป็นมนุษย์คุยง่ายเขาบอกว่าถ้าฉันเข้าอยู่ที่เรือนนั้นได้โดยไม่เผ่นออกไปเหมือนผู้ซื้อรายอื่นๆเขาก็จะแถมพื้นที่อีกสามไร่รอบเรือนให้ฟรี ซึ่งพรุ่งนี้ถ้าฉันดูบ้านแล้วพอใจก็จะทำการเซ็นต์สัญญากันที่เรือนเลย”เป๋าผวาเข้ากอดหมิงเพื่อนรัก ว่าแล้วเชียวกลับมางานก็งอกยังกับดอกเห็ดโคนอลินตาไม่ได้สนใจอาการลูกน้อง หญิงสาวยังคงพูดต่อ

                “จากนั้นเราจะย้ายเข้าบ้านใหม่ทันทีนายสองคนไม่ต้องเช่าห้องอยู่ให้เปลืองเงินแล้วนะ เดี๋ยวย้ายมาอยู่กับฉันที่เรือนได้เลยเรือนออกใหญ่โตฉันอยู่คนเดียวไม่ไหวหรอกเราจะเอาว่านที่สั่งให้เป๋าตุงซื้อมาปลูกเต็มบริเวณส่วนเกินฉันคุยกับบริษัทก่อสร้างเรื่องสร้างโรงเรือนปลูกว่านรวมทั้งออกแบบจัดสวนไว้เรียบร้อยแล้ว”โอ้ว... เจริญพรญาติโยม งานเข้ายิ่งกว่าดอกเห็ดงอกนั่นก็คือการได้ย้ายเข้าไปอยู่ที่เรือนหลังนั้นเป๋าปากสั่น

                “คุณอลินคะพวกเราจ่ายค่าเช่าห้องเองก็ได้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อยู่กันมาแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็อยู่ได้เนาะไอ้หมิง”เป๋ารีบกระทุ้งเพื่อนรักหมิงรีบเอออออลินตาเห็นสองลูกน้องอิดออดก็ปรายตาแบบเจ้าเล่ห์ แว้บ... ชิ้ง... ใส่สองลูกน้องทันที

                “จะไม่มาอยู่กับฉันก็ได้”ทำน้ำเสียงใสเย็น เป๋าและหมิงถอนหายใจเฮือกโต

                “แต่ฉันจะปลุกเสกโหงพรายตายโหงไปคอยเฝ้าพวกนายที่หอพักของพวกนายก็แล้วกันเพราะช่วงนี้งานของฉันค่อนข้างเสี่ยงอันตรายฉันเป็นห่วงความปลอดภัยลูกน้องของฉัน”

                “อร๊ายยย..”เป๋ากรีดเสียงร้อง คล้ายผีปอบกำลังถูกไล่ให้ออกไปจากร่าง

                “เป๋าไปอยู่กับคุณอลินที่เรือนหลังใหม่ก็ได้ค่ะแต่คุณอลินต้องรับผิดชอบค่ากางเกงในแพมเพิร์สให้เป๋านะคะรวมทั้งถ้าเป๋าหูรูดไม่ปกติคุณอลินต้องจ่ายค่ารักษาให้เป๋าด้วย” เป๋าวีนสุดกำลัง ส่วนหมิงเองคิดในใจว่าคงต้องเปิดกรุพระเครื่องของพ่อแล้วขนมาประดิษฐานไว้ในห้องนอนใหม่ของตนเสียแล้วและนิมนต์ท่านประทับสร้อยห้อยบนคออีกสัก 8 องค์น่าจะพอเป็นที่อุ่นใจได้

                อันที่จริงเป๋ากับหมิงแม้จะเห็นว่างานที่ทำกับอลินตามันออกจะเสี่ยงต่อผมบนหัวที่จะร่วงรัวเป็นกระจุกและอาจจะฟูชี้จนครีมนวดเอาไม่อยู่ก็ตามทีแต่ถ้าจะให้ลาออกไม่มีวันแน่นอน ในช่วงเศรษฐกิจตีนเหวแบบนี้ แต่ทว่าค่าจ้างค่าตอบแทนที่ได้รับมันก็ทวนกระแสชนิดเทียบไม่ติดซึ่งคิดแล้วมันคุ้มมากเกินกว่าจะออกไปเตะฝุ่นหางานใหม่

                “เอาล่ะถือว่าเคลียร์เรื่องที่อยู่ใหม่นะ งานต่อไปหลังจากที่เราได้ที่อยู่แล้วเราจะไปช่วยคุณน้าปลายนภาของฉันเปิดพินัยกรรมที่เชียงรายจะบอกอะไรให้นะหมิงเต๋อเป๋าตุง” อลินตาบอกลูกน้องจริงจัง

                “เรือนของแม่รูปจันทร์น่ะยังไม่น่ากลัวเท่าคฤหาสน์โหราตระกูลของฉันในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ ไปที่นั่นพวกนายพกแหวนติดตัวไว้ให้ดีก็แล้วกัน!เพราะฉันสังหรณ์ว่าอาจจะมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นที่นั่น...!!