สวย แสบ ซ่า ฉันนี่แหละเสี่ยวจือจือ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 บทเรียนของปราชญ์ (3)

        เมื่อพูดคุยกันจนถึงจุดที่กำลังสนุกสนาน ปราชญ์เฒ่าก็จะหยิบเอาไม้หนึ่งแท่ง หรือไม่ก็ก้อนหินหนึ่งก้อนมาจากในลาน แล้วใช้มีดปรับลดตกแต่ง จนกลายร่างเป็นตัวละครที่เขากำลังเล่าถึง สร้างให้มันมีชีวิตขึ้นมาในโลกแห่งความจริง

        เสี่ยวจือจือไม่ได้เคลิบเคลิ้มไปกับเรื่องเล่าของปู่เลย แต่กลับหลงใหลไปกับการเล่นมีด

        เพราะเสี่ยวจือจือเพิ่งได้ค้นพบว่ามีดมีประโยชน์มากๆ ก่อนหน้านี้จะดึงจะตัดเชือกต้องใช้แรงอย่างมาก แต่เมื่อใช้มีด เพียงฉับเดียวก็สามารถตัดให้ขาดได้แล้ว

        เมื่อก่อนจะจับด้วงหนวดยาว บางตัวที่บินได้ก็จะบินหนี ตัวเธอจึงจับไม่ได้ แต่ถ้ามีมีด ก็จะสามารถใช้มีดยึดมันเอาไว้ได้

        ตอนนี้เมื่อเสี่ยวจือจือไปโรงเรียน ในกระเป๋าจะมีมีดเล่มเล็กใส่เอาไว้ด้วย เธอเล่นอย่างสนุกเพลินมือ เขวี้ยงมีดไปมาทั้งวัน

        อีกทั้งคุณครูหลี่โหย่วเหมยมั่นใจแล้วว่าตัวเองท้องจริงๆ แต่หญิงสาวในหมู่บ้านผิงโข่วอีกคนที่แต่งงานพร้อมเธอยังคงไร้วี่แววเรื่องท้อง

        เล่นมีดไปเพื่ออะไร...หลี่โหย่วเหมยอยากจะคารวะเสี่ยวจือจือจริงๆ!

        ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ กำแพงหรือเก้าอี้เตี้ย ทุกๆ ที่ของโรงเรียนอนุบาล ล้วนเกิดเป็นรอยเสียหายทั้งสิ้น หลังจากที่เสี่ยวจือจือชื่นชอบในการเล่นมืด ทุกวันก็จะสลักมีดไปทุกที่ โดยเริ่มจากการใช้ปลายมีดขีดเป็นเส้นลงบนโต๊ะ เส้นมักจะบูดๆ เบี้ยวเสมอ...

        หลังจากนั้นก็เลื่อนขั้นเป็นการใช้มีดกรีดเป็นวงกลม วงกลมที่มักจะไม่กลมเสมอ...

        หากแต่เสี่ยวจือจือมีความอดทนสูงมาก เมื่อยังเล็กตอนที่เธออยู่บ้านเก่าคนเดียว แค่เล่นกับมดตัวเดียวยังสามารถอดทนเล่นกับมันได้ทั้งบ่าย (น่าสงสารเจ้ามดน้อยตัวนั้นจริงๆ)

        จากเส้นตรงที่บูดๆ เบี้ยวๆ จึงกลายเป็นการลงมีดที่ตรงแน่ว จากวงกลมหลากหลายแบบ ทั้งแบน ทั้งเหลี่ยม ทั้งไม่ปะติดปะต่อ จนกลายเป็นวงกลมที่กลมสนิท

        เสี่ยวจือจือใช้มีดได้นิ่งขึ้นเรื่อยๆ

        ทุกวันที่ไปโรงเรียน เวลาเข้าเรียน เธอจะใช้มีดกรีดไปตามโต๊ะเก้าอี้ เมื่อเลิกเรียน เธอก็จะไปที่ลานบ้าน ปามีดจากฝั่งหนึ่งของลานไปยังกำแพงอีกฝั่งของลาน

        ในช่วงแรกๆ มีดมักจะร่วงหล่นเสมอ เจ้าอ้วนหวังซานผิงรีบวิ่งไปเก็บมีดครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างสนุกสนาน ทั้งยังผูกขาดกับตำแหน่งหน้าที่นี้ไปเองคนเดียว หลังเลิกคาบ เขาจะต้องวิ่งไปมาหลายสิบครั้ง วิ่งจนเหงื่อโชกไปทั้งศีรษะ ทำให้มื้อเที่ยงกินเยอะมากขึ้น จึงอ้วนมากขึ้น

        หลี่เซี่ยงเฉียนชอบเอาชนะ เขานิสัยเหมือนกับพ่อของเขา หลี่ฉางเกิง ต่อหน้าทำตัวดีแต่คิดและทำไม่ดีลับหลัง ในเมื่อไม่ยอมให้เขาช่วยเสี่ยวจือจือเก็บมีด เมื่อกลับบ้านไปเขาจึงรวบรวมมีดมากองใหญ่ เพื่อให้เสี่ยวจือจือได้ฝึกปามีด จึงยิ่งสร้างความเหน็ดเหนื่อยให้กับหวังซานผิงมากขึ้น...

        น่าเสียดายที่แผนการชั่วร้ายของเพื่อนหลี่ไม่ประสบความสำเร็จดั่งหวัง เพราะการฝึกของเสี่ยวจือจือนับวันยิ่งเข้ามือขึ้นเรื่อยๆ ในตอนนี้มีดไม่เพียงแค่ไม่ร่วง ยังสามารถปักเข้าบนกำแพงดินได้อย่างแม่นยำ ความตรงเป้าเองก็พัฒนาขึ้นมาก เสี่ยวจือจือสามารถปามีดให้ปักเข้าไปในวงกลมได้แล้ว การไล่เก็บมีดของเจ้าเด็กอ้วนก็ง่ายขึ้นมาก ไม่ต้องวิ่งไปๆ มาๆ อีกแล้ว

        ทุกครั้งที่มีดของเสี่ยวจือจือปักลงบนกำแพง เหล่าเพื่อนๆ ต่างพากันปรบมือให้เธอ เก่งสุดๆ ทุกคนล้วนเล่นมีด แต่ว่ามีแค่จือจือเท่านั้นที่สามารถบังคับมีดได้ดีขนาดนี้ คนอื่นๆ ยังคงหยุดอยู่แค่ทักษะการสลักโต๊ะเท่านั้น

        วันนี้โจวมู่กลับเร็วกว่าปกติ จึงตั้งใจไปรับลูกสาวที่โรงเรียนด้วยตัวเอง ช่วงนี้ที่หมู่บ้านผิงโข่วมีคนแปลกหน้าค่อนข้างเยอะ

        ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังมาแต่ไกล พร้อมด้วยเสียงเรียกชื่อ จือจือ จือจือ...

        ฝีเท้าของโจวมู่ซอยถี่เร็วขึ้น

ตั้งแต่ตอนที่20 ติดตามต่อได้ที่ https://www.readawrite.com/a/62bef2814bb2d8e203188ab1b3e38563