โลกหมื่นมิติ

   โรงแรมที่ไผ่เข้าพักเป็นโรงแรมที่ดีที่สุดห้องแต่ละห้องมีราคาหลายหมื่นหินพลังงานต่อคืน สาเหตุที่ราคาแพงเป็นเพราะห้องทุกห้องต่างมีค่ายกลถูกว่างเอาไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว ซึ่งไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะมีใครรับรู้ถึงการกระทำของคนในห้อง

   ภายในห้องที่แพงที่สุดของโรงแรมแห่งนี้ ที่กลางห้องไผ่ยืนมองขวดหยกในมือด้วยแววตาตื่นเต้น

   “แม้เสียดายแต่คงมีแต่เจ้านี้แหละที่พอจะช่วยให้เราทะลวงระดับได้อย่างมีปนะสิทธิภาพที่สุด”ไผ่พึมพำออกมาด้วยความตื่นเต้นแต่ก็เสียดาย

   ถึงแม้ว่าสุราวานรวิญญาณอายุพันปีจะสามารถช่วยให้ไผ่ทะลวงระดับได้ แต่ไผ่ก็ต้องดื่มมันอย่างน้อยหนึ่งไห ซึ่งไผ่รู้สึกว่ามันสิ้นเปลืองมากเกินไปอีกทั้งผลลัพธ์ก็ไม่ได้ดีที่สุดเมื่อเทียบกับสุราวานรวิญญาณอายุหมื่นปี

   ภายในสุราวานรวิญญาณอายุหมื่นปีนั้นมีพลังงาน พลังจิตวิญาณที่มากกว่าสุราวานรวิญญาณอายุหมื่นปีหลายสิบเท่า อีกทั้งการดื่มสุราวานรวิญญาณเพื่อทะลวงระดับนั้นจะช่วยให้ไม่ต้องมานั่งปรับสมดุลพลังให้เสียเวลา

   แต่สุราวานรวิญญาณอายุหมื่นปีนั้นมีน้อยมากไผ่จึงรู้สึกเสียดายที่จะดื่มมัน แต่เมื่อคิดถึงความแข็งแกร่งแล้วไผ่จึงกัดฟันดื่นมันลงไปทั้งหมดทันที

   หลังจากนั้นไม่นานพลังจิตวิญญาณอันเข้มข้นกระจายออกไปหลอมรวมเข้ากับพลังจิตวิญญาณของไผ่ทำให้พลังจิตวิญญาณของไผ่ขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็วอีกทั้งยังหนาแน่นและทรงพลังมากขึ้นเรื่อย ๆ

   ไม่เพียงแค่พลังจิตวิญญาณเท่านั้นที่เพิ่มขึ้นแต่พลังปราณจำนวนมากก็กระจายไปทั้งร่างกายก่อนจะไปไหลไปตามเส้นชีพจรพลังงานแล้วไปรวมกันที่ลูกแก้วพลังงานที่อยู่กลางหน้าอก

   เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงพลังปราณที่มาจากสุราวานรวิญญาณก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ พลังจิตวิญญาณก็ขยายใหญ่และหนาแน่นขึ้น ลูกแก้วพลังก็ถูกเติมเต็มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

   หนึ่งวันต่อมาแรงกดดันอันรุนแรงระเบิดออกมาจากร่างของไผ่ แรงกดดันที่ระเบิดออกมานี้มันรุนแรงมากพอจนสามารถกดดันระดับจันทราบางคนได้เลย

   ไผ่ลืมตาขึ้นช้า ๆ พร้อมทั้งกำมือเพื่อสำรวจความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของตัวเองก่อนจะเอยขึ้น “แม้จะรู้อยู่แล้วว่าไม่จำเป็นต้องปรับสมดุลพลัง แต่เมื่อรู้ว่าไม่ต้องทำจริง ๆ ก็อดที่จะตกใจไม่ได้ หึหึ”

   “ความแข็งแกร่งของเราในตอนนี้สามารถเอาชนะตัวเราก่อนหน้านี้ได้อย่างง่ายดาย ด้วยทักษะร่างจักรพรรดิมังกรทำให้ร่างกายของเราแข็งแกร่งขึ้นมาก”ไผ่พึมพำด้วยรอยยิ้มมีความสุข ยิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าจะสามารถปกป้องครบครัวของเขาเอาไว้ได้

