ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

 เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ ซีเซียว นางคำรามออกมาก้อง "เจ้าปล่อยข้าออกไปเดียวนี้" ตัวนางพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของ ซานหลง แต่ก็ไม่อาจต่อต้านได้แม้แต่น้อย ราวกับแขนของคนผู้นี้แข็งราว หินศิลาล้ำค่า ไม่อาจทุบตีให้แตกร้าวได้แม้แต่น้อย

ซานหลง ที่เห็นใบหน้าของนางกิเลส ตัณหาของเขาก็เพิ่มพูนขึ้น อย่างรวดเร็ว ความคิดของ ตงฟางชิงชาง ที่ฝั่งภายในปราณจิตของเขาเรียกร้องว่าอยากได้ตัวนาง มาครอบครอง ก่อนเขาจะยื่นมือคว้าไปที่คอขาวราวหงส์ของนาง "ถึงว่าไอ้เจ้า ตงฟางชิงชาง ผู้นี้มันถึงอยากได้เจ้าเป็นภรรยา เจ้าทั้งสะสวยงดงาม ราวกับภาพวาด"

ซานหลง แลบลิ้นออกมายาว เลียไปที่ใบหน้าของนางด้วยความ รักใคร่ที่ไม่อาจหักห้ามใจได้แม้จะต้องบังคับตัวนางก็ตาม

 เจ้าสำนักเซียน เทียนชาง เขาที่เห็นหญิงสาวที่เขาเคยหลงรักมาก่อน กระทั้งยามนี้ตัวเขาก็ยังรักนางไม่มีเสื่อมคลาย ตกอยู่ในมือของศัตรู เพียงบีบคอนางเบาๆ ตัวนางก็ตายตกแล้ว ไม่คิด ตัวเขาจะไม่สามารถช่วยอะไรนางได้แม้แต่น้อย มือที่ถือ ง้าวสองคมสั่นไหวอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป

ซีเซียว นางคำรามออกมาก้อง ไม่เกรงกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย "เทียนชาง เจ้าโจมตีมันเสียไม่ต้องสนใจตัวข้าอีกต่อไป ข้ามันไปพร้อมกับตัวของข้าได้เลย"

  เมื่อผู้เฒ่าชราเทียนชาง ที่ได้ยินเขาหน้ามืดทะมึนแก่ไปอีกหลายสิบปีในพริบตา ง้าวที่ถืออยู่ในมือร่ายรำออกไปเบื้องหน้าในทันที โดยไม่มีท่าทีลังเลอีกต่อไป คลื่นขนาดใหญ่ ที่ง้าวสองคมฟาดฟันออกมา เต็มไปด้วยอักขระเก่าแก่ส่องแสงพร่างพราว พุ่งเข้ากลืนกิน ซานหลง ดั่งคลื่นมหาสมุทรที่โหมซัดเข้าหาชายฝั่ง อย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ปราณพลังฟ้าดินเองก็ยิ่งเสียหายอย่างมาก เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เป็นทางยาวไม่สมานกัน อีกต่อไป

ซานหลง เขายกยิ้มขึ้นมา มองคลื่นปราณพลังขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนเอ่ยคำพูดแทงใจดำไปที่นาง "เจ้าดูสิคนที่เจ้าหลงรัก กับคิดฆ่าสังหารตัวเจ้าอย่างไร้เยื่อใย"

"เจ้าจะไปรู้อะไร จงตายไปพร้อมกับข้าเสีย"

ซานหลง บีบคอของนางอย่างแรง ก่อนเหวี่ยงตัวนางเข้าไปภายในพระราชวังที่อยู่ กลางท้องฟ้าทันที ก่อนเขาจะคำรามออกมาก้อง "เจ้ารอดูความตายของคนที่เจ้ารักได้เลย"

ซีเซียว นางคำรามออกมาก้อง "ไม่ ไม่!!" ตัวนางไม่อยากตกเป็นทาสของผู้ใด หากให้นางอยู่เช่นนี้ตัวนางขอตายเสียดีกว่า

