Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากการหยอกล้อช่วงเช้า ซินหยางยังไม่ยอมเลิกแกล้งง่าย ๆ เขาเดินตามเสี่ยวหลานไปถึงโรงตากชา พร้อมถือกล่องชาให้แบบเต็มใจสุด ๆ

“เจ้าเดินเร็วแบบนี้เพราะเขินหรือเพราะหนี?” เขาถาม

“ข้ารีบไปทำงาน” เธอตอบสั้น ๆ ไม่มองหน้า

“แล้วถ้าข้าไม่ไปทำงาน แต่ไปตามเจ้าทุกวัน เจ้าจะว่าอะไรไหม?”

เสี่ยวหลานชะงักนิด ๆ ก่อนจะเดินต่อแบบไม่ตอบ แต่หูแดงไปแล้วเรียบร้อย

ในโรงตากชา ขณะช่วยกันเรียงใบชา เขาแกล้งยื่นมือไปแตะหลังมือเธอเหมือนบังเอิญ

“มือเย็นจัง เจ้าไม่ได้ใส่ใจตัวเองเลยนะ”

“ก็ข้ามัวแต่คัดคนออกจากหัว” เธอพูดเบา ๆ

“งั้นถ้าข้าขออยู่ในหัวเจ้า เจ้าจะไม่คัดข้าออกใช่ไหม?”

เธอไม่ตอบทันที แค่ก้มหน้างุด แต่มือที่วางใบชาเบาอย่างผิดปกติ

ขณะลมพัดเบา ๆ ผ่านโรงชา เสียงหัวใจก็เหมือนดังขึ้นจาง ๆ กลบกลิ่นชาทั้งหมดไปชั่วคราว