   “เอาล่ะต่อไปก็เป็นแกแล้วสินะ อย่าทำให้ฉันผิดหวังก็แล้วกัน หึหึ”ไผ่เอยด้วยรอยยิ้มพร้อมกับมองหินปลุกพลังก้อนสีทองที่อยู่ในมือด้วยรอยยิ้ม

   หินปลุกพลังสีทองก้อนนี้คือหินปลุกพลังที่ไผ่สกัดออกมาจากพยัคฆ์ขาวไป๋จวิน ซึ่งมันเป็นทักษะที่ไผ่ต้องการ

   จากนั้นไผ่ก็ทำเช่นเดิมเหมือนทุกครั้งคือหยดเลือดลงไป เมื่อเลือดซึมหายเข้าไปในหินปลุกพลัง หินปลุกพลังก็ระเบิดออกกลายเป็นละอองแสงสีทองซึมหายเข้าไปในร่างกายของไผ่

   ไผ่หลับตาซึมซับเพื่อเรียนรู้ความสามารถของทักษะที่ได้รับ ในขณะเดียวกันด้านหลังของไผ่ต้นไม้แห่งการรู้แจ้งก็ปรากฏขึ้นมาและบนต้นของมันก็มีผลไม้สีทองเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งผลและมันกำลังโตขึ้นมาอย่างช้า ๆ

   เวลาผ่านไปอีกวันไผ่ก็ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ แววตาเป็นประกายด้วยความสุข

   “ทักษะก้าวหมื่นมิติ งั้นรึ” หลังจากเอยจบไผ่ก็ลองใช้ทักษะที่พึ่งทำความเข้าใจมากในทันที

   ไผ่ก้าวขาเบา ๆ หนึ่งครั้งร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิมทิ้งเอาไว้เพียงภาพติดตาเอาไว้ข้างหลัง จากนั้นไผ่ก็ปรากฏตัวห่างจากจุดเดิมนับหลายสิบเตร

   “สมแล้วที่เป็นทักษะสืบทอดทางสายเลือดของหนึ่งในสิบเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าสัตว์อสูรทั้งหมด เราที่เรียนรู้ได้เพียงแค่ผิวเผินยังแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าในอนาคตเราสามารถทำความเข้าใจได้ลึกซึ้งมากกว่านี้การจะเคลื่อนที่ไปไกลหลายพันหลายหมื่นกิโลเมตรก็คงจะไม่มีปัญหา แต่ก็ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของเราด้วย” ไผ่พึมพำออกมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก

   หลังจากได้รับทักษะก้าวหมื่นมิตินี้มา ตอนนี้ไผ่มีความสามารถครอบคลุมทุกอย่างแล้วไม่ว่าจะเป็นทักษะเพิ่มพลังโจมตี ทักษะเพิ่มพลังป้องกัน ทักษะลดความรุนแรงการโจมตีของศัตรูและทักษะการเคลื่อนที่

   “ด้วยทักษะการเคลื่อนที่ที่ได้รับมาทำให้ทักษะที่เรามีตอนนี้ครอบคลุมความสามารถทั้งหมด ที่เหลือก็แค่ตามหาทักษะการโจมตีเพื่อมาใช้คู่กับทักษะความว่างเปล่า เมื่อถึงตอนนั้นความแข็งแกร่งของเราก็คงจะสามารถบดขยี้ระดับจันทราได้อย่างไม่ยากเย็น ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เมื่อถึงนึกเรื่องนี้ไผ่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาคนเดียวอย่างบ้าคลั่ง

   “จริงสิ” ไผ่เหมือนจะนึกอะไรออกจึงรีบเรียกต้นไม้แห่งการรู้แจ้งออกมา

   ไผ่มองไปที่กิ่งก้านของมันก็พบว่ามีผลไม้สีทองเพิ่มขึ้นมาหนึ่งผล มันจึงทำให้ไผ่มั่นใจในการคาดเดาของตัวเองก่อนหน้านี้แต่ถึงอย่างนั้นไผ่ก็ยังไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้

   เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วไผ่ก็ติดต่อกลับไปหาทั้งสามคนทันที เนื่องจากพวกเขาทะลวงระดับเสร็จตั้งแต่วันแรกและทิ้งข้อความเอาไว้.