ในเสี้ยววินาที ซานหลง ก็กลางปีกสีทองด้านหลังของเขาออกมาจนกว้าง ก่อนจะคำรามออกมาก้อง "ทำลาย" อยู่ๆ แสงสีทองจากปีกของเขา ที่สาดส่องลงมา มันกลับสามารถหยุดคลื่นปราณพลังทั้งหมดเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

   ซานหลง ในตอนนี้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นไปหลายสิบเท่าในพริบตา เพียงโบกสะบัดปีกสีทอง ตัวเขาก็หายออกไปราวกับหมอกควัน มาอยู่ด้านหน้าของ ผู้เฒ่าชราเทียนชาง ในทันที ก่อนเขาจะง้างกำปั้น ต่อยใส่ไปที่หน้าอกของ ผู้เฒ่าชราเทียนชาง อย่างแรง กลางหน้าอกของเทียนชางเป็นหลุมเลือดใหญ่ รอยกระเด็นออกไปหลายแคว้นในพริบตา

  ซีเซียว นางที่อยู่ภายในพระราชวังสีทองนางคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด "ไม่ ไม่!! เป็นไปไม่ได้ เขาคนนั้นไม่มีทางแพ้ใครได้ ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้าเทียนชาง ไม่ว่าเมื่อใดก็ตามข้าก็เชื่อมั่นในตัวเจ้า" ตัวนางในยามนี้ไม่ต่างอะไรกับนกน้อยที่อยู่ภายในกรงขัง ไม่อาจจะออกมาภายนอกพระราชวังได้แม้แต่น้อย เหมือนถูกเขตแดนบางอย่างปิดกั้นตัวนางเอาไว้

ซานหลง ที่รอยกระเด็นออกไปไกล ก่อนเขาจะตกลงสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างรุนแรง
เสียง"ตุ้ม"ดังก้องฟ้า ปฐพีแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ ใจกลางเมืองแห่งนั้น มีผู้คนล้มตายไปหลายร้อยคนในพริบตา ฝูงชนที่อยู่ภายในเมืองเองก็เริ่มหวาดหวั่น ราวกับเมืองแห่งนี้ถูกอุกกาบาตร่วงลงมาใส่อย่างไรอย่างนั้น

ซานหลงเขาไม่รอช้า พุ่งตามไปทันที ก่อนเขาจะเอ่ยปากพูดออกมา "เพียงแค่การโจมตีเดียวเจ้าก็แทบจะสิ้นใจแล้วงั้นหรือ"

เมื่อ ซานหลง เอ่ยพูดเสียงนั้นเต็มไปด้วยแรงกดดัน ผู้คนภายในเมืองต่างร่างสั่นเทิ้มในทันที บางคนที่หันขึ้นไปมอง ที่ซานหลง ถึงกับร่างแตกสลายกลายเป็นหมอกเลือดในฉับพลัน รอบบริเวณฝูงชนต่างตัวเย็นเยือก ไม่เคยเจอความน่าหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน

ผู้เฒ่าชราเทียนชาง ที่ยันร่างขึ้นมาได้ หน้าอกของเขากลายเป็นหลุมเลือดใหญ่ ไหลนองออกมาไม่หยุด ริมฝีปากเองก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด มองขึ้นไปบนฟ้าสูงด้วยความ เดือดดาลดวงตาแดงก่ำราวเลือด

ซานหลง ที่เห็นชายแก่ยังยืนขึ้นมาได้เขาปรบมือ ขึ้นมาท่ามกลางฟ้าดิน จนรอบๆ สั่นไหวขึ้นมาน้อยๆ "เจ้า ไม่เลวจริงๆ งั้นข้าจะฝั่งพื้นที่แห่งนี้ไปพร้อมกับเจ้า"

ซานหลงยกมือขึ้น ผสานอิน กลางอากาศ ปีกสีทองด้านหลังของเขาขยายออกจนกว้างครอบคลุมทั่วเมืองแห่งนี้ไว้ในพริบตา ก่อนเขาจะคำรามออกมาก้อง "พายุขนนก"

   ขนนกสีทองสาดเทลงมายังพื้นดินเบื้องล่าง อย่างบ้าคลั่งราวกับมีลูกศรนับแสนนับล้าน พุ่งทะลวงลงมายังพื้นโลก รอบๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง ผู้คนโดยรอบ ราวกับอยู่ใจกลางของการสังหารหมู่ ร่างแตกสลายกลายเป็นหมอกเลือดในไม่กี่เสี้ยววินาที เมื่อโดนขนนกสีทองพวกนั้น รอบๆ พื้นที่แห่งนี้ กินพื้นที่ไปครึ่งแคว้นใหญ่ ผู้คนภายในเมืองแห่งนี้ตายตกไปนับหมื่นในพริบตา

ผู้เฒ่าชราเทียนชาง คำรามออกมาก้อง มองดูผู้คนล้มตายไปมากมาย แม้แต่ร่างของเขายังค่อยๆ ถูกทำลายทีละน้อย จนเห็นกระดูกไปบางส่วน เขาร้องคำรามออกมาก้องด้วยความเดือดดาล อยากจะฆ่าสังหารคนผู้นี้ด้วยมือของเขาเอง พร้อมที่จะแลกกับทุกสิ่งทุกอย่าง

ซานหลง ที่โจมตีเสร็จสิ้น เขาเตรียมที่จะจากที่แห่งนี้ไป รอบๆ พื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยหลุมยุบขนาดใหญ่ ไร้เงาของสิ่งมีชีวิตรอดอีกต่อไป แต่ในทันใดเขาก็ต้องเบิกตาออกกว้าง ทั้งๆ ที่ ผู้เฒ่าชราเทียนชาง ตายไปแล้วแต่ตัวเขากลับเผาผลาญเลือดครั้งสุดท้าย เพื่อยื้อชีวิต เอาไว้ได้ เขาเพียงส่ายหัว "เจ้าได้ตายไปแล้ว เหตุใดเจ้าต้องยื้อชีวิตในไม่กี่เสี้ยววินาทีไว้ด้วย"

   ผู้เฒ่าชราเทียนชาง ในยามนี้เขารู้ตัวดี หัวใจของเขาถูกทำลายไปจนสิ้นแล้ว หากเขาไม่ได้เผาผลาญเลือดบริสุทธิ์ภายในกายาครั้งสุดท้ายไว้ละก็ ตัวเขาคงหมดลมหายใจไปแล้ว แต่ก็ไม่อาจยื้อชีวิตได้นาน เขาคิดจะโจมตีครั้งสุดท้ายด้วยพลังทั้งหมดที่เขามี ตัวเขาที่ร่างเหลือเพียงครึ่ง ปล่อยมือออกจากง้าวสองคม ให้มันหมุนวนอยู่ด้านหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนสำแดงพลังของ อาวุธ ระดับ จักรพรรดิ "จงเชือดเฉือน"

   ร่างปราณจิตของชายชรา ขยายใหญ่ขึ้นไปกลางท้องฟ้าอย่างฉับพลัน ร่างนั้นเป็นแค่ร่างปราณจิตของเขาเท่านั้นแต่การโจมตีนั้นเป็นของจริง ก่อนร่างเงาขนาดใหญ่จะง้าง ง้าวสองคมฟาดฟันไปที่ ร่างของ ซานหลง ซานหลงที่เห็นเขาถึงกับเบิกตากว้าง พยายาม ยกปีกสีทองที่ภาคภูมิใจขึ้นมาปัดป้องการโจมตี แต่ในเสี้ยววินาที ง้าวสองคมก็ตัดผ่านปีกสีทองข้างหนึ่งของเขา ขาดอย่างง่ายดาย แถมอวัยวะที่ถูกฟัน ยังมีไฟสีแดงฉาน มอดไหม้อย่างรุนแรง ง้าวสองคมไม่หยุด พุ่งฝ่าฟาดตัวของ ซานหลง จนขาดเป็นสองท่อนตกลงสู่พื้นดินเบื้องล่างในทันที

ผู้เฒ่าชราเทียนชาง ที่เห็นเขาฆ่าสังหารเทพสวรรค์ได้ ดวงตาที่เลือนรางของเขา ก็ค่อยๆ ปิดทีละน้อยจวนจะหมดลมหายใจจากไปทุกที อย่างน้อยๆ ตัวเขาก็ได้ฆ่าสังหาร เทพสวรรค์ลงไปได้ สามารถนอนตายตาหลับได้โดยไม่อายผู้ใด

   ซานหลง ที่โดนผ่าแยกออกมาจนขาดเป็นสองท่อน คำรามออกมาก้องฟ้าเดือดดาลบ้าคลั่งในทันที หากตัวเขาไม่ใช่เทพสวรรค์ตัวเขาคงตายตกไปแล้ว ตราบใดที่ปราณจิตเทพสวรรค์ไม่ถูกทำลายกายเนื้อของพวกเขาก็จะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ได้เสมอ ไม่คิดคนที่อยู่ในขั้นพลังเทวะจะสามารถทำให้เขาบาดเจ็บได้ เขาคำรามออกมาก้อง "เจ้าอย่างพึ่งรีบตายเชียว ข้าจะทำให้เจ้าตายด้วยความเจ็บปวด บังอาจทำให้ข้าต้องมาเหยียบย่ำ ยังพื้นดินเบื้องล่าง"

ในทันใด ซานหลง ตัวเขาก็หายไปอย่างฉับพลัน ไปพร้อมกับร่างกายที่ยังต่อไม่ติดกันสนิท บางส่วนก็ถูกเพลิงจากอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ เผาผลาญจนบาดแผลไม่ยอมสมานเข้าหากัน

  พุ่งมาอยู่ด้านหน้าชายชราที่เหลือร่างครึ่งท่อน ดวงตาค่อยๆ ปิดลงทีละน้อย จวนจะหมดลมหายใจไปทุกที ก่อนเขาจะเอ่ยพูดประโยคหนึ่งทิ้งท้าย ให้ชายชราจากไปด้วยความเจ็บแค้น "โลกแห่งนี้จะล่มสลายเพราะมีผู้นำอ่อนแอเช่นเจ้า" ก่อนเขาจะง้างฝ่ามือตัดคอของ ผู้เฒ่าชราเทียนชาง ออกมาหมายมั่น นำหัวของเทียนชาง ไปบอกกล่าวผู้คนให้อยู่ใต้อำนาจของเขา

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในฉับพลัน ฟ้าดินต่างพากันร่ำไห้ ให้กับการตายของ เหล่าจอมยุทธ์ขั้นพลังเทวะในทันที ฝนที่ตกหลั่งไหลลงมา เป็นสายโลหิตแดงฉานอาบย้อมปฐพี

ซานหลง เขาไม่รอช้าเมื่อเขากลับมาด้านหน้า พระราชวังสีทองของเขาได้ เขาชูหัวของเทียนชาง ให้เหล่าผู้อาวุโส ที่อยู่เบื้องล่างดูในทันที บางคนไม่ยอมแพ้พุ่งขึ้นมาด้านบน หมายฆ่าสังหาร ซานหลง แต่ก็ถูกฆ่าตัดหัวเสียบประจานจนสิ้น

ซีเซียว เมื่อนางเห็นหัวของคนที่นางรัก ถูกผูกประจานด้านหน้าพระราชวัง นางร้องไห้ออกมาราวกับคนเสียสติ คิดทำลายพระราชวังแห่งนี้ออกไปฆ่าสังหาร ซานหลง แต่ก็ไม่อาจทำได้ นางจึงร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บแค